Ezzulia Interview:
Hannah Buenting
Door Kim Moelands | Ezzulia.nl
5 december 2008 | Hannah Buenting (Amsterdam, 1984) debuteerde dit jaar bij uitgeverij Querido met de roman Honderd woorden voor grijs. Het is het prachtige verhaal van een jonge meisje dat tijdens een groepsreis met bejaarden haar stukgelopen relatie verwerkt.
Kim Moelands sprak namens Ezzulia
uitvoerig met de auteur.
"Lezen is haast nog fijner dan schrijven"
Foto: Leo van der Noort
Wat was de inspiratie voor Honderd woorden voor grijs?
Ja, hoe werkt dat, inspiratie? Het boek
bestaat uit twee ‘delen’, het deel over de liefde tussen Teun en haar grote
liefde Vos, en het deel over de tijd daarna. Voor mij gaat het boek heel erg
over eenzaamheid, je plaats willen bepalen in het leven en in dat van anderen.
Toen ik begon met schrijven ben ik twee weken weggegaan, alleen, naar een hotel
in Zwitserland. Ik wist dat ik over de liefde wilde schrijven, en over
eenzaamheid. Misschien ben ik daarom ook wel alleen op reis gegaan. Ik voelde me
in Zwitserland op bepaalde momenten zo ontheemd, zo niet op mijn plaats. Daar is
wel de inspiratie voor het wandelreisgedeelte vandaan gekomen, een soort van
afgedongen inspiratie.
Hoofdpersoon Teun is flink teleurgesteld in de liefde. Hoe zit het met jou zelf en de liefde?
Op dit moment is het wat de liefde betreft
redelijk stil. Lekker rustig! Tijd voor mezelf en om te schrijven, ook wel eens
leuk. Maar de liefde is voor mij denk ik, uiteindelijk, net zo belangrijk als
voor Teun, hoor. Als voor iedereen. Ik hoop ooit toch wel samen met iemand oud
te worden, al beginnen we daar pas op ons zevenenveertigste mee. Als dat zo
uitkomt. Er moet wel ruimte voor zijn, in je hoofd, in je leven.
Teun gaat met een bejaardenwandelreis mee om tot zichzelf te komen en te leren om alleen te zijn. Hoe ben je ertoe gekomen om deze niet voor de hand liggende reis in je boek te verwerken?
Toen ik aan Honderd woorden voor grijs begon ben ik, zoals ik zei, zelf met zo’n soort reis meegegaan. Het was wel anders, er werd niets echt georganiseerd, de gemiddelde leeftijd lag iets lager. Maar toch, er werd gewandeld. En overdag zat ik dan als enige te schrijven in het hotel. Ik vond dat zo’n vreemd, verloren beeld. Het stond lijnrecht tegenover al dat jonge liefdesgeweld in de stad.
Maar of ik zelf vrijwillig met zo’n reis zou
meegaan, niet om te schrijven, maar om met alle excursies mee te doen? Ik houd
best van wandelen, maar zo’n groepsreis is niet echt iets voor mij. Liever ga ik
met mijn eigen vrienden op vakantie en bedenken we zelf wat we gaan doen.
Teun leert gaandeweg het boek om anders/positiever naar dingen te kijken, ze
leert nuanceren en gaat daardoor de schoonheid van dingen zien waar ze eerst
geen oog voor had. Sta jij op dezelfde manier in het leven?
Ik denk dat ik wel een optimist ben. Ik kan
ook heel dramatisch zijn, heel fatalistisch denken. Maar meestal moet ik daar
dan al vrij snel weer om lachen. Ik kan me voornemen een hele dag heel boos te
kijken of verdrietig te zijn, maar zodra ik de deur uitstap ben ik alweer
vrolijk. Heel vervelend…
Teun probeert te leren om alleen te zijn. Kun je zelf goed alleen zijn?
Al sinds ik klein ben gedij ik heel goed in
grote groepen. Ik houd wel van het rumoer. Maar in zo’n groep heb ik ook heel
sterk een eigen plek nodig. Momenten voor mezelf. Ik houd niet van in kringetjes
dansen of met z’n allen heel hard een lied zingen. Zeker nu ik een fijn huis heb
voor mezelf kan ik intens genieten van een avond, een dag of een heel weekend
voor mezelf. Als ik daarna maar weer mijn vrienden of familie zie.
In hoeverre lijkt hoofdpersoon Teun op jou?
Teun is meegaander dan ik. Misschien lijkt
Teun vooral op mij toen ik jonger was. Ik zou eerder op de rem trappen dan zij,
tegenwoordig. Ik kan beter alleen zijn. Ik maak meer geluid, laat mijn eigen
stem meer gelden. Maar het inlevingsvermogen in anderen is wel een kwaliteit (of
een zwakte) die we allebei bezitten. En ook het gevoel voor drama, de hang naar
iets bijzonders, deel ik met Teun.
In je boek staat de kleur grijs centraal. Als je jezelf een kleur zou moeten geven welke kleur zou dat dan zijn?
Knalrood. Gewoon, omdat ik daar vrolijk van
word en omdat ik heel vaak knalrode lippenstift draag.
Heb je lang nagedacht over de titel van je boek?
De titel was er al voordat ik precies wist
wat hij betekende. Ik denk dat ik op een derde van het boek was. Het was een zin
die steeds door mijn hoofd spookte. Terwijl ik verder schreef werd hij steeds
meer waar. Het gaat over nuance, waar je het eerder over had. Grijs is nooit
zomaar grijs, grijs kan heel warm zijn, heel donker of juist heel licht. Net
zoals verdriet, of verliefdheid nooit eendimensionaal is.
Hoe lang heb je over het schrijven van Honderd woorden voor grijs gedaan?
Het daadwerkelijke schrijven heeft zo’n drie,
vier weken in beslag genomen. Maar het hele jaar daarna heb ik nog aan het boek
gewerkt. Eerst met Adriaan Krabbendam, mijn vroegere redacteur, en later met
Mirjam van Hengel, redacteur bij Querido. Aan de structuur is niet veel
veranderd, het was vooral intensief schrap- en schaafwerk. Gelukkig doe je dat
samen met iemand, we hebben veel met elkaar gepraat en ik heb vooral van die
tijd ontzettend veel geleerd.
Honderd
woorden voor grijs is je romandebuut, maar je schrijft al langer. Kun je
daar wat meer over vertellen?
Op mijn zestiende begon ik te schrijven voor
het onlinejongerenmagazine spunk.nl. Hier maakte ik reportages, en schreef ik
artikelen en interviews. In 2004 werd mijn verhalenbundel Hieper, up en down
met ADHD gepubliceerd. En daarna volgden columns voor onder andere
Yes, een toneelstuk en allerlei andere teksten.
Is schrijven voor jou een uitlaatklep?
Schrijven kán een uitlaatklep zijn,
inderdaad. Maar dat is het niet vaak. Meestal is het een soort van drang, dat
wel, een gevoel dat ik bepaalde woorden op een rijtje moet zetten en dat er dan
iets moois of grappigs of zinnigs uitkomt. Een echte uitlaatklep is het niet
meer. De dingen die ik schrijf ‘om er vanaf te zijn’, zijn voor anderen denk ik
minder interessant om te lezen.
Waarom heb je gekozen voor uitgeverij Querido?
Querido is een van de mooiste uitgeverijen
van Nederland, vind ik. Er worden mooie, goede boeken gemaakt, het is een
serieuze maar ook spannende uitgeverij. Ze hebben een mooi fonds en er werken
bijzonder fijne mensen. Al vanaf de eerste afspraak die ik er had, had ik het
gevoel er op mijn plek te zijn. Het is een warme, fijne plek waar ruimte is om
het beste uit een boek te halen. Dat vind ik het belangrijkst.
Ben je van plan om door te gaan met schrijven?
Ik ga het eerst allemaal even over me heen
laten komen. Hier moet je ook de tijd voor nemen, denk ik. Als ik nu teveel met
iets anders bezig ben wordt het moeilijk om te praten over Honderd woorden
voor grijs. Ik zit midden in de kraamperiode, om maar even een cliché te
gebruiken. Maar ik ben zeker van plan om meer te schrijven, in mijn hoofd wordt
er al hard aan gewerkt!
Wat zijn je verwachtingen van je debuut?
Een debuut is best spannend. Er komen zoveel
boeken uit, en daar moet jij als onbekende dan tussenuit springen. Je weet niet
hoe het loopt, van te voren. Maar tot nu toe gaat het goed!
Lees je zelf veel?
Ik lees heel veel. Gek genoeg ben ik juist meer gaan lezen toen ik zelf weer begon met schrijven aan een roman. Ik ben een enorme fan van Toon Tellegen maar ik houd ook van gekke Russen zoals Aleksej Ivanov. Louis Paul Boon is een favoriet, en zo zijn er meer. Juist door veel verschillende schrijvers te lezen raak ik geïnspireerd, en niet per se beïnvloed. Nee, lezen is haast nog fijner dan schrijven.
Honderd woorden voor grijs
Auteur: Hannah Buenting
Uitgeverij Querido
ISBN: 978 90 214 3491 9
Paperback
Prijs: 18,95
Teun is jong, dapper en sprankelend en leeft samen met haar grote liefde Vos. Vos die anders is dan anderen. Vos geeft niet om kleren of schone haren, niet om stoplichten die op rood staan, niet om familie, niet om taart. Vos houdt niet van horen bij maar wel van zelf doen, zelf maken, lang lopen en lang niet slapen. Vos houdt van bier. En van foto s. En van Teun. Maar na verloop van tijd verft Vos niet alleen de muren van hun huis zwart, hij glijdt ook steeds verder weg in zichzelf en dreigt Teun mee te sleuren. Als zij uiteindelijk verloren en met gebroken hart op straat loopt zegt iemand haar dat je alleen zijn kunt leren. Dat gaat ze doen. Op een onvoorspelbare, hilarische manier: tijdens een wandelvakantie met oude mensen. En dan krijgt grijs onverwacht veel kleuren en blijkt verdriet een ontroerend lichte ondertoon te hebben.
Wil je reageren op dit
interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van Hannah Buenting.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.