In je nieuwe boek Botsing gebruik je net als in je vorige boek meerdere hoofdpersonen en verhaallijnen die uiteindelijk allemaal samenkomen.

Ik ben nogal gecharmeerd van de zogenaamde mozaïekfilms met meerdere gelijkwaardige hoofdpersonen die in eerste instantie niets met elkaar te maken lijken te hebben. Het leek me leuk om dat ook te proberen in mijn eerste boek Nickname. Dat pakte goed uit. Bij Botsing begon ik in eerste instantie vanuit slechts een hoofdpersoon te vertellen, maar ik vond dat al snel saai worden. Ik vind het interessanter en spannender om een verhaal vanuit meerdere gezichtspunten te brengen en te spelen met die verschillende perspectieven.

 

Heb je de verhaallijnen over de drie karakters van Botsing stuk voor stuk geschreven en het later in elkaar gevlochten of heb je het boek chronologisch geschreven en ben je van de ene naar de andere hoofdpersoon geswitcht?

Het verhaal is in chronologische volgorde geschreven. Bij ieder nieuw hoofdstuk moest ik even teruglezen om te weten waar ik, bij dat personage, de draad weer moest oppakken. Deze manier van schrijven werkte het beste omdat de handelingen van de personen gaandeweg steeds meer invloed op elkaar krijgen. Ze reageren op elkaar en om dat natuurlijk te laten overkomen is het beter om chronologisch te schrijven. Daardoor onderga je het als schrijver, ook voor de eerste keer.

 

Hoe ontstaat bij jou het idee voor een boek?

Ik lees veel kranten, tijdschriften, nieuwssites en hang uren rond op Facebook en Twitter. Daarnaast reis ik met de trein, heb ik een drukke baan, hobby’s, vrienden en heb ik natuurlijk allerlei ervaringen opgedaan in mijn eigen leven. Zo pik je wel eens wat op dat je kan inspireren tot een verhaal.

 

Kun je wat meer vertellen over het ontstaan van het verhaal van Botsing en waarom iedereen het moet lezen?

Botsing is gebaseerd op een ware gebeurtenis die me aan het nadenken zette over schuld en onschuld, goed en kwaad, vooroordelen en wraak. Dingen zijn niet altijd wat ze lijken. Mensen kunnen niet altijd overzien wat ze teweegbrengen in andermans leven. In hoeverre ben je verantwoordelijk voor je daden als je deel uitmaakt van een aaneenschakeling van gebeurtenissen? Wat zou jij doen als je in een soortgelijke situatie terechtkwam? Ik hoor vaak dat lezers een beetje overdonderd zijn als ze Botsing uit hebben. Het is namelijk niet zomaar een plot. Het is een verhaal om daarna nog even goed over na te denken.

En daarnaast is Botsing natuurlijk ook gewoon een superspannende pageturner!

 

Welke hoofdpersoon is je favoriet?

Ewoud. Ik heb het gevoel dat ik hem heel goed ken. Hij is een prachtige, tragische man.

 

Hoe breng je de karakters in je boeken tot leven?

In eerste instantie door een karakterbeschrijving van ze te maken waarin ik allerlei details van ze beschrijf. In het begin verandert dat nog voortdurend, maar op een gegeven moment ontstaat er een echt levend persoon. Ik houd dat ‘cv’ altijd in de buurt tijdens het schrijven. Al is het maar om niet te vergeten dat een personage rookt en je hem/haar dus regelmatig een sigaret moet laten opsteken.

 

Met je debuut Nickname won je een schrijfwedstrijd en het werd ook genomineerd voor De Beste Thriller van het jaar door Crimezone en voor de Schaduwprijs voor beste debuutthriller. Wat heeft dat allemaal met je gedaan?

Het was heel erg fijn dat Nickname zo goed ontvangen werd en dat gaf me genoeg zelfvertrouwen om met een goed gevoel aan mijn tweede boek te werken.

Is je leven erg veranderd sinds je schrijfster bent?

Ik neem nu bewust de tijd en ruimte om te schrijven. De omgeving neemt me daar nu ook serieus in en dat is erg prettig. Daarnaast merk ik dat veel mensen het leuk vinden om met me over mijn boeken of over schrijven te praten. Ik vind dat zelf ook erg aangenaam, maar voel me er soms opgelaten door als ik het gevoel krijg dat het het te veel de aandacht van andere zaken wegtrekt.

 

Wil je uiteindelijk full time gaan schrijven, of wil je voorlopig je werk als communicatieadviseur nog aanhouden?

Ik denk dat ik niet alleen maar schrijver zou willen zijn. Dan zit je daar de hele dag alleen in je schrijfkamertje. Dat is in het begin leuk, maar op de lange termijn lijkt me dat te eenzaam. Bovendien heb ik een fijne, interessante baan en leuke collega’s die ik niet zomaar zou willen missen. Mocht ik ooit bestsellerauteur worden (of de staatsloterij winnen) dan zal ik waarschijnlijk wel iets minder uren per week gaan werken, want het lijkt me wel heel fijn om wat meer tijd te hebben voor het schrijven. Of ik zou regelmatig een langere periode vrij nemen waarin ik me even helemaal onderdompel in het schrijverschap.

 

Wat vind je het leukste aan het schrijven?

Schrijven is het leukst omdat ik daardoor mijn eigen wereld kan creëren. Als dat goed lukt ben ik zielsgelukkig. Mijn grootste uitdaging is het goed plannen van het werk. Er zijn andere belangrijke zaken zoals mijn gezin en baan waarmee ik het schrijven zo goed mogelijk wil combineren. Mijn grootste valkuil is mijn neiging om tijdens het schrijven continu mijn e-mail, twitter- en facebookaccount te checken. Dat leidt te veel af.

 

Waarom heb je gekozen voor het thrillergenre?

Ik las vroeger niet opvallend veel thrillers, maar de boeken van Nicci French vond ik wel meteen goed. Tijdens het schrijven van Nickname dacht ik niet na over het genre, maar het bleek een thriller te zijn, hoewel dat in recensies toch ook soms ter discussie werd gesteld. Toen besloot ik om als tweede boek een echte thriller te gaan schrijven. Dat werd Botsing. Het beviel me zo goed dat mijn derde boek weer een thriller wordt.

 

Zijn er schrijvers die jou zelf inspireren?

Een grote favoriet heb ik niet, maar ik raak geïnspireerd door mooie sfeerbeschrijvingen, een uitgekiende spanningsopbouw, rake persoonsbeschrijvingen, slimme plotwendingen of juist door afstandelijke klinische details in een thriller.

 

Wat is jouw ultieme droom als schrijfster, wat voor soort boek zou je uiteindelijk nog eens willen schrijven?

Dat mijn boeken uitgegeven worden. voelt eigenlijk nog steeds als een droom voor me. Ik waag me er nog niet aan om verder te denken dan mijn derde boek. Ik hoop dat ik steeds beter ga schrijven. En mijn ultieme droom? Vraag me dat over een paar jaar nog maar eens.

 

Welk boek zouden de bezoekers van Ezzulia volgens jou absoluut moeten lezen?

Vermoedelijk hebben de meeste Ezzulia bezoekers het al gelezen, maar ik zeg het toch: Joe Speedboot van Tommy Wieringa. Fantasierijk, humorvol, meeslepend en erg goed geschreven.

 

Foto's: Anton Watzeels
Met dank aan: Uitgeverij The House of Books

        

 

Meer over Ingrid Oonincx op Ezzulia:

Kijk hier | Interview uit 2010 n.a.v. Nickname

 

 

---

Botsing
Auteur: Ingrid Oonincx
Uitgeverij The House of Books
ISBN: 978 90 443 3280 3
Paperback
Prijs: €17,95
Verschenen: september 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Anna is even ambitieus als gevoelig. Terwijl ze carrière maakt als architect is haar privéleven een puinhoop. Ze verlangt hartstochtelijk naar een stabiele relatie maar iets uit haar jeugd maakt dat ze steeds opnieuw vlucht: in haar werk, in onenightstands.

Lisa is directeur van een luchtvaartmaatschappij en moet haar zakelijke talent tot het uiterste aanspreken om haar bedrijf te redden. Ondertussen wordt de thuissituatie precair. Haar kinderen lijken van haar vervreemd en haar man vertrekt naar Amerika.

Ewoud vindt zichzelf een loser. Ooit was hij gelukkig en succesvol, maar het enige waarvoor hij nu nog wil vechten is een omgangsregeling met zijn dochtertje. Zijn drankgebruik en opvliegende karakter helpen niet mee. Wanneer hij ook nog wordt bedreigd, raakt hij steeds verder verstrikt in zijn eigen wereld.

Wat hebben deze drie ontwrichte mensenlevens met elkaar te maken?

 

---