Het eerste boek dat je schreef over Will Trent was bedoeld als stand-alone. Inmiddels is hij uitgegroeid tot een van de vaste seriepersonages. Wat was de reden om hem terug te laten komen? Kunnen we concluderen dat je meer een serieschrijfster bent dan een stand-alone schrijfster?

Eigenlijk was Will Trent altijd al bedoeld als een terugkomend personage. Ik moest op dat moment liegen, omdat ik de verrassing niet wilde bederven voor de lezers. Toen ik werkte aan Onzichtbaar, wist ik dat er iets drastisch moest veranderen in de Grant County serie, dus begon ik te denken over een nieuwe wereld waar sommige van de karakters heen konden gaan. Atlanta leek de voor de hand liggende keuze, en ik besefte dat het Georgia Bureau of Investigation mij veel schrijfruimte zou geven. Al tijdens het schrijven van de Grant County boeken voelde ik snel dat ik plaatsen te kort zou komen om mensen te laten vermoorden. Met het GBI kan ik naar heel de staat gaan.

 

Ben je van plan ooit weer een stand-alone te schrijven?

Ja, natuurlijk! Ik hou van standalones, ook al is het over het algemeen moeilijk voor me om personages achter te laten. Ik kan me geen standalone inbeelden die uiteindelijk niet tot een serie evolueert. Daar ik aan het werken ben aan Criminal, het volgende boek in de serie, heb ik de kans gehad om te praten over Amanda Wagner, in 1975, toen ze voor het eerst werkte als agente. Natuurlijk speelt een groot deel van het boek zich af in het heden en betreft het Will, Sara en Faith, maar die stukjes uit het verleden waren zo leuk om te schrijven, dat ik me kan inbeelden dat we uiteindelijk een nieuwe serie boeken zien met Amanda als een jonge vrouw terug in de swingende jaren 70. Haar vriendschap met Evelyn is iets dat ik echt wil verkennen.

 

Waarom heb je ervoor gekozen om de Grant County serie met Sara Linton en de Atlanta serie rondom Will Trent in elkaar over te laten lopen/samen te voegen?

Er zijn eigenlijk twee redenen. Een eerste is wat ik eerder al zei, ik kwam mensen te kort om te laten vermoorden. Waarom zou iemand in Grant County willen wonen na bijna een decennium van verkrachtingen, brutale moorden en rondlopende pedofielen die zich aan kinderen vergrijpen? De tweede reden is moeilijker te begrijpen. Voor mij als schrijver is het heel belangrijk dat mijn verhalen nieuw en interessant blijven. Ik kan heel makkelijk hetzelfde boek schrijven, elke keer opnieuw, en het ene saaie verhaal na het andere vertellen. Maar ik denk niet dat ik mijn lezers of mezelf daar een plezier mee doe. Ik vind het nodig om mijn personages te laten groeien met elk boek. Lezers denken dat ze willen lezen over blije, gelukkige mensen, maar eigenlijk willen ze dat niet. Het is moeilijk om een verhaal op te hangen aan ‘gelukkig’. Dus, om op de vraag terug te komen, ik moest iets veranderen. En ik hoop dat lezers in de volgende boeken zien dat er een reden voor was. Sara is veel interessanter als een personage nu. Zij werd een beetje saai.

 

---

Heb je nog niet alle boeken van Karin Slaughter gelezen? In de volgende drie vragen zitten spoilers over de plot!
(Kim Moelands)

---

Veel van je fans missen Jeffrey Tolliver nog steeds. Mis jij hem ook?

Ik mis hem verschrikkelijk. Ik wens soms dat hij nog leefde, maar ik heb geen spijt van mijn keuze. Ik vind het jammer dat sommige fans zo van streek waren. Nadat het boek gepubliceerd was, las ik elke e-mail en beantwoordde ze allemaal persoonlijk. Dikwijls schreven lezers terug en zeiden dat ze het begrepen. Maar zelden schreef iemand iets verschrikkelijk gemeens. Ik neem aan dat dit betekent dat ik mijn werk gedaan heb, ik heb een geloofwaardig personage gecreëerd waar mensen zich mee kunnen identificeren. Aan de andere kant, ik ben een echt menselijk wezen, dus sommige van de gemenere commentaren raakten me diep. Ik hield van die berichten die zeiden: “Je deed dit alleen om meer geld te verdienen! Ik ga je boeken nooit meer kopen!” Wel, als ik het deed om geld te verdienen, dan heb ik een vergissing begaan! Ik heb het niet gedaan omdat ik Jeffrey haat of omdat ik mannen haat (ik vind hen eigenlijk best geweldig!). Ik deed het omdat ik ervan hou om een schrijver te zijn, en omdat ik er zeker van wil zijn dat ik blijf groeien in mijn beroep. Eigenlijk zou het een slimmere, commerciëlere zet zijn om alles hetzelfde te houden. Ik nam een groot risico door Jeffrey dood te laten gaan, en ik apprecieer de lezers die bij me bleven enorm. We lezen deze boeken om gechoqueerd te raken. Ik denk dat niemand kan zeggen dat hij/zij aan de laatste pagina van het boek kwam en geen één keer gechoqueerd was.

 

Hoe voelde het voor jou om hem met je pen te ‘vermoorden’? Kun je daar wat over vertellen? Heb je er ooit spijt van gehad dat je hem uit de serie hebt geschreven?

Ik ben niet zo’n huilebalk, maar ik huilde als een baby. Ik denk dat dat de moeilijkste scène is die ik ooit geschreven heb. Een bijkomend probleem was dat mijn editor sinds tien jaar op zwangerschapsverlof was, dus ik had haar niet bij me om die scène mee te delen. We waren er al jaren over aan het praten, zij was eigenlijk de eerste persoon die ik belde toen ik aan Onzichtbaar werkte en besefte dat Jeffrey zou moeten sterven. (Ik herinner me dat ik haar naar adem hoorde happen en toen zei ze “Ja, natuurlijk, je hebt gelijk.” En voor hen die denken dat mijn uitgevers het altijd met me eens zijn, geloof me, als ze het een slecht idee vond, had ze het wel gezegd). Ik wist exact hoe Jeffrey zou sterven toen ik werkte aan Trouweloos. Ik zag de scène in mijn hoofd. Dus, tussen Trouweloos, had ik Versplinterd en daarna schreef ik Onaantastbaar. Ik spring niet van het ene naar het andere als ik werk aan een boek, ik werk chronologisch, van de eerste pagina tot de laatste. Ik wist vanaf pagina één wat er zou gaan gebeuren, en het was zo, zo moeilijk om te schrijven terwijl ik wist wat er zat aan te komen. En toen kwam ik aan dat laatste stukje en ik ging er bijna dood aan. (En, als informatie terzijde, ik moest jaren tegen lezers liegen over wat er aan zat te komen. Het maakte me heel ongemakkelijk, en voor hen die zich herinneren dat mijn gezicht rood werd tijdens een event, dat kwam waarschijnlijk door het schuldgevoel over het liegen!)

Sara en Jeffrey hebben in een aantal boeken behoorlijk om elkaar heengedraaid. Nu zie je tussen Will en Sara hetzelfde gebeuren. Is Will de nieuwe Jeffrey?

Will is absoluut niet de nieuwe Jeffrey. De twee mannen hebben gelijkenissen – het zijn allebei goede agenten, ze zijn allebei groot, maar ik bouwde Will op als een heel ander persoon. Eigenlijk, als ik gewoon Jeffrey blond wou maken en hem naar Atlanta wou laten verhuizen, dan had ik hem gewoon in leven gehouden. Will heeft niks van Jeffrey’s mentale gratie, zijn zelfbewustzijn. Wat je hopelijk gemerkt hebt in de voorgaande boeken, is Will’s evolutie. Hij komt uit zijn schelp. Hij zoekt meer contact met mensen. Dat pad zat duidelijk in mijn hoofd toen je hem voor het eerst ontmoette in Triptiek. Mensen vergeten dat de lezers eerste indruk van Will komt van iemand die geen bijzonder betrouwbare verteller is. Dan zie je Will door Angie’s ogen – eens te meer iemand die je niet kan vertrouwen. Faith heeft haar eigen duidelijk problemen (zij kijkt alleen naar mannen als mensen om te bemoederen of om geïrriteerd door te zijn). Dus, het is pas als Sara hem ontmoet, dat we een duidelijk beeld krijgen van wie Will eigenlijk is. Diep vanbinnen is Will heel verlegen. Hij is het grootste deel van zijn leven alleen geweest. Hij heeft nooit iemand gehad die achter de façade keek. Dat beschadigt een persoon op een subtiele manier. Het betekent ook dat hij niet echt uitgerust is om in een ‘echte’ relatie te zitten. Er is een hoop werk dat je moet doen als je samen bent met iemand. Will zal dat moeten leren of zijn kans verliezen.

 

Welk personage uit je boeken is jouw eigen absolute favoriet?

Dat verandert afhankelijk van over wie ik schrijf. Als er al een constante favoriet is, dan is het Sara. Ik hou ervan dat ze het morele kompas is in beide series. Ik hou er ook van dat ze Will aan het veranderen is en dat ze hem stilaan uit zijn comfortzone haalt. Aangezien ik bezig ben met het ontdekken van Amanda Wagners leven, is zij momenteel mijn favoriet. De Amanda die we ontmoeten in 1975 is heel anders dan degene die we vandaag kennen. Al deze ‘oude meiden’ die je ontmoet in Trouweloos zijn verschillende decennia jonger in Criminal. Het is een soort van oorsprongverhaal.

 

Will is dyslectisch, was het een bewuste keuze om hem ‘kwetsbaar’ te maken?

Mijn zus heeft dyslectie, waar ze zich niet bewust van was tot in haar late twintigerjaren. Daarvoor nam ze gewoon aan dat ze niet zo slim was. Dat is een zwaar idee om mee te leven. Ik wilde daar over schrijven. Ik wilde Will een “afwijking” geven die hem afzonderde van anderen. Wat ook meespeelde, is dat het altijd een uitdaging is om te schrijven in de eenentwintigste eeuw met technologie en gsm’s en smartphones en al dat soort dingen. Will’s sociale handicap neemt een aantal van deze toeters en bellen weg, wat ik leuk vind. Als een lezer wil ik in staat zijn om het onderzoek samen met de rechercheur op te lossen. Een vingerafdruk die op de computer verschijnt aan het einde van het boek, is niet zo leuk als Will zelf laten uitdokteren dat hij voor de slechterik staat.

 

Hoe is het met Lena Adams?

Ik denk vaak aan Lena – minstens één keer per week. Haar verhaal zit er aan te komen. Maak je niet ongerust. Er is geen sprake van dat ik haar laat vallen na al die jaren. Ik denk dat je verrast zal zijn om te zien waar ze mee bezig is.

 

Is er een speciale reden om de diabetes van Faith zo’n belangrijke rol in het verhaal te geven? Hoe ben je aan de informatie over de ziekte gekomen?

Toen ik op de lagere school zat, had ik een vriend die diabetisch had. Ik was altijd gefascineerd door de ziekte. Dat klinkt redelijk erg om te zeggen, zeker omdat het zo’n verschrikkelijk iets is om te hebben, vooral als je nog een kind bent. Ik wilde dat een beetje ontdekken met Faith. Bovendien zijn er een tiental gerechtszaken geweest met diabetische agenten die vochten om hun job te mogen houden. Ik wilde die moeilijkheden verkennen. En natuurlijk, ik ben altijd geïnteresseerd in mensen die hun tegenspoed overwinnen. Wat je ziet in Faith, is iemand die een vechter is en die blijft vechten, hoeveel keer ze ook gekwetst raakt.

 

Je Nederlandse uitgever heeft een imprint gelanceerd met de naam Slaughterhouse. Via die imprint beveel je ook nieuwe veelbelovende thrillerauteurs aan. Chevey Stevens is er een van. Welke auteur zou je speciaal aan de bezoekers van Ezzulia aanbevelen?

Ik weet dat dit boek al verschenen is in Nederland (en niet bij Slaughterhouse), maar ik heb heel erg genoten van Alice LaPlante’s Hersenspinsels (uitgeverij Orlando). Er is een ander boek, genaamd The Return of Captain John Emmet, door Elizabeth Speller, dat ik ook erg leuk vond; ik ben nogal weg van geschiedenis. En natuurlijk hoop ik dat mensen zullen genieten van Elizabeth Haynes’ roman die gepubliceerd wordt door Slaughterhouse (Waarheen je ook vlucht, verschijnt in november 2011). Dit is een soort van nevenactiviteit, maar ik ben altijd geïnteresseerd geweest in het helpen van andere auteurs, in het bijzonder vrouwen. De mannen in mijn vak zijn zo goed in het helpen van elkaar –ze geven blurbs, moedigen elkaar aan en al die dingen. Ik denk dat het bij vrouwen minder vanzelf gaat. Ik denk dat een hoop vrouwen nerveus worden als dit onderwerp ter sprake komt. Het lijkt alsof aanmoedigen van vrouwen automatisch betekent dat je mannen niet aanmoedigt of zelfs dat je mannen haat, wat jammer is. Het is een argument dat zichzelf teniet doet en ik garandeer je dat de meeste mannen zich geen zorgen zitten te maken over het feit dat ze de laatste tijd niet genoeg vrouwen gesteund hebben. Als vrouwen het goed doen, doen mannen het ook goed. De maatschappij doet het goed. Overheden doen het goed. Banken doen het goed. Het is zo simpel als dat. Er zijn bergen gegevens die dit argument ondersteunen. Dus, Slaughterhouse is een manier om vrouwen te promoten.

Hoe zie jij de kansen van debutanten in de huidige, veranderende boekenmarkt?

Ik denk dat zo lang als schrijvers de beste verhalen schrijven die ze kunnen, dat er altijd een markt voor hen zal zijn. Of dit in een digitale of een gedrukte versie of een combinatie van de twee zal zijn, valt af te wachten. Ik denk dat jonge auteurs ook een beetje terug moeten kijken in de geschiedenis. Succesrijke auteurs hebben altijd moeten touren en hun werk moeten promoten. Dickens gaf lezingen. Edgar Allen Poe maakte voorstellingen van zijn werk. Ik ben er zeker van dat als beide mannen vandaag leefden, dat ze facebookpagina’s en blogs zouden hebben. Het is geen schande om succesvol te willen zijn in de branche. We schrijven verhalen voor mensen om te lezen en te koesteren.

 

Wat vind je het mooiste van het schrijversvak en wat het moeilijkst?

Het is een beetje als klagen dat je de lotto gewonnen hebt om te zeggen dat een onderdeel van mijn werk slecht is. Waar ik niet van geniet, is het reizen, ook al hou ik er wel van wanneer ik eindelijk mijn bestemming bereik. Ik hoop echt dat we binnenkort een of ander gesofisticeerd vervoermiddel krijgen. Als ik naar Nederland kon reizen in acht minuten in plaats van acht uur (plus wachttijden in het vliegveld), dan zou ik hier eens per week komen. En dit is het enige dat niet veranderd is door de jaren heen. Zitten in een vliegveldlounge is gewoon niet leuk, zelfs niet als de drankjes gratis zijn.

Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik in een partnerrelatie met mijn uitgevers zit, en dat het niet alleen mijn job is om boeken te schrijven. Ik moet buiten komen om aansluiting te vinden met mensen en om mijn lezers te ontmoeten. Aangezien ik het geluk heb dat mijn werk het zo goed gedaan heeft in verschillende landen, zou ik waarschijnlijk minder kunnen touren, maar er zijn uitgevers waar ik nooit nee tegen zal zeggen, en de Bezige Bij is een van hen.

 

Je bent zo goed als je laatste boek. Hoe goed ben jij? Ben je tevreden over Gevallen?

Ik hou echt van Gevallen. Jarenlang heb ik vermeden om een moeder/dochter verhaal te doen. Ik denk dat ik niet gezien wilde worden als het stereotype van een “vrouwelijke fictie” schrijver. Toen ik het eerste hoofdstuk schreef, was ik heel bewust een kader aan het opzetten voor een verhaal over familie. Ik denk dat ik daarin geslaagd ben, wat alles is waar een schrijver om kan vragen. Ik ben er zeker van dat ik terug kan gaan en stukken van het boek kan verbeteren, maar de belangrijkste les die je leert als auteur is dat je het best mogelijke boek moet brengen op dat specifieke moment en plaats. Ik ben een jaar ouder sinds ik dat boek schreef. Mijn leven is een beetje veranderd. Ik ben een ander persoon. Net zoals ik niet terug kan gaan en hetzelfde Nachtschade kan schrijven dat ik elf jaar geleden schreef, zo kan de persoon die Nachtschade schreef niet teruggaan en Gevallen schrijven. Dat is het mooie aan een auteur zijn. Het doet me denken aan een quote die op mijn prikbord hangt. “Het verschil tussen een artiest en een schilder is dat een artiest weet wanneer te stoppen met schilderen.”

 

 

Foto's: Alison Rosa
Met dank aan: Karin Slaughter

Vertaling: Liesbeth Wouters
Eindredactie: Gerd Boeren 

        

 

 

Kijk hier voor een eerder interview met Karin Slaughter in onze Kort & Krachtig reeks.

Nog meer informatie over Karin Slaughter vind je op De Boekenplank | kijk hier

 

---

Gevallen
Auteur: Karin Slaughter
Oorspronkelijke titel: Fallen
Uitgeverij Cargo/Bezige Bij
Vertaling: Ineke Lenting
ISBN: 978 90 234 6450 1
Paperback
Prijs: € 19,90
Verschenen: juli 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat begint als een normale dag, zal voor Faith Mitchell eindigen in een vreselijke nachtmerrie. Er wordt ingebroken in het huis van haar moeder, een onbekende man wordt vermoord en er vindt een gijzeling plaats. Haar moeder lijkt spoorloos verdwenen en Faith gaat op zoek naar de overvallers van haar moeder.

Wat was de reden van de overval? Waarom is haar moeder verdwenen? Heeft haar verleden ermee te maken? Jaren terug was Faiths moeder hoofd van een narcoticabrigade die werd opgedoekt vanwege corruptie, waarbij zij als enige werd vrijgepleit.

Samen met Will Trent, Amanda Wagner en Sara Linton duikt Faith Mitchell in het verleden van haar moeder, een zoektocht waarbij ook zij zelf groot risico lopen.

 

---