Hoe kwam jij met fantasy in aanraking?

Ik kwam op de lagere school voor het eerst met fantasy in aanraking, toen de bibliothecaris me liet kennismaken met De leeuw, de heks en de kleerkast van C.S. Lewis. Dat was ook de periode dat ik aan de spannende avonturen van Enid Blyton begon. Ik startte dus met mijn twee favoriete genres, speculatieve fictie en geheimzinnige misdaadverhalen, toen ik een jaar of negen was. En ik ben er verzot op gebleven tot de dag van vandaag.
 

En van lezen kwam schrijven?

Ik heb altijd fantasy willen schrijven. Ik kan me niet herinneren wanneer dat niet zo was. Vóór de publicatie van De onschuldige magiër heb ik drie tienerromannetjes geschreven. Ze hebben me geholpen om mijn stijl en mijn schrijftechniek bij te schaven en ik kreeg er een goede dosis zelfvertrouwen door. Maar op geen enkel moment ben ik in de verleiding gekomen om fantasy in te ruilen voor liefdesverhalen. Ik vrees trouwens dat ik voor dat genre veel te cynisch ben!
 

Kon je makkelijk een uitgever vinden?

Ja en nee. Ik heb er behoorlijk lang over gedaan om De onschuldige magiër af te maken. Ik moest mijn weg nog zoeken om een goede auteur te worden. Ik kan je niet vertellen hoe vaak ik ben gestopt, opnieuw begonnen, weggelopen en teruggekomen. Ik deed er jaren over om een eerste versie te schrijven. Maar toen ik die hindernis had genomen, veranderde er iets. Ik begon te geloven dat ik het misschien toch wel aankon. Maar uiteraard maakte ik dezelfde fout als veel beginnende auteurs: ik zocht niet naar goede feedback over het verhaal dat ik had geschreven. Ik stuurde het naar een uitgever nog voor het eigenlijk helemaal af was. Ik had ontzettend veel geluk dat het in handen viel van een redacteur die er wel wat in zag en er ook tijd in wilde steken. Zonder die redacteur, Stephanie Smith, was ik nu geen auteur geweest.

Ik had de eerste hoofdstukken en een plotoverzicht zowel naar literaire agenten als naar uitgevers gestuurd zonder het eerst goed te herschrijven. Ik kreeg dan ook overal nul op het rekest. Maar met Stephanie's hulp kreeg ik het boek in de juiste vorm. Ik hield van de plot, ik hield van de personages, maar ik had nog niet de kennis en ervaring om er meteen een goed en degelijk verhaal van te maken. Ik heb erg veel geluk gehad dat de dingen uiteindelijk zo gelopen zijn.
 

In Nederland zijn nu vijf van jouw boeken in vertaling verschenen. Maar je hebt er veel meer geschreven.

Het is inmiddels vijf jaar geleden sinds De onschuldige magiër in Australië werd uitgebracht. Als ik Blight of Mages - het boek waar ik nu aan werk -  af heb, is dat mijn 16de boek sinds 2005. Ik heb fantasy geschreven onder mijn eigen naam en onder een pseudoniem, ik heb twee Stargate verhalen en drie Star Wars verhalen geschreven. Ik heb de bestsellerslijsten gehaald in Australië, Amerika en Engeland en mijn werk is vertaald in verschillende vreemde talen. Ik kan nu eindelijk leven van mijn schrijfwerk. Het zijn vijf uitzonderlijke jaren geweest. Ik heb mezelf zo helemaal over de kop gewerk, maar ik ben zeer tevreden met het uiteindelijke resultaat. Ik heb nu een contract voor zeven jaar bij de internationale uitgever Orbit, waar ik de afgelopen drie jaar ook al onder contract stond. Ik ben zelf nog altijd verbaasd over het feit dat ik een succesvolle auteur ben geworden en ik ben mijn uitgevers, mijn agent en vooral mijn lieve, heerlijke lezers ontzettend dankbaar voor het feit ze van mijn verhalen houden.
 

Hoe kom je aan de inspiratie voor je boeken?

Ideeën voor verhalen kunnen overal vandaan komen. Soms is het gewoon de omslag van een tijdschrift met een eigenzinnige afbeelding. Of er schiet me ineens een leuke scène te binnen. Het kan uit een muziektekst komen die me aan personages of plaatsen doet denken. Een stukje van een opgevangen gesprek kan ook al genoeg zijn.

Ik begin meestal bij een klein zaadje, een stukje gesprek dat ik toevallig opving, een gezicht, een herinnering, een voorvalletje. En van daar uit begint het te groeien. Ik laat er de vijf W’s uit de journalistiek op los (wie, wat, waar, wanneer en waarom) en begin de gebeurtenissen te reconstrueren die tot dat eerste zaadje hebben geleid. En wat er dan gebeurt en met wie, en wat de personages willen, en waar hun dromen hen toe zullen aanzetten.

En dan is het een kwestie van gebruik maken van wat zich in de loop van het schrijfproces aan me presenteert. De eerste versie is voor mij de meest creatieve, omdat ik daarin het verhaal ontwikkel vanuit het niets. Ik denk daar niet al te veel bij na. Meestal heb ik wel een idee waar het allemaal naartoe moet. Ik werk het liefst met een vooraf gekend einde, zodat ik een vast punt heb om naartoe te werken. Maar hoe ik daar dan moet komen? Dat is mijn avontuur…
 

Kan je ons wat meer vertellen over je manier van werken bij het schrijven?

Ik kijk al sinds het begin voortdurend tegen deadlines aan, mede omdat ik altijd zoveel dingen te doen heb. Ik moet dan ook erg geconcentreerd en methodisch te werk gaan. Meestal bereken ik hoeveel woorden ik in totaal zo ongeveer nodig heb voor een eerste versie. Ik tel hoeveel dagen ik daarvoor heb en dan weet ik hoeveel woorden ik zo ongeveer per dag moet schrijven. Dat is dan mijn uitgangspunt. Voor het boek waar ik nu aan werk zijn dat vijfduizend woorden per dag en dat is eigenlijk iets teveel voor mij. Zo’n drieduizend woorden per dag werkt voor mij het beste.
 

En wil je dan absolute stilte?

Ik heb graag filmmuziek of tv-soundtracks als achtergrondmuziek. Absolute stilte is niet mijn ding. Een soundtrack is speciaal geschreven om bepaalde emoties op te wekken en dat helpt me wel eens om in de juiste stemming te komen. Buiten de muziek heb ik eigenlijk liever helemaal niets in de buurt dat me kan afleiden. Als het aan mij lag, schreef ik in een kelder, zonder ramen, zonder welke prikkel dan ook, zodat ik uiterst geconcentreerd kan blijven doorwerken. Daarom schrijf ik ook zo graag ’s nachts. Alleen heb ik momenteel zoveel dingen te doen, dat dat nu niet echt een optie is.

Natuurlijk is het zo dat, als ik toch wil doorwerken, ik dat om het even waar kan doen. Ik heb al geschreven in vertrekhallen van luchthavens, op de badkamervloer in een hotel met de laptop op het deksel van het toilet, in een business centrum van een hotel, in een Starbucks in New York…

Wat voor fantasy lees je zelf het liefst?

Mijn favoriete fantasy is denk ik het episch-historische verhaal. George R.R. Martin staat daarin echt aan de top. Met Kate Elliott vlak daarachter op de tweede plaatst. Urban fantasy is niet zo mijn ding, maar de eerste boeken in de Anita Blake reeks van Laurel K. Hamilton zijn dan weer onweerstaanbaar. Terry Pratchett is een klasse apart, want zijn Schijfwereld is mijn meest favoriete serie. Zijn karakteropbouw, zijn humor, zijn ontdekkingstocht door de menselijke geest en politieke spelletjes maken zijn boeken tot meesterwerken. En bovenal: hij maakt me aan het lachen!
 

Wat is er dan zo speciaal aan epische fantasy?

Dat heeft volgens mij te maken met hun complexiteit. Ik ben dol op geschiedenis, ik vergaap me aan het anders-zijn in andere tijden en andere plaatsen. En ik ben helemaal in vervoering als een begenadigde verteller als Martin of Elliott de geschiedenis van de mensheid een fantasy twist geeft zodat nieuwe fascinerende culturen, samenlevingen en mensen ontstaan.
 

Spelen sterke personages, zoals bij George R.R. Martin, ook een rol?

Los van welk genre ik aan het lezen ben, het zijn steeds de personages die bepalen of een boek of een reeks mij in zijn greep kan houden. Voor mij gaat een goed verhaal altijd over sterke personages. Een boek kan mij alleen maar boeien als de auteur blijk geeft van een zeker niveau van deskundigheid. Als ik het gevoel heb dat een boek rommelig in elkaar zit, krijg ik het niet uitgelezen. Maar zelfs de beste verhalen kunnen mij niet boeien als er geen personages in zitten waar ik een band mee voel. Anderzijds kunnen sterke personages mij soms zover krijgen dat ik een middelmatig geschreven boek toch zal uitlezen.
 

Wat is volgens jou de ideale omvang van een fantasy serie?

Ik geloof eigenlijk niet dat er zoiets bestaat als de ideale lengte voor een boek. Sommige verhalen laten zich in enkele zinnen vertellen, andere niet. Soms heb je bij het begin van het schrijfproces een idee hoe lang het verhaal gaat worden, soms komt dat pas tijdens het schrijven zelf. George R.R. Martin is daar een perfect voorbeeld van. Hij begon aan zijn serie Het Lied van IJs en Vuur met het idee dat het een trilogie zou worden. Maar gaandeweg ondervond hij dat hij voldoende stof had voor een groter aantal boeken. Ik geloof dat hij intussen aan deel zes toe is en wie weet hoe lang hij nog doorgaat?
 

Hoe bepaal jij als auteur of een concept voor een verhaal een enkel deel of een trilogie gaat worden?

Hier komt volgens mij ook de ervaring om de hoek kijken. Ik schreef de Koningmaker, Koningbreker duologie met de bedoeling er een alleenstaand verhaal van te maken. Ik betwijfelde of ik over voldoende uithoudingsvermogen en vertelkunst beschikte om er meer uit te halen. Ik stuurde het naar een uitgever en kreeg het prompt terug met het verzoek een aantal aspecten verder uit te werken. Toen ik het zelf begon te herlezen merkte ik pas hoe onvolledig ik bepaalde zaken had uitgeschreven. En dus heb ik het boek in tweeën gesplitst. Het eerste deel heb ik vervolgens uitgewerkt tot het boek De onschuldige magiër en daarna weer aan de uitgever bezorgd. Samen met een uitgesponnen verhaallijn voor een tweede deel, De magiër ontwaakt. En meteen had ik mijn eerste fantasy verhaal verkocht, een duologie nog wel!
 

Maar in werkelijkheid stopt het verhaal toch niet bij het tweede deel?

Ik had inderdaad nog heel veel stof over en dus kreeg de Koningmaker, Koningbreker een opvolger, namelijk Fisherman’s Children. Het eerste deel hiervan, De uitverkoren magiër, verschijnt in september in een Nederlandse vertaling, terwijl het vervolg, Magiër tegen wil en dank, begin volgend jaar zal worden uitgebracht. De serie zal vervolgens worden afgesloten met een op zichzelf staand deel (in het Engels: A Blight of Mages), waarin zaken aan bod komen die een hele tijd vóór De onschuldige magiër hebben plaatsgevonden.

En zo is dat oorspronkelijke éne boek uitgegroeid tot een vijfdelige serie van verhalen die los met elkaar verbonden zijn. En dat alles omdat ik behoorlijk onervaren was toen ik aan dit avontuur begon. De afgelopen vijf jaar heb ik heel wat bijgeleerd.
 

Dus nu kun je het allemaal beter inschatten?

In het geval van Spreker voor de God wist ik vanaf het begin dat het een trilogie zou worden. Ik had nog voor er een woord op papier stond al een duidelijk beeld van de drie verschillende delen en zo is het ook gebleven. Al moet ik toegegeven dat ik ergens in mijn achterhoofd nog een idee heb voor een avontuur dat zich mogelijk in deze wereld kan gaan afspelen. Maar dit is nog slechts een vaag idee…

Van mijn volgende serie, The Tarnished Crown Quintet, wist ik vooraf dat het een lang verhaal zou worden. Het was vanaf de start duidelijk dat dit een serie zou worden zoals ik dat nog nooit eerder had geschreven. Met meerdere plots en subplots en een grote hoeveelheid personages met een variëteit aan fysische en geografische achtergronden. Het kan gewoon niet anders dan een vijfdelige serie gaan worden.
 

Wat zijn volgens jou de nadelen van een langlopende serie?

Het grote gevaar bij een meerdelig verhaal is dat je als schrijver zo diep ín het verhaal zit, dat je het overzicht verliest. Dat je begint af te dwalen waardoor het verhaal aan kracht verliest. Je wordt als auteur gemakkelijk opgeslorpt door de wereld en de personages die je creëert. Ze worden allemaal zo reëel en interessant dat je van iedereen het verhaal wil vertellen. Of de druk om een werkelijk dik boek te schrijven wordt groter dan wat het verhaal zelf aan inhoud te bieden heeft. En als je daar dan aan toegeeft betrap je jezelf er op dat je aan alle kanten onbelangrijke details toevoegt om toch maar aan die vele, vele pagina’s te komen waar iedereen op zit te wachten. Een groot aantal woorden is echter geen garantie voor een goed verhaal.

Wordt fantasy in de literaire wereld serieus genomen?

Eerlijk gezegd vind ik dat de hele fictiegemeenschap eens zou moeten ophouden met zich wat aan te trekken van wat al die doorsnee recensenten, criticasters en prijzenjury’s beweren. Zijn wij hen verantwoording schuldig voor wat wij doen? Nee toch! Wij hebben het recht om te schrijven wat we schrijven en we zijn er nog behoorlijk succesvol mee ook! De uitgevers publiceren ons werk omdat ze weten dat de lezers er gek op zijn. Volgens mij zijn de lezers de enigen met wie wij rekening moeten houden. Zij houden van ons werk, ze kopen en lezen het en vragen steeds weer meer. Wat de doorsnee literaire gemeenschap daar van denkt is totaal irrelevant. Wij schrijven niet voor hen. Voor de mensen die van fantasy houden is het imago van het genre helemaal in orde. En houd je er niet van? Ook goed. Lees dan iets anders en verwacht vooral niet dat ik me in duizelingwekkende bochten ga wringen om toch maar je goedkeuring te krijgen. Niemand gaat mij vertellen wat ik leuk moet vinden. En toevallig vind ik het schrijven en lezen van fantasy héél leuk!
 

Wat ben je op dit moment zelf aan het lezen?

Ik moet tot mijn grote spijt bekennen dat ik het de laatste tijd zo druk gehad heb, dat ik helemaal niet meer aan lezen toe kom. Voor het slapen gaan herlees ik nog wel eens een stukje uit een favoriete liefdesroman, bij voorkeur van Nora Roberts of Bertrice Small. Ik probeer momenteel ook een nieuw boek over Katherine Parr, de laatste echtgenote van Hendrik de 8ste (en uiteindelijk zijn weduwe), door te komen. Heel interessant. Ik heb ook twee nieuwe boeken van Kage Baker liggen waar ik heel graag in zou willen beginnen.
 

Laatste vraag: Ben je alweer bezig met het schrijven van een nieuw boek?

Zoals ik al eerder zei werk ik momenteel aan A Blight of Mages, het slotstuk van mijn serie over De onschuldige magiër. Het is het verhaal van Barl en Morgan, over hoe hun verboden liefde en hun arrogante zucht naar macht hele volkeren in de ondergang stort. Ik beleef er ontzettend veel genoegen aan.

In Nederland komt binnenkort Magiër tegen wil en dank uit, het vervolg op De uitverkoren magiër. En in Amerika en Engeland ligt mijn Wizard Squared nu in de boekwinkels, het derde deel van de Rogue Agent serie. Ook net uit: Star Wars Clone Wars Gambit: Siege, het vervolg op Stealth dat in februari uitkwam.

En dan hoeven jullie vóór 2011 niets nieuws meer van mij te verwachten.

Foto:  Mary GT Webber

Kijk hier voor de website van Karen Miller

Met dank aan: Chrisje Van Hoecke en Linda Herni

Een eerder interview met Karen Miller | kijk hier

Meer over Karen Miller op De Boekenplank | kijk hier

 

---

De Uitverkoren Magiër
Auteur: Karen Miller
Oorspronkelijke titel: The Prodigal Mage
Uitgeverij Luitingh
ISBN: 978 90 245 3254 4
Paperback
Prijs: € 19,95
Verschijnt: 21 september 2010
 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is alweer tien jaar geleden dat Asher - in Koningmaker Koningbreker - het koninkrijk Lur bevrijdde van de gewelddadige Morg, maar de magische Doranen en Olken die het koninkrijk bevolken kunnen elkaar nog steeds niet uitstaan.

Als de samenleving wankelt, geven beide volkeren elkaar de schuld van de teloorgang. Wat ze niet weten, wat niemand weet, is dat de oude weermagie die Lur al die tijd heeft beschermd, niet langer werkt. Een hongersnood dreigt, en zelfs het ontstaan van een breuk in het weefsel van het land.

Onder de magiërs van Lur is er maar één die de antieke weermap kan herstellen. Asher wil alleen niets meer te maken hebben met magie. Zelfs zijn zoon Rafel mag, ondanks zijn bijzondere gave, niet gebruikmaken van magie - iets wat hem, Asher, zwaar wordt aangerekend.

Maar dan, gestuurd door zijn eergevoel, besluit Asher zich nog eenmaal voor het koninkrijk in te spannen, hij waagt zelfs zijn leven om de toekomst van Lur veilig te stellen. Maar daarmee zijn alle problemen nog niet uit de weg geruimd.
 

---