Wat is jouw relatie met je karakters?

Al mijn personages zijn echte mensen voor mij. Ik hou van hen allemaal. Sommige frustreren me en met anderen kan ik beter omgaan. Ook zijn sommige meer voorspelbaar dan andere karakters, net als echte mensen. Maar van al mijn personages is Anna, uit Het familieportret, mijn favoriet. Zij is mij zeer dierbaar.

 

Schaamte speelt een grote rol in je boeken. Waarom heeft schaamte zo’n grote invloed op het gedrag van mensen?

Wanneer je jezelf ergens voor schaamt is het niet ongewoon dat deze schaamte steeds groeit in je hoofd. Beide romans gingen over de schadelijke effecten van een of ander geheim. Geheimen zijn een vergiftigd geschenk. Ouders houden de schaamte in stand, zelfs als het kind niet weet waar het over gaat en waarom je jezelf ervoor zou moeten schamen.

 

In allebei de romans hebben jouw personages een moeilijke relatie met een van hun ouders. Deze zijn erg gesloten over hun verleden en de problemen die daaruit voorvloeien. Denk je dat veel van de problemen die volwassenen hebben terug te voeren zijn op hun opvoeding?

Ik had zelf een hele goede relatie met mijn ouders. Mijn vader is helaas overleden in 1999, maar gelukkig leeft mijn moeder nog steeds. Ze wilde zelfs mee naar Nederland, maar helaas ging dat niet, maar ik spreek haar wel elke dag. Ik groeide zelf op in de jaren ’70 van de vorige eeuw en het was toen gewoon dat ouders niet alles tegen hun kinderen vertelden. Meestal werd er gezegd: ‘Het gaat je niet aan, dit zijn grotemensenzaken.’ Volwassen zeggen vaak: ‘Ik vertel het je wel wanneer je wat ouder bent.’ Voor een kind is dat behoorlijk frustrerend. In allebei mijn romans hebben de kinderen vragen aan hun ouders die niet door hen kunnen worden beantwoord en zo nemen de kinderen deze frustraties mee, tot ze zelf volwassenen zijn.

 

Je maakt gebruik van ‘method writing’, een schrijfmethode waarbij je helemaal in de huid van je karakters kruipt. Hoe is dit voor de mensen om je heen?

Ik ben er vrij zeker van dat ze denken dat ik gestoord ben! ‘Method writing’ betekent dat ik probeer om me zoveel mogelijk te gedragen als de personages in mijn boek. Voor In tweestrijd betekende dit dat ik ging ‘tornadojagen’. Ik weet dat dit moeilijk was voor mijn familie en vrienden, omdat ze bezorgd waren over mijn veiligheid, maar inmiddels zijn ze er gewend aan geraakt. Voor Het familieportret was het een stuk lastiger om in mijn personages te kruipen. Ik kon immers niet in een tijdmachine stappen en terugreizen naar de jaren ’40 van de vorige eeuw. Maar ik heb bijvoorbeeld wel alles gebakken wat er in de bakkerij werd gebakken die in de roman voorkwam. Geen eenvoudige klus als je nagaat dat de helft van het verhaal zich afspeelt in een bakkerij! Ook heb ik me een tijdje gekleed zoals Anna, ik droeg zelfs mijn haar in vlechten. Verder luisterde ik naar Duitse muziek en probeerde ik te spreken in Duits. Maar ondanks dat alles werd ik niet verstoten door mijn familie en vrienden. Ze zijn erg tolerant (lacht).

 

In hoeverre lijk jij op Karena in In tweestrijd?

Mmm, er zijn zeker overeenkomsten. Ook ik deed veel van het huishouden omdat allebei mijn ouders werkten, maar als ik eerlijk ben dacht ik daar als kind niet echt veel over na. Je doet de dingen die je moet doen, zeker als je jong bent. Het heeft me wel geholpen bij het schrijven over Karena. Ik kon me hierdoor beter in haar inleven

 

Waarom voelen mensen zich aangetrokken tot stormen en natuurgeweld?

Ik denk dat veel mensen zich aangetrokken voelen tot natuurgeweld omdat het je bewust maakt van je plaats in het grotere geheel. Ook roepen bepaalde situaties, bijvoorbeeld tsunami’s of tornado’s, vragen op bij mensen. Vragen zoals: wat zou ik doen in zo’n situatie. We willen iets van al dat geweld leren. Maar wat het ook is: natuurgeweld heeft iets magnetisch en dat zal ook altijd wel zo blijven.

 

Heb je, naast het schrijven, nog andere hobby’s?

Jazeker. Ik hou ervan om lange wandelingen te maken met mijn zwarte labrador, Woodrow. Wandelen is een hobby die het schrijven stimuleert. Een andere hobby die ik heb, hoewel het meer een roeping, is ‘tornadojagen’. Ik hou ervan om achter dezelfde stormen aan te jagen als mijn personages doen in In Tweestrijd! In eerste instantie deed ik het af als research, maar nu het boek is gepubliceerd moet ik toegeven dat ik nog steeds aan ‘tornadojagen’ doe. Mijn vrienden vragen me regelmatig: ‘Ben je nu nog niet klaar daarmee?’ Maar mijn antwoord is altijd: ‘Nee.’ Voor mij is het een passie om te leren van de pracht en praal van het weer in de Verenigde Staten.

Sommige mensen vinden dat In tweestrijd meer een ‘mannenboek’ is dan Het familieportret. Waarom denk je dat dit ze dat denken?

In In tweestrijd zit veel meer wetenschap, zoals: meteorologie en psychologie. Traditioneel, althans in de Verenigde Staten, zijn de wetenschappen een door mannen gedomineerde omgeving. Mijn uitdaging was om de wetenschap om vouwen in het verhaal en de mensen daarin centraal te laten staan. Dus hoewel In tweestrijd zeker een roman is die mannen zal aanspreken, zal het verhaal een beroep doen op alle lezers! Er zijn ook twee zeer sterke en complexe mannelijke personages: Charles, die wordt geteisterd door een bipolaire stoornis (ook bekend als manisch-depressief), en Kevin, de man waarin Karena geïnteresseerd is. In In tweestrijd had ik voldoende ruimte om zowel bij de mannen als Karena hun situaties en emoties te ontwikkelen. Het verhaal gaat namelijk over hen alle drie.

 

Jij bent zelf halfjoods. Heeft dit jouw beslissing bepaald tot het schrijven van Het familieportret?

Mijn vader was Joods en mijn moeder is Luthers, maar geen van hen praktiseerden hun geloof. Het familieportret heb ik dus ook meer benaderd vanuit een intellectueel en emotioneel perspectief, dan een religieus perspectief. Omdat ik half-Joods ben, ben ik wel opgegroeid met een bewustzijn van de Holocaust en nadat ik als kind Het dagboek van Anne Frank had gelezen begon ik hierover na te denken. Wat als ik in haar schoenen had gestaan? Waar zou ik hebben geschuild? Wie zou mij hebben gered? Dit soort vragen vonden later hun beslag in het boek.

 

Hoe reageerde jouw familie op je boeken?

Mijn moeder beschouwt zichzelf als enige verantwoordelijke voor Het familieportret – maar ook In tweestrijd. Om het in haar woorden te zeggen: "Als ik er niet was geweest zou je nooit zijn geboren, dus zouden er geen boeken zijn!" Ook nam ze me mee naar Duitsland in 1993 om te zien waar haar grootouders vandaan kwam, en tijdens deze reis kwam de vraag op: Wat zou jij, als Duitse vrouw, hebben gedaan in nazi-Duitsland. Dit werd het centrale punt in Het familieportret. Helaas is mijn vader overleden voordat het boek werd gepubliceerd. Hij heeft geen van mijn boeken gepubliceerd gezien en dat is eigenlijk het enige trieste ervan. Maar ik blijf geloven dat hij het desondanks wel weet.

 

Wat voor boeken lees je zelf?

Ik hou ervan om te lezen wat ik zelf ook graag schrijf: hedendaagse en historische romans. Ik hou van Ann Patchett, Larry McMurtry, Joanna Trollope (een Britse auteur) en William Styron. Als ik research doe naar een roman lees ik non-fictie over de onderwerpen waarop de roman zal worden gebaseerd. Tijdens het schrijven van een roman lees ik graag korte verhalen! Ik behandel elk hoofdstuk van mijn romans als een kort verhaal, een met een eigen dramatische boog en waarin ik ik iets vertel over de personages. Maar ik probeer het einde open te houden, zodat je als lezer naar het volgende hoofdstuk wordt getrokken. Het lezen van korte verhalen tijdens het schrijven helpen mij aan de zuiverheid van deze formule te herinneren.

 

Hebben andere schrijvers of boeken invloed op de manier waarop je schrijft?

Ik ben er van overtuigd dat elke auteur me iets nieuws leert. Of het nu iets kleins of iets groots is. Ik hou ervan om werk te lezen van schrijvers die het laten lijken alsof het makkelijk is, ik noem ze mijn ‘comfort food’ schrijvers. Als datgene wat je leest makkelijk lijkt te zijn geschreven, weet je dat de schrijver het goed heeft gedaan en dat is waar ik zelf ook naar streef.

 

Hoe kijk je naar het succes dat je heb met jouw romans?

Voor mij kwam het als een totale verrassing en ik ervaar het dan ook als iets heel bijzonders. Er gaat geen dag voorbij dat ik er niet met absolute verbazing en dankbaarheid naar kijk. Ook wil ik al mijn fantastische lezers bedanken die mijn romans lezen. Zonder hen zou ik nooit zo succesvol zijn geworden.

 

Waar werk je momenteel aan?

Nadat ik deze zomer weer ben gaan ‘tornadojagen’, zal ik beginnen met de research voor mijn derde roman. Het spijt me dat ik nog niet over de inhoud kan spreken, maar boeken die in de maak zijn, zijn erg verlegen en makkelijk te verjagen door over hen te praten! Wat ik er wel over kan vertellen is dat het verhaal opnieuw plaats zal vinden tegen het decor van het fictionele stadje ‘Nieuw Heidelburg’ in Minnesota. Een stadje dat gebaseerd is op het dorp waar mijn moeder en grootmoeder zijn opgegroeid en waar ik nu mijn schrijfhuis heb. En ik ben er vrij zeker van dat het een historische roman wordt.

 

Foto's: Met dank aan Jenna Blum

Eindredactie: Gerd Boeren 

 

---

Over Natasza Tardio:
Natasza Tardio heeft een enorme drive voor schrijven, literatuur en journalistiek. Als freelance journalist, tekstschrijver, schrijfcoach en literair agent heeft ze ervaring in alle aspecten van het schrijversvak.

Naast het zelf schrijven van boeken, begeleidt ze schrijvers bij het schrijven van hun roman. Ook werkt ze als journalist, doet aan manuscript beoordeling en heeft al een aantal jaren ervaring met het redigeren van romans, korte verhalen, zakelijke teksten en (commerciële) artikelen. Ook maakt ze deel uit van de hoofdredactie van de boekensite Ezzulia.

Voor meer informatie: www.nataszatardio.nl

 

---

In Tweestrijd
Auteur: Jenna Blum
Oorspronkelijke titel: The stormchasers
Uitgeverij De Boekerij
Vertaling:  C. Metaal
ISBN: 978 90 225 5878 2
Paperback
Prijs: € 19,95
Verschenen: april 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als tiener is Karena Jorge de enige die haar tweelingbroer Charles in toom kan houden. Charles heeft een bipolaire stoornis die verergert naarmate hij ouder wordt, tot op het punt dat hij een gevaar wordt voor zichzelf - en anderen. Op hun achttiende verjaardag rijden Charles en Karena met hun auto zo dicht mogelijk achter een tornado aan. Wat er dan gebeurt is zo verschrikkelijk dat de tweeling vanaf die dag het contact met elkaar volledig verbreekt.

Twintig jaar later krijgt Karena een telefoontje van een psychiatrische inrichting waar Charles onder dwang is opgenomen. Ze besluit dat het tijd is om af te rekenen met het verleden en gaat haar broer ophalen, maar bij aankomst blijkt hij ontsnapt te zijn. Ze heeft maar één aanwijzing om hem op het spoor te komen: Charles is nog steeds gefascineerd door extreem weer en het tornadoseizoen is net begonnen…

 

---