Je bent in de schrijverswereld geen onbekende meer. Je hebt zes thrillers op je naam staan, enkele jeugdboeken geschreven en een paar gedichtenbundels. Heb je toch nog een introductie nodig?

Ik hoor bij de generatie auteurs die – door de zegeningen van de tekstverwerking – pas boven de veertig echt met schrijven begon. In mijn geval komt dat doordat ik een baan in het onderwijs had. Wil je dat werk echt goed doen dan kun je er geen dingen bijhebben. Maar er kriebelde wel iets, al die jaren. Dat resulteerde in enveloppen vol halve plots, aantekeningen en schetsen. Veel daarvan komt nu nog steeds van pas. Ik ben dus een laatbloeier. Niet door eigen beperkingen, maar door de omstandigheden. Volgende week staan er drie gedichten van mijn hand in OpSpraak, een nieuw literair magazine.
 

Naast het schrijversvak ben je druk bezig in je woonplaats Barendrecht om te voorkomen dat er CO2 in de grond wordt opgeslagen. Officieel ben je met pensioen, maar volgens mij ben je drukker dan ooit. Hou je nog wel voldoende tijd over om te schrijven?

Je hebt gelijk: het actievoeren gaat ten koste van mijn schrijfwerk. Project Luvarine heeft er een jaar vertraging door opgelopen! Maar alle gebeurtenissen rond de voorgenomen opslag van CO2 in de bodem – hoe kwalijk ook - heeft me ook iets opgeleverd. Ik ben nu op plaatsen geweest die anderszins voor mij op slot gebleven waren. Ik heb mensen leren kennen die een schat aan informatie – ook voor volgende boeken – met mij delen. En ik heb het inzicht bereikt dat de centrale overheid niet democratisch handelt en denkt en heel ver van de gewone man afstaat, ondanks officiële pogingen dat gat te dichten. Het wordt alleen maar erger. Politici leven heel wat meer bij de waan van de dag dan wij denken.
 

Binnenkort verschijnt er een novelle over de CO2 opslag. Is het een ander verhaal dan op je website en in de plaatselijke krant heeft gestaan?

Het is hetzelfde verhaal met dezelfde toepasselijke titel, Laag Bij De Grond, maar dan verdiept en uitgebreid. Wat via mijn website nog een beekje was is nu een brede, krachtig stromende rivier geworden. LeoArie Elsenaar van uitgeverij Parelz heeft er een optie op genomen. Het wordt een verhaal van pakweg 30.000 woorden. Als ik het in één zin moet samenvatten: de strijd van een groep kritische burgers zonder financiële middelen tegen een schatrijke doch malafide kongsi van tegenstanders. John Grisham zou er óók wel iets mee kunnen, denk ik.
 

Je zesde thriller, Project Luvarine,  is onlangs verschenen. Kun je in het kort vertellen waar het over gaat?

De thema’s zijn: keuzes maken en integriteit. Er is de invalshoek van een in zwaar weer verkerend concern dat heel risicovol investeert in een nieuw product om een faillissement te ontlopen. Het geld is afkomstig van een consortium van Chinese banken, aangezien hun Europese en Amerikaanse collega’s koudwatervrees hebben. De nood is hoog en dat nieuwe product wordt al te haastig rijp gemaakt voor de markt. De lelijke bijwerking wordt zichtbaar voorbij het point of no return! Er ontstaat een conflict tussen Mira, de hoofdanaliste, en het management. De zijlijnen in het verhaal gaan óók over het maken van moeilijke keuzes en de consequenties daarvan voor het persoonlijk leven van de karakters. Het interessante voor mij is dat ik Mira als klokkenluidster het karakter kan geven van iemand die zich niet de mond laat snoeren. Ze heeft een Greenpeacementaliteit en zoekt de publiciteit. Het bedrijf ziet geen andere mogelijkheid dan een criminele oplossing en Mira heeft geen idee van welk formaat haar tegenstanders zijn.
 

Het boek heeft twee hoofdpersonages, een man en een vrouw. Zou je beiden kunnen voorstellen?

Mira van Dam is een onafhankelijke vrouw van halverwege de dertig met een beschadigd verleden. Ze heeft op eigen kracht het niveau en de baan bereikt die haar voor ogen stond. Haar tegenpool is Felix Tholenaar, iets ouder, een saaie vertaler in Brussel met een saai leven. Dat wordt uiteraard overhoop gegooid. Felix vindt na de dood van zijn moeder brieven die vragen opwerpen over zijn vroeggestorven vader. Dan pleegt zijn naaste collega José ook nog zelfmoord door in Brussel van een flat te springen. Het was een uitdaging die twee verhaallijnen samen te brengen.

Mira van Dam is een laborante met donker zwart lang haar. Je eerste boek wordt uitgereikt aan Judith Visser. Heeft zij als voorbeeld gediend voor jouw personage?

Nee, nee! Ik leerde Judith pas kennen toen het boek af was. Maar we raakten in gesprek, waarbij bleek dat Judith voedselleer gestudeerd heeft. Omdat het thema haar aansprak en veel van haar boeken en verhalen in Rotterdam spelen waren we het snel eens over het eerste exemplaar! Ik bewonder haar stijl van schrijven en de wijze waarop ze haar boeken opbouwt. Geen moord en doodslag, wel fraai opgebouwde spanning.
 

Was het moeilijk om je in een vrouw te verplaatsen?

Nee, dat is geen probleem. Misschien ook omdat ik goed van vrouwelijk gezelschap ben voorzien: eega, dochter, schoondochters, kleindochters van boven de 18. Zij sturen me wel bij.
 

Bestaat er een mogelijkheid dat we Felix en/of Mira terug zien in een volgend boek?

Mijn verhaal over Mira en Felix heeft geen happy end in de zin dat ze samen verder gaan. Dat vond ik geen reële optie. Felix heeft een scheiding achter de rug en is als de dood zich opnieuw te binden. Ik vrees dat dit geen serie zal worden.
 

Je boek speelt zich af in Rotterdam, Barendrecht en Brussel. Heb je veel research moeten plegen?

Nee. Er is veel te vinden over malafide bedrijfsvoering. Ik wilde iets doen met het gegeven dat grote bedrijven zich weinig aantrekken van grenzen, mensen en de zaken die ze beloven. De belangen van aandeelhouders verdringen de doelstellingen. Winst en omzet gaan per definitie voor de menselijke factor. Banken kleden het begrip ‘dienstverlening’ uit tot op de naakte huid, kranten is het meer om de advertenties dan om het nieuws te doen, woningcorporaties vinden dat hun directeur meer moet verdienen dan de premier. Dat speelt zich inderdaad allemaal dicht bij huis af.
 

Project Luvarine is jouw eerste thriller die zich afspeelt in je eigen woonplaats. Is dat eenmalig?

Ik probeer over mijn regio (Rijnmond) en mijn oergrond (Zeeland) te schrijven, maar ik wil ook over de grenzen kijken. Ik voel me meer Europeaan dan Nederlander. Na Project Luvarine ga ik denk ik iets doen met de illegale vluchtelingenstroom naar Engeland. Dus dat wordt research in Frankrijk en België.
 

Hoe waarheidsgetrouw is Project Luvarine?

Het is pure fictie, laat ik dat voorop stellen. Er is geen sprake van dat een bepaald bedrijf voor dit verhaal model zou hebben gestaan. Maar er gebeuren in het bedrijfsleven zaken die zich aan controle onttrekken en die niet in het belang van de consument zijn. De wereld van PR en Reclame is zo hypocriet: in wezen beoogt men vaak het tegenovergestelde van wat men zegt. Als ik bijvoorbeeld een advertentie zie met daarin: ‘we gaan iets veranderen om u nog beter van dienst te kunnen zijn’ dan weet ik het wel. Dan wordt er bezuinigd of er wordt ons iets door de strot geduwd waarom niemand vraagt. De kracht van een thriller zit ‘m niet in het waarheidsgehalte; meer in de geloofwaardigheid van het totale manuscript. En geloof me: een verhaal als Project Luvarine kan vandaag zo maar waar blijken te zijn. Dan zijn de feiten en omstandigheden zo actueel als de pest - alleen de namen zijn anders.
 

Eén van de bedrijven die je noemt in Project Luvarine overweegt  een rechtzaak. Ben je daar bang voor of is het juist welkom: meer aandacht en promotie?

Dat is een fabeltje, door mij bedacht. Tijdens de presentatie zou er een act plaatsvinden. Iets met een jurist die op hoge toon uitleg en genoegdoening eiste. Maar mijn tegenspeler liep tegen een gemeen virus aan en daardoor ging het niet door. Maar het is waar: niets levert meer promotie op dan een ruzie of een rel. Ook heel hypocriet, eigenlijk. Want het dient eigenlijk over de inhoud te gaan.
 

Achter op de cover sta je afgebeeld met een hoed op je hoofd. Is dat bewust? Zoals Baantjer altijd met z’n hoed op de cover stond? De verwachting wordt gewekt dat het een serie wordt.

Dat is een kwestie van imagebuilding. Nu ik bovenop wat uitgedund raak zet ik in de zon sowieso altijd een pet of een hoed op. Maar het maakt me herkenbaar en dat is goed. Ik zou er geen bezwaar tegen hebben om voortaan op de rug van mijn boeken naast mijn naam een mannetje met een hoed te zien. Wie de naam John Brosens even kwijt mocht zijn denkt dan misschien nog: ik moet een boek kopen van die vent met die hoed...
 

Rotterdam skyline staat op de cover van je nieuwe boek en je bent de eerste misdaadauteur binnen uitgeverij Compaan. Is de Rotterdam thriller in opmars?

Nee. Volgens mij verschijnen er regelmatig Rotterdamse thrillers. Jac Toes, Agathe Wurth, Judith Visser. Rotterdam komt ook steeds nadrukkelijk in beeld als een stad waar je heel goed scenario’s voor tv en film kunt neerzetten. De skyline is imposant, de architectuur gedurfd en origineel.
 

Ben je al bezig met een volgend misdaadverhaal?

Altijd. Als er een nieuw boek wordt gepresenteerd, wordt het hoofd van de auteur meestal al weer in beslag genomen door een volgend project!
 

Je jeugdroman Koers Pal Noord is zeer goed ontvangen. Je bent bezig met een vervolg, wil je daar meer over kwijt?

De historische jeugdroman ligt niet zo lekker bij uitgevers en dat is jammer. Ik heb een Caribisch piratenverhaal klaar, Een Kaart Van Berbice, maar er komt maar geen uitgeefbeslissing. Ruim een jaar geleden ingeleverd....
 

Nog iets heel anders... in je vorige thriller, Het spoor van Pandora, komt een popfestival in Frankrijk voor. Hoe is het eigenlijk om daar nu zelf gespeeld te hebben? Een droom die uitkwam?

Optreden als blueszanger! Dat was heel leuk om te doen. Het is nog een paar keer herhaald ook, maar is het wel goed zo. Het was een leuk tussendoortje. Ik heb heel lang geleden in een bandje gezongen en dat werd toen helemaal niks. Dit was een soort revanche, een inhaalmanoeuvre. Wat ik nu nog wel eens zou willen doen? Een bijrol in een tv-productie. Als pastoor in Flikken Maastricht of zo. Of jurist in Aspe.
 

Foto: Met dank aan John Brosens
 

Kijk hier voor een interview met John Brosens uit 2008

Kijk hier voor de columns van John Brosens voor Ezzulia

Kijk hier voor recensies op Ezzulia van zijn boeken

 

---

Project Luvarine
Auteur: John Brosens
Uitgeverij Compaan
ISBN: 978 94 903741 0 5
Paperback
Prijs: € 18,90
Verschenen: juni 2010
 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kijk hier voor de website van John Brosens.

Nog meer over John Brosens op De Boekenplank.

 

---