Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.
Ezzulia Interview:
John Brosens
Door Jürgen Joosten | Ezzulia.nl
"In Nederland en Vlaanderen blijven veel goede auteurs onterecht in de schaduw staan"
28 januari 2008 | Van de in 1946 in Vlissingen geboren
John Brosens
verschijnen regelmatig zowel jeugdromans als psychologische thrillers. Daarnaast
schrijft hij onder het pseudoniem Adriaan Broos ook gedichten. Ondanks
het feit dat hij op school een ongemotiveerde leerling was die het liefst langs
de stranden en havens zwierf, werd hij later onderwijzer en behaalde Brosens een
universitaire graad als onderwijskundige. In 1982 begon hij met het schrijven
van schoolboeken voor zijn vakgebied Engels, waarna in 1998 zijn eerste
jeugdroman verscheen. Vier jaar later besloot John Brosens zich fulltime
op het schrijven te gaan richten, waarna in 2004 bij uitgeverij Ellessy Crime
zijn eerste thrillers voor volwassenen verschijnt:
Jacht op de Jager.
Eind vorig jaar verscheen zijn vierde roman, het uitstekend ontvangen
Dubbel Gepakt, wat
wel eens de doorbraak voor John Brosens zou kunnen betekenen.
Jürgen Joosten, al jaren een liefhebber van het werk van Brosens, zocht
de auteur op en stelde hem een aantal vragen over zijn werk, zijn leven en zijn
verwachtingen.
Wie is John Brosens?
Sinds juli 2002 ben ik fulltime bezig met schrijven: thrillers, jeugdromans en gedichten onder het
pseudoniem Adriaan Broos. Ik streef ernaar om elk jaar zowel de volwassen lezers
als de jeugd met een nieuwe titel te verrassen. Daarvoor zit ik redelijk
gedisciplineerd elke ochtend (in de zomer al vanaf een uur of vijf) achter de
tekstverwerker.
Onlangs verscheen Dubbel Gepakt, je nieuwe thriller. Wat kan je over dit boek vertellen?
Dubbel gepakt is het verhaal van een uitgeefster die bijna met vut gaat en al ruim 30 jaar een goed bewaakt geheim heeft. Niet zo maar een dingetje, feitje of kleinigheidje dat ze voor zichzelf wil houden; het is heel fundamenteel en verbonden met haar roots. Nu ben ik ervan overtuigd dat ieder mens geheimen heeft. Soms luchtig, een leugentje voor bestwil dat je in stand houdt. Soms heel ernstig, iets dat loodzwaar is en waar je een leven lang last van hebt. Maar de hoofdpersoon in Dubbel gepakt dekt heel zorgvuldig iets uit haar verleden af en dat is steeds goed gegaan. Tot de dag dat ze de onaangename ontdekking doet dat er toch iemand is die alles van haar blijkt te weten. Die persoon begint haar te stalken.
Heb je er lang over gedaan om dit boek te schrijven?
Het basisidee heeft als onuitgewerkt plot een jaar of acht in een lade gelegen.
Het is geïnspireerd op een karakter uit Hard Times van Charles Dickens, Josiah Bounderby. Dit
manuscript is niet erg lang onderweg geweest: in een maand had ik het op papier.
Het verhaal is er in een keer uitgerold; de meeste tijd ging op aan schaven,
schuren, plamuren en het wissen van overbodige woorden of informatie. Al met al
toch weer zes maanden.
Het boek speelt zich gedeeltelijk af op een uitgeverij. Heb je hier bewust voor gekozen?
Ik heb voor de uitgeverij de naam 'De Nieuwe Wereld' bedacht. De eigenaar/hoofdredacteur/ grootaandeel-houder heeft drie vaste krachten in dienst en er lopen regelmatig stagiaires van de Vakopleiding Boekenbranche rond. Er zijn in het echt inderdaad uitgeverijen die op deze schaal werken, maar die opereren meestal onder de paraplu van een groter moederbedrijf. Een aantal uitspraken, karaktertrekken en gebeurtenissen op de uitgeverij in Dubbel gepakt zijn inderdaad ontleend aan mensen van vlees en bloed.
De locaties in een boek moeten kloppen, daar ligt voor mij een prioriteit. Het is bij mij zo dat een willekeurige locatie als de trigger voor een nieuw verhaal kan fungeren. Het idee voor Zwart Fortuin begon toen ik door de Karl Marxstraat in Rotterdam fietste, per ongeluk eigenlijk, doordat ze verderop aan de riolering werkten. Het viel me op dat juist in een straat met die naam louter dure villa's stonden. Ik stapte af en keek rond. Dan begint het. Als er nu eens dit, als er nu eens dat ...
Zit in het boek ook iets autobiografisch in?
Nee hoor! Alleen in het opzicht dat ook ik mijn geheimen heb.
Als ik een verhaallijn heb bedacht leg ik van alle personen een karakterdossier aan, compleet met foto. Vaak is dat een plaatje van een bekende landgenoot, gewoon uit een krant of tijdschrift geknipt. Dat is dan meteen een soort personal practical joke - niemand weet immers wie er voor mijn romanfiguren model staat. Maar het geeft mij een visuele ondersteuning, het helpt om in de beschrijving van zo'n persoon een consequente lijn vast te houden. Een bekende Française heeft op deze manier geholpen om Tamar 'vorm' te geven.
Uiteindelijk gaat de verkoop van het huis van Tamar wel heel erg gemakkelijk, is dit echt wel geloofwaardig?
Wat denk je? Een goed onderhouden grachtenpand (met garage) in Amsterdam waar de eigenaar snel vanaf wil! Neem maar van mij aan dat het NIET ongewoon is dat er een envelop met 10.000 onder de tafel door van eigenaar wisselt.
Op Ezzulia.nl staat al een zeer positieve recensie, hoe is het boek verder ontvangen?
Het is nog niet te overzien hoe Dubbel gepakt het in de boekwinkel doet. Het werd net voor 'de sinterklaas' gedrukt en het duurt even voordat het de winkels bereikt. Ik denk dat de aanlooptijd te kort was om het boek op de koopgolven van december mee te laten dobberen! Maar omzet is voor mij van secundair belang. Ik ben auteur, geen uitgever. De reacties die ik persoonlijk krijg zijn heel positief. Arco van der Lee (van Wegener) omschrijft het als 'de meest geraffineerde thriller' die ik tot nu toe heb geschreven. Anderen zeggen dat het verhaal sméékt om verfilming omdat het beeldend is beschreven. Daar kan ik heel goed mee leven.
Aan welke kritiek hecht je meer waarde: van je lezers of van recensenten?
Een recensent die mijn boek echt gelezen heeft neem ik heel serieus. Daar past het respect van de ene professional tegenover de ander.
Ik merk heus wel of het bij een beetje doorbladeren is gebleven, of alleen de tekst van de achterflap bestudeerd is en de beoordeling slechts daarop is gebaseerd. Luc Panhuysen besprak Koers pal noord, mijn jeugdboek over de jonge Michiel de Ruyter, in de Volkskrant. Zoals het een jongensboek betaamt, blijft de toon monter, beweerde Luc, daarmee de suggestie wekkend dat hij Koers pal noord inderdaad had gelezen. Helaas beweerde hij in hetzelfde stukje dat Michiel in mijn verhaal door Duinkerker kapers gevangen is genomen. Kijk, dan weet ik genoeg - een typisch geval van de klok en de klepel. Niet gelezen, wel besproken!
Recensenten en auteurs zijn bezeten van dezelfde passie, of dat hoort zo te zijn. Ze bezien hetzelfde materiaal vanuit tegengestelde posities, ze bevinden zich aan de uitersten van het spectrum. Bij die verschillende taken moeten ze elkaar niet voor de voeten lopen. Het is zinloos een polemiek aan te gaan als je als auteur vindt dat een recensent jouw werk niet begrijpt, of het foutief interpreteert. Ik sta al jaren niet meer voor de klas; ik hoef nooit meer iets uit te leggen. Het product spreekt voor zichzelf. Een recensie is de mening van een ander, niet meer en niet minder dan dat. Dat is ook het geval bij de enkele recensent die snerend op de man speelt. 'Brosens kan niet schrijven', stond er ooit in VN's thrillergids. Ik weet wel beter, natuurlijk. Maar stel dat ik - in plaats van in de lach te schieten - een nijdig weerwoord had gegeven? Dan was de reactie geweest: ha ha, het schrijvertje kan niet tegen kritiek ....
Bij lezers ligt het anders. Die gaan argeloos door een boek heen, ze laten zich meevoeren door het avontuur en hebben geen meetlat of blocnote bij de hand. Dankzij het internet kun je tegenwoordig toch - soms heel direct - hun reactie vernemen en in het algemeen kennen zij daarin weinig schroom. Dat is prettig. Ook daar is de toon positief. Het valt me trouwens op dat het over het algemeen vrouwen zijn die reageren. Zou het publiek van thrillerlezers echt uit overwegend vrouwen bestaan? Is daar onderzoek naar gedaan? Daar ben ik nieuwsgierig naar.
Wilde je altijd al auteur worden?
Zo lang als ik me kan herinneren ben ik een lettervreter geweest; ik las op de lagere school al alles wat los en vast zat. Als ventje van een jaar of twaalf wist ik het al: je moet doen waar je goed in bent, zo krijg je een gelukkig leven. Maar er dient uiteraard ook brood - liefst met beleg - in huis te zijn. Dus heb ik 34 jaar besteed aan mijn tweede talent: met passie kinderen onderwijzen. Halverwege de jaren tachtig diende zich vrij naturel de mogelijkheid aan om daarnaast ook schoolboeken te gaan schrijven. Dankzij die verdiensten - Ready Steady was jarenlang marktleider en wordt nog steeds herdrukt - ontstond daarna alle vrijheid eindelijk dat eerste talent te benutten en spannende verhalen te bedenken. Kortom: het is gelopen zoals ik graag wilde en ik ben heel content met mijn huidige bestaan. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nu meer uren maak dan ooit tevoren. Een baan voor de klas kost je grofweg vijftig, zestig uur per week. Ik denk dat ik daar nu ruim boven zit!
Lees je zelf ook veel boeken?
Wat lezen betreft ben ik altijd een onverzadigbare veelvraat geweest. Vroeger: Pim Pandoer, Bob Evers, Rob Staalman, De Hardy's.
Ik heb hier alles van Jack Higgins (= Henry Patterson) en James Clavell in de boekenkast staan, stukgelezen, soms voor de tweede keer aangeschaft. Tot mijn klassieke favorieten behoren Charles Dickens, Thomas Hardy en al sinds de middelbare school Ernest Hemingway. Tijdens mijn studie heb ik Daniel Pennac en Aidan Chambers ontdekt.
Ik heb ook Nederlandstalige favorieten: Roothaert, Dick Dreux, Wim Hofman, Jacob Vis. En laatst, tijdens het Mystery Dinner van het GNM, zat ik tegenover Felix Thijssen. Ons gesprek heeft die avond tot de meest memorabele van het hele jaar gemaakt.
Wat er op mijn nachtkastje ligt? Geen boek! Als ik in bed stap heb ik genoeg letters gevreten. Wat ik het laatst heb gelezen? Fatale Zoektocht van Gerard Nanne. Fraai verhaal, verrassende ontknoping. Gerard Nanne zet de lezer onderweg goed op het verkeerde been, zoals het hoort.
Waar ik naar uitkijk? Naar de nieuwe Marelle Boersma: Schaduwspelen! En ik volg de publicaties van Tomas Ross. Ik voel een zekere jaloezie ten opzichte van die man.
Wat is jouw dagindeling op een normale werkdag?
Ik verliet het onderwijs met een lichte vorm van vut. De royalties uit de schoolboeken die ik ooit heb geschreven vullen het aan tot bijna mijn 'oude salaris'. Gelukkig maar, want van schrijven wordt in dit land slechts een enkeling rijk.
Ik werk in de ochtend. Na de lunch begint het gewone leven. Soms moet ik naar een school, voor een workshop of lezing. Dan trek ik mijn onderwijsjas weer even aan. Dat is heel fijn om te doen. Laat op de avond beland ik vaak toch weer achter mijn werktafel.
Laatst heb ik in mijn
woonplaats de slotavond van 'Nederland Leest' gepresenteerd. Dat mocht ik zelf
vorm en inhoud geven - en dat was heel leuk om te doen. Discussies met een
volwassen publiek over lezen in het algemeen, steeds toegespitst op één boek in
het bijzonder.
Naast boeken voor volwassenen ben je ook bekend als jeugdboekenschrijver. Komt er binnenkort weer een kinderboek?
Ik werk aan een manuscript over een Antilliaans meisje in groep 8. Zij ontdekt dat ze over een magische kracht beschikt: ze kan mensen laten verdwijnen - maar alleen als ze zich erg boos op hen maakt. Dat is dus een negatieve kracht, typisch iets waaraan gewerkt moet worden. Als dat af is komt er weer een historisch jeugdverhaal aan: de uitwerking van een avontuur dat in 'Koers pal noord' al wordt aangestipt.
Ben je ook nog met een ander boek bezig?
Het merkwaardige is dat je als auteur altijd een boek vóórligt op je lezers. Nu Dubbel gepakt net in de winkel ligt zit ik dus alweer met een volgend verhaal in mijn kop. Het is een psychologische thriller over een Nederlands gezin dat in Frankrijk op vakantie is. Ze bezoeken het muziekfestival 'Morvan Stock' op de Camping de l'Ardan en dan verdwijnt hun negentienjarige dochter. Het gaat over malversaties bij een fusie, maffiabazen in de Basiliek van Vezelay, loverboys, afkicken van drank, cosmetische verbouwingen, afpersing, lokale amoureuze verwikkelingen en nog een paar dingen. De werktitel is Het Spoor van de Pandora. Een heerlijke thriller om in te verdrinken en daarna tijdens de vakantie de locaties in Frankrijk te bezoeken. Want die kloppen helemaal; dat is een tic van mij. Iedereen kan mijn verhalen 'nawandelen'.
Daarna komt mijn speurder
Leendert Vosmeer weer in beeld. Dat wordt een misdaadroman die in Zeeuws
Vlaanderen en België speelt. 
Wat wil je verder nog aan ons kwijt?
Ik zou willen dat er meer aandacht kwam voor origineel Nederlandstalige thrillers. Er zijn in Nederland en Vlaanderen zoveel goede auteurs die volstrekt onterecht in de schaduw verblijven. Volgens mij gaat Het Grote Publiek ervan uit dat alles wat er aan spannende boeken uit Scandinavië, de Angelsaksische landen en Italië komt vanzelfsprekend kwaliteit heeft. Ik zal niet beweren dat dit een misverstand is, maar waarom gaat men voorbij aan het stuwmeer aan talenten dat ons eigen land herbergt? Hun kwaliteit evenaart hier en daar minstens die van gevestigde buitenlandse namen, in een enkel geval durf ik het zonder schroom zelfs vet beter te noemen! Waarom gaat 'ons' werk niet in even grote oplagen over de toonbank? Maakt onbekend inderdaad onbemind? Ligt hier niet een schone taak voor subsidieverstrekkers, een aardige sponsor of een dappere uitgever?
O bezoekers van Ezzulia, rijst allen op, verlaat de kudde en grijpt uw kansen op het verkennen van nieuwe, ongekende horizonten die uw levens zullen verrijken!
Dubbel Gepakt
Auteur: John Brosens
Uitgever: Ellessy
ISBN: 978 90 8660 035 9
Paperback
Prijs: 16,95
Bibliografie van John Brosens:
2004: Jacht op de Jager
2005: Duijkers Dossiers
2006: Zwart Fortuin
2007: Dubbel Gepakt
Kijk voor meer over John Brosens de Boekenplank
Wil je reageren op dit
interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van John Brosens. Hier kan je ook je
vragen kwijt aan de auteur zelf.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.