Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Grote Interviews










































































 




















































 

 

 


 

Ezzulia interview
Huib Afman

Door Natasza Tardio | Ezzulia.nl
 


21 november 2010 | Na de zelfmoord van haar zus Anne heeft geschiedenisstudente Cathy zich volledig in het Amsterdamse uitgaansleven gestort. Ze duikt wekelijks met vreemde mannen in bed, vaak onbeschermd, drinkt teveel alcohol en verwaarloost haar studie. Als ze dan ook nog eens haar huisgenoot Peter de liefde verklaart en dit anders uitpakt dan verwacht en haar beste vriendin Esther haar geliefde weer moet loslaten, begint Cathy te twijfelen over de liefde. Vragen over de dood van haar zus, waar ze staat in het leven en hoe ze verder moet, wisselen elkaar in rap tempo af.

Met Het hemelhuis schreef Huib Afman een roman waarin hij liefde, dood en de onzekerheid van volwassenen met elkaar vermengt tot een ragfijn web van emoties. Uiteraard zijn er verbeterpunten te vinden in dit debuut. Een iets strakker plot, iets meer omschrijven dan beschrijven, maar uiteindelijk maakt het niet veel uit. Het hemelhuis van Afman is een absolute aanrader voor elke lezer die van literatuur houdt. Een debuut dat blijft staan als een huis.
 


"Schrijf je een roman, dan verdwijnt tijd naar de achtergrond"


Huib, Het hemelhuis is jouw debuutroman, zou je ons iets over jezelf kunnen vertellen?

Ik ben opgegroeid in Soest en heb tijdens mijn studententijd in Utrecht gewoond. Enkele jaren na het behalen van mijn HBO-diploma Nederlands Tekstschrijven, ben ik naar Amsterdam verhuisd. Inmiddels werk ik zestien jaar in de tijdschriftjournalistiek en heb ik praktisch voor alle grote tijdschrifttitels gewerkt. Aanvankelijk veel als journalist, de laatste acht jaar overwegend als eindredacteur. Toch heb ik me altijd, diep van binnen, schrijver gevoeld. Mijn opa schreef jongensboeken en neemt een aparte plek in binnen de jeugdliteratuur. Kennelijk zit het me dus in het bloed. Het hemelhuis schreef ik zo’n acht jaar geleden, toen ik nog niet naar mezelf toe had uitgesproken dat ik echt schrijver wilde worden. Die keuze heb ik pas vorig jaar gemaakt, om precies te zijn op 1 januari 2009. Dat is de beste beslissing uit mijn leven geweest. Ik ben met al mijn spaargeld naar Florence vetrokken, waar ik me acht maanden fulltime op het schrijven van mijn tweede boek heb gestort. In alle opzichten een verademing die mijn leven heeft veranderd. Eindelijk viel alles op z’n plek! De tijd bleek echter te kort en nu, een jaar na dato, ben ik nog steeds bezig met dat tweede boek. Inmiddels ben ik het boek aan het finetunen. Nog een paar maanden dan is het klaar, maar plannen voor boek drie zijn er al.

 

Hoe kwam je op het idee om deze roman te schrijven?

Dat kwam door Anne Frank. Ik vond het vreemd dat haar wereldberoemde dagboek bij mijn weten nooit het uitgangspunt voor een roman was geweest. Door haar dagboekbrieven en ‘haar leven zonder vrijheid’ heb ik me laten inspireren. Anne Frank verlangde maar naar één ding: de vrijheid waaraan wij in Nederland gewend zijn geraakt. Maar is dat dezelfde vrijheid die zijzelf voor ogen had? Seks, drugs, rock ’n roll; alles moet maar mogelijk zijn in het Amsterdam anno nu. Desondanks bestaat er geen handleiding voor de omgang met die vrijheid. Je moet sterk in je schoenen staan om er mee om te gaan. Zeker in een stad als Amsterdam, waar de verlokkingen groot zijn. Dat heb ik zelf aan den lijve ondervonden. Als je de grenzen van vrijheid opzoekt, ze verkent of erin doorslaat, zoals hoofdpersonage Cathy, dan kan die vrijheid juist een heel belastend effect sorteren en je zelfs unhappy maken. Dat vond ik een interessant uitgangspunt voor het schrijven van een roman. Ik denk dat veel jongvolwassen met de grenzen van onze vrijheid worstelen en de thematiek herkennen.

 

Je bent ook journalist. Hoe anders is het om een roman te schrijven?

Heel anders. Ik heb altijd in de tijdschriftjournalistiek gewerkt; een ronduit snellere wereld dan de wereld van het ambachtelijke schrijven waarin de kunst van het goochelen met woorden het wint van de klok. Als je als journalist een artikel schrijft, vecht je altijd tegen de tijd, schrijf je een roman dan verdwijnt tijd naar de achtergrond. Soms lijkt die zelfs niet meer te bestaan. Dat komt omdat je bij het schrijven van een roman in een proces zit dat je niet kunt stopzetten. In de tijdschriftjournalistiek kun je makkelijker afstand van je werk nemen, als het bijvoorbeeld weekend is. Als je aan een roman werkt, heb je nooit weekend. Zelfs als je je pen neerlegt en op vakantie gaat het denken door; een plot kan veranderen, karakters kunnen meer inhoud krijgen, opeens kan een nieuw personage zijn intrede doen. Door associaties met omstandigheden en kleine dingen uit het dagelijks leven, ben je voortdurend, bewust en onderbewust, bezig met het verfijnen van het verhaal dat je wilt vertellen. Daarom is het ook zo moeilijk om het moment te bepalen wanneer je roman klaar is. Veel schrijvers zullen het herkennen; dat moment is er namelijk nooit.

 

Journalistiek of toch liever romanschrijver?

Schrijver. Dat is zelfs een heel bewuste keuze die ik op 1 januari 2009 heb gemaakt.

De tijdschriftjournalistiek heeft me de tools aangereikt die ik nu gebruik bij het schrijven van romans. Voor mij heeft het alles te maken met het volgen van je hart en het waarmaken van je dromen. Het werd tijd om daar gehoor aan te geven. Ik heb me altijd schrijver gevoeld, tikte op m’n 14e al mijn eerste manuscript, dat in totaal tachtig A4tjes besloeg. Zodra ik kon schrijven, schreef ik. Op m’n achtste tekende ik steevast de verhalen op die m’n vader aan me vertelde voordat ik ging slapen. En zo zijn er legio andere voorbeelden. Toen Het hemelhuis verscheen, zei iemand die ik al jaren ken: ‘Maar jij wilde toch altijd al schrijver worden, dat vertelde je al op je twaalfde.’ Ik kon me dat niet meer herinneren, maar kennelijk heeft die wens en de behoefte om boeken te schrijven er dus altijd al in gezeten. Ik besef echter wel dat ik nog maar aan het begin van mijn schrijverschap sta. Momenteel kan ik nog niet financieel rondkomen van het schrijven van romans en blijf ik dus voor mijn inkomsten aangewezen op mijn freelance activiteiten binnen de tijdschriftjournalistiek. Maar ergens ligt dat werk toch in het verlengde van elkaar. Bovendien ontkomen de meeste schrijvers er niet aan om hun artistieke werk met ander werk te combineren. Zeker in het begin.

 


 

"Het Hemelhuis is een verwijzing naar Het Achterhuis van Anne Frank"

 


 

Jouw hoofdpersonage is een jonge vrouw. Was het lastig om jezelf te verplaatsen in dit karakter?

Ja en nee. De leefstijl die hoofdpersonage Cathy erop nahoudt, is een tijdlang vrij herkenbaar voor mijzelf geweest. Bezig zijn met thema’s als dood, liefde en lust, op zoek zijn naar jezelf, hoort bij jongvolwassenen. Daarnaast heb ik de eerste probeersels voor Het hemelhuis op papier gezet toen ik zelf eind twintig was. Daar heb ik later, tijdens het schrijven van mijn roman, mijn voordeel mee kunnen doen. Tijdens het maken van die aantekeningen stond ik dichter bij de leeftijd van mijn hoofdpersonage. Het verplaatsen in een vrouwelijke hoofdpersoon, ligt iets anders. Daarin was ik vooral in het begin aangewezen op nauwlettend observeren. Maar als je je focust op de interactie, bodylanguage en gedragingen van jonge vrouwen, vult zo’n karakter zich bijna vanzelf in. In gedachten heb ik haar ook visueel uitgetekend, want naast een persoonlijkheid is er ook nog een buitenkant. Fysiek is een vrouw nu eenmaal anders dan een man. Het lijkt onbelangrijk, maar dat is het niet.

 

Waar lagen de problemen om te schrijven vanuit een vrouwelijke hoofdpersoon?

Je kan zeggen dat vrouwen over het algemeen gevoeliger in elkaar steken dan mannen.

Soms lijken vrouwen elk woord op een schaaltje te wegen. Ze communiceren anders dan mannen en met name dat vergt behoorlijk wat inlevingsvermogen.

 

Wat is voor jou het hoofdthema van Het hemelhuis en waarom deze keuze?

Los van de subthema’s dood, liefde en lust is het hoofdthema van Het hemelhuis vrijheid. Het is het grootste goed dat we hebben, maar veel mensen staan er niet bij stil dat je ook in vrijheid kunt doorslaan.

 

In jouw boek worden verschillende relaties besproken, met elk hun eigen problemen. Hierdoor ontstaan er verschillende lijnen in het verhaal. Was het lastig om al deze lijnen uit elkaar te houden?

Nee. Alles begint met het goed uitdenken van je karakters. Als je die kent, dan weet je namelijk ook waar het onderling tussen hen kan botsen of op welk vlak het juist lekker tussen hen loopt. Dialogen kunnen echter verraderlijk zijn, omdat personages daar letterlijk heel uitgesproken tegenover elkaar staan. Met dialogen ben je als schrijver namelijk min of meer aan het pingpongen tussen verschillende karakters. Zeker bij gesprekken waarin een spanningsboog zit, is het belangrijk dat de karakters zich ook op dat moment van elkaar blijven onderscheiden. Je moet je dan consequent blijven afvragen: past deze reactie wel bij hem of haar? Wat dat betreft lijd je als schrijver toch een beetje aan een zelfgekozen vorm van MPS. Scherp blijven is een vereiste, ook bij de verschillende verhaallijnen, hoewel een notitieblokje met karakterschetsen ook een handje kan helpen.

Welk van je karakters ligt je het meest na aan het hart en waarom?

Cathy, omdat haar verhaal heel herkenbaar voor mij is. Hoe zij leeft, leefde ik een tijd lang ook.

 

Hoe lang heb je er over gedaan om Het hemelhuis te schrijven?

Het hemelhuis heb ik met een aantal onderbrekingen in een periode van tweeënhalf jaar geschreven . In dat tijdsbestek heb ik het ook één keer zeer grondig herschreven. Aanvankelijk had ik Het hemelhuis namelijk in de tweede persoon geschreven. Het leek me mooi om het leven van Cathy volledig te beschrijven vanuit het perspectief van haar overleden zus. Alsof zij alles registreerde vanuit de hemel. Uiteindelijk heb ik het verhaal toch omgegooid naar de eerste persoon, omdat ik merkte dat een verhaal in de tweede persoon vrij snel ontoegankelijk wordt . Door de jij-vorm te kiezen creëer je meer afstand tot de lezer en dat was iets dat ik niet wilde. Voordat je een heel manuscript hebt omgegooid, ben je al snel een half jaar verder. Later had ik een ontmoeting met Adriaan van Dis, die aanbood om mijn manuscript te lezen en van opbouwende kritiek te voorzien. Daarmee ben ik aan de slag gegaan en heb ik de laatste puntjes op de i gezet.

 

Je hebt Het hemelhuis in de tegenwoordige tijd geschreven. Dit is best lastig voor een schrijver omdat het verhaal hierdoor wel eens stil kan komen te liggen. Waarom heb je hiervoor gekozen en hoe ben je hiermee omgegaan?

De tegenwoordige tijd vond ik qua vorm goed passen bij het leven van Cathy, een jonge vrouw. Veel jongvolwassenen leven namelijk in het nu, in tegenstelling tot ouderen die meer in het verleden leven. Door het afwisselen van lange en korte zinnen en het gebruik van actieve zinnen heb ik het probleem van ‘stilliggen’ ondervangen.

 

Waarom heb je gekozen voor de titel Het hemelhuis?

Ten eerste is Het hemelhuis een verwijzing naar Het Achterhuis van Anne Frank.

Daarnaast is het een suggestieve benaming voor de plek in de hemel, of van waaruit Anne (de overleden zus van Cathy) een fictieve correspondentie voert met de hoofdpersoon, haar zusje Cathy.

 

Hoe heeft jouw omgeving gereageerd op Het hemelhuis?

Over het algemeen reageren mensen enthousiast. Vrouwen zijn wel iets kritischer dan mannen, maar één ding komt bij iedereen naar voren. Ze zeggen stuk voor stuk dat het leest als een trein. Dat beschouw ik als een groot compliment. Ook hoor ik van veel mensen uit Amsterdam dat het verhaal en de leefwijze van Cathy herkenbaar is. Maar ook uit andere reacties blijkt dat lezen niets anders is dan associëren door verbindingen te leggen tussen het verhaal dat je leest en je eigen ervaringen. Zo gaf één persoon aan dat hij het boek niet kon uitlezen, omdat iemand uit zijn eigen omgeving zelfmoord had gepleegd. Het kwam kennelijk te dichtbij. Een andere persoon moest juist huilen, omdat de woordenwisseling tussen Cathy en haar vriendin Esther haar sterk deed denken aan een bijna identieke confrontatie die zij met een vriendin had gehad.

 


 

"Adriaan van Dis bood aan het manuscript te lezen en van opbouwende kritiek te voorzien"

 


 

Werk je volgens een uitgewerkt schema, of ben je meer een intuïtieve schrijver?

Bij mij werkt het fifty-fifty. Normaal gesproken weet ik in grote lijnen waar het verhaal naartoe gaat. Het plot zit als het ware grof geschetst in mijn hoofd, er is een begin en er is een eind, maar de uitwerking daarvan komt vaak pas tijdens het schrijven. Dat geldt ook voor de karakters. Wel maak ik naast het schrijven steevast aantekeningen of verzamel ik informatie, die uiteen kan lopen van boeken, uitdraaien van internet, plattegronden, kopieën, foldertjes, visitekaartjes en zelfs bierviltjes met ooit genoteerde ingevingen. Die groeiende berg blijft op mijn bureau liggen tot het boek klaar is. Ik beschouw dat echt als mijn stapel inspiratie. Als ik het spoor even bijster ben, kan ik er op terugvallen. Vooral bij mijn tweede boek, dat ik nu aan het finetunen ben, heb ik veel gebruik gemaakt van die extra aantekeningen. Daarnaast heb ik altijd sterk de behoefte om mezelf uit te dagen door een alinea met een onverwachte wending te laten eindigen. Daarmee dwing ik mezelf in feite om de volgende dag een creatieve oplossing te bedenken, waardoor het verhaal weer verder kan gaan. Dat maakt schrijven juist zo leuk.

 

Het hemelhuis is jouw debuutroman, uitgebracht door uitgeverij Lemmens. Waarom heb je voor deze uitgever gekozen?

Door een bevriend auteur werd ik op uitgeverij Lemmens geattendeerd, een relatief jonge uitgeverij die originaliteit en artisticiteit hoog in het vaandel heeft staan en die middels zijn boeken een bijdrage wil leveren aan de verruiming van ons perspectief op onderwerpen die ons allemaal op één of andere manier raken. Naar mijn mening sloot Het hemelhuis daar naadloos op aan, vooral vanwege het thema vrijheid en het feit dat ik me door Anne Frank heb laten inspireren – die wereldwijd toch als een soort icoon wordt beschouwd, waar je vanaf hoort te blijven. Daarnaast is Lemmens bijzonder actief op internet; een medium waar veel uitgeverijen helaas nog achterblijven.

 

Wat vind je zelf belangrijk in een boek?

Ik vind sfeerbeschrijvingen belangrijk, net als het vermogen om de aandacht van de lezer vast te blijven houden door middel van spanning of onverwachte plotwendingen. Bovenal moet het onderwerp originaliteit uitstralen.

 

Welk boek zou je zelf wel geschreven willen hebben?

De droom van de dolfijn van Sergio Bambaren. Een vrij dun boek, dat dezelfde impact heeft als De Alchemist van Paulo Coelho en Jonathan Livingston Zeemeeuw van Richard Bach. Elk woord en elke zin is op een weegschaaltje gewogen en de thematiek van ‘durven geloven in je droom’ is er eentje die me heel erg aanspreekt.

 

Waar werk je op dit moment aan?

Op het ogenblik ben ik bezig met het finetunen van mijn tweede roman; een omvangrijke historische thriller met een ‘magical touch’ – een genre dat nog niet echt in Nederland bestaat en waar ik graag mee door wil als schrijver. Ik kan en wil er vooralsnog nog weinig over loslaten, behalve dat het verhaal zich af speelt in het Londen en Italië van 1900 en over een onderwerp gaat dat tot op de dag van vandaag erg tot de verbeelding spreekt. Bij mijn weten is er nog nooit een spannend boek over geschreven. Het verhaal heeft wat dat betreft ook zeker internationale potentie. Er zit heel veel research in en qua omvang wordt het boek minimaal drie keer zo dik als Het hemelhuis.


 

Foto's: (c) 2010 LaPeet Pijlgroms
Met dank aan uitgeverij Lemmens

Eindredactie: Gerd Boeren



Over Natasza Tardio:
Natasza Tardio heeft een enorme drive voor schrijven, literatuur en journalistiek. Als freelance journalist, tekstschrijver, schrijfcoach en literair agent heeft ze ervaring in alle aspecten van het schrijversvak.

Naast het zelf schrijven van boeken, begeleidt ze schrijvers bij het schrijven van hun roman. Ook werkt ze als literair agent, journalist, doet aan manuscript beoordeling en heeft al een aantal jaren ervaring met het redigeren van romans, korte verhalen, zakelijke teksten en (commerciële) artikelen.

Voor meer informatie: www.nataszatardio.nl

 


Het hemelhuis
Auteur: Huib Afman
Uitgeverij Lemmens
ISBN: 978 90 77490 47 1
Paperback
Prijs: € 15,95
Verschenen: mei 2010

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geschiedenisstudente Cathy heeft de dood van haar zus Anne nooit echt verwerkt. Ze probeert er zo weinig mogelijk aan te denken en stort zich volop in het Amsterdamse uitgaansleven. Haar leven staat in het teken van dansen, winkelen, nachtelijke avontuurtjes en alcohol. Dan beseft ze dat ze niet echt deelneemt aan het leven. Vlucht ze voor de realiteit? Wordt het geen tijd om eens naar haar gevoelens te luisteren in plaats van ze weg te drukken? Als ze haar huisgenoot Peter de liefde verklaart, pakt dit anders uit dan ze verwacht. Is liefde een illusie? Waarom moet haar beste vriendin Esther haar geliefde loslaten? Zou Anne nog geleefd hebben als ze gelukkig was geweest in de liefde? Cathy mist haar zus meer dan ooit...

 


Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over dit interview met - en de boeken van - Huib Afman.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.

 


Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

 


 

 

Terug naar boven