Ezzulia interview
George
Pelecanos
Door Gerd Boeren | Ezzulia.nl
22 juli 2009 | George Pelecanos is een
fenomeen. Jaar na jaar levert deze Amerikaan een snoeiharde thriller af waarin
diverse sociale thema’s aan bod komen. Zijn thuishaven is Washington DC, meteen
ook de stad waar zijn boeken zich afspelen. Ezzulia sprak met Pelecanos
naar aanleiding van De weg naar huis, zijn nieuwste boek waarin de
relatie tussen een vader en zijn zoon flink op proef wordt gesteld wanneer de
laatste in de jeugdgevangenis terechtkomt.
"Tien jaar geleden had ik dit boek niet kunnen schrijven"
In De weg naar huis zoom je in op de kwetsbare relatie tussen vader Thomas Flynn en zijn zoon Chris. Ondanks een warm nest vergooit Chris meer dan één kans en belandt hij in de jeugdgevangenis. Op dat moment voelt Thomas, en de lezer met hem, de aarde onder zijn voeten wegzakken. Hoe slaag je erin die gevoelens van totale uitzichtloosheid zo goed weer te geven?
Dat is moeilijk, want ik ben nu zelf vader, en vroeger was ik de zoon van míjn
vader, dus ik ken beide kanten. Het is een leerzame ervaring geweest. Tien jaar
geleden had ik dit boek niet kunnen schrijven. Nu weet ik meer van het leven en
ben ik in staat het op papier te zetten.
In hoeverre denk je dat de schuldgevoelens van ouders voor wat hun kinderen overkomt, universeel zijn?
Als een kind uit de bocht vliegt, is het heel normaal dat ouders zich afvragen
of ze het wel goed hebben opgevoed. Ze zoeken naar antwoorden, en soms zijn die
er niet. Kinderen ontsporen soms zonder enige reden, ook als ze een warm nest
hebben gehad. Dat geeft ongeveer weer hoe tieners soms denken, met een geest die
een totale warboel is. Ik heb een goed geheugen en weet dat het voor mij ook zo
was.
Juist die geestelijke ‘warboel’ maakt het voor ouders niet makkelijk kinderen op te voeden. Het is een thema dat wel vaker in je boeken voorkomt.
Iedereen die zegt dat kinderen opvoeden gemakkelijk is, liegt of is niet goed
bij zijn hoofd. Maar ik had van het opvoedingsproces geen seconde willen missen,
zelfs niet de pijnlijke momenten. Dingen die ertoe doen krijg je niet gratis.
De personages die je opvoert in je boek, zijn stuk voor stuk heel authentiek. Hoe graaf je je zo diep in in deze mensen, in hun manier van praten en hun levensomstandigheden?
Ik heb gewerkt als docent in jeugdgevangenissen en gaf er ook lezingen. Zodoende
leerde ik sommige van de jongens beter kennen, evenals hun bewaarders en de
stafleden van de gevangenis. Bovendien is mijn woonhuis een soort trefcentrum
voor de jongens die in de buurt rondhangen. Veel van hen zitten regelmatig in de
problemen en sommigen hebben al eens een tijdje in hechtenis gezeten. Dit boek
is voor het merendeel gebaseerd op research en geeft een onvervalste kijk op
mijn leven en dat van de jongens die ik dagelijks tegenkom.
Wanneer Chris in de jeugdgevangenis belandt, is het 1999. Hij is de enige blanke daar. Dat wijst op een grote maatschappelijke kloof tussen blank en zwart. Hoe verklaar je dat, en is dat nu nog zo?
Negenennegentig procent van de jongens in de jeugdgevangenis van Washington D.C. is zwart. Zij kunnen niet terugvallen op hun sociale contacten en op dure advocaten, een voorrecht dat blanke kinderen vaak wel hebben. Zwarte kinderen moeten het meestal doen zonder geld en invloed, wat de reden is dat ze vaker in de gevangenis belanden. Als een zwarte jongen voor de tweede keer wordt gepakt voor het bezit van marihuana, gaat hij direct de bak in. Een blanke jongen die zich aan hetzelfde schuldig maakt, wordt onder de supervisie van zijn ouders geplaatst. Ons rechtssysteem is niet rechtvaardig. Zelf vind ik trouwens dat niemand voor een beetje marihuana de bak in zou mogen gaan.
Maatschappelijke thema’s hebben je altijd beziggehouden. In je eerdere boeken, bijvoorbeeld de trilogie rond Strange en Quinn, schreef je over de achterbuurten van Washington waar jongeren voorbestemd lijken voor een leven in de criminaliteit. In interviews hekelde je de politieke onwil om iets aan die situatie te veranderen. Denk je dat de verkiezing van Obama als eerste zwarte president hier verandering in zal brengen?
Zolang onrechtvaardigheid in stand wordt gehouden, zeker op het vlak van
opleiding en kansen, leidt dat tot criminaliteit. President Obama is een
intelligent en weldenkend mens, en ik ben ervan overtuigd dat hij zal doen wat
er in zijn vermogen ligt, ook al zullen er altijd anderen zijn die hem zullen
tegenwerken. Ik hoop dat hij in zijn tweede ambtsperiode softdrugs legaliseert.
Dat zou een goede eerste stap zijn om mensen uit de gevangenis te houden die
daar niet thuishoren.
In De weg naar huis probeert een van de personages, Ali, mensen uit de gevangenis te houden. Hij moet zijn genoegdoening halen uit slechts enkele geslaagde projecten, want meestal leveren zijn inspanningen niets op. Een ander mooi personage is Shawshank, de cipier die de jongens in de jeugdgevangenis een warm hart toedraagt. Je werk toont veel respect voor deze mensen, die steeds weer het beste van zichzelf geven voor anderen. Vind je dat zij in het echte leven genoeg waardering en respect krijgen?
Absoluut niet. In feite zijn zíj de helden van onze stad, al deze mensen die
zich - betaald of als vrijwilliger - inzetten voor de gemeenschap. Ook
leerkrachten zijn daar een goed voorbeeld van. Die spelen een uiterst
belangrijke rol in onze samenleving, maar ze krijgen nauwelijks de waardering
die ze verdienen.
Door je boeken en de succesvolle, grensverleggende televisieserie The Wire krijg jij wel veel waardering; sterker nog: je bent een gevierd man. Was dit de droom die je altijd hebt nagestreefd? Wat wil je nog op je palmares kunnen schrijven?
Ik ben bij The Wire betrokken geraakt omdat ik dacht dat het een goede serie kon worden, een belangrijke zelfs, maar ik had absoluut niet verwacht dat die zou uitgroeien tot een soort fenomeen, zoals in Europa het geval is. Kijk, je bent altijd blij als mensen je werk met plezier lezen of bekijken. Maar je noemt me ‘een gevierd man’? Ik woon nog altijd in dezelfde buurt waar ik ben opgegroeid, dus dat valt nogal mee; zo veel is mijn leven niet veranderd. Ik hou van het werk dat ik doe en als ik ’s morgens wakker word, ben ik meteen klaar om aan de slag te gaan. Alleen dát maakt me al gelukkig. Goed, onlangs heb ik mezelf een uitspatting veroorloofd: met het geld dat ik met mijn boek had verdiend heb ik een Mustang Bullitt GT limited edition gekocht. Met een 5-versnellingen 8-cilinder motor en extra brede uitlaten. Ik ben er verschrikkelijk trots op. Afgezien daarvan ben ik een eenvoudige jongen gebleven.
Samen met David Simon werk ik momenteel aan een nieuwe televisieserie die zich
afspeelt in New Orleans en die inzoomt op muzikanten. De serie gaat Treme heten
en hij zal in 2010 op HBO worden uitgezonden.
Iets totaal anders nu: Europa is momenteel in de ban van de Tour de France. Een van de belangrijkste deelnemers is Lance Armstrong, een landgenoot van je, die deze wedstrijd al zeven keer heeft gewonnen en die nu, op zijn oude dag opnieuw meedoet. Ken je Lance?
Ik ken Lance niet persoonlijk, maar ik ben zelf een fervent fietser, en dus een
fan. Ik snap echt niet waarom er zo veel mensen zijn die een hekel aan Lance
hebben. Jaloezie misschien? Ik denk dat hij in de Tour nog steeds een hoofdrol
kan spelen. Lance Armstrong schrijf je niet zomaar af, nooit. Die jongen is
gewoon een van de beste wielrenners aller tijden.
Foto: Giovanni Giovannetti
De weg naar huis
Auteur: George Pelecanos
Oorspronkelijke titel: The Way Home
Uitgeverij Anthos – 2009
ISBN: 978 90 414 1326 0
Paperback
Prijs: € 19,95
De moeizame en onstuimige relatie
tussen Thomas Flynn en zijn zoon Chris lijkt in rustiger vaarwater te zijn
gekomen. Nadat Chris in een jeugdgevangenis heeft gezeten, lijken het wantrouwen
en het gebrek aan respect te verdwijnen. Maar als een inbraak de ongemakkelijke
wapenstilstand tussen vader en zoon doorbreekt, loopt de spanning weer op. Zal
Chris terugvallen in zijn oude patroon van verraad en geweld of weet hij het tij
te keren?
Kijk voor meer over George Pelecanos op de Boekenplank
Meer George Pelecanos op Ezzulia:
Interview uit 2008 door Elvin Post | kijk hier
Recensies van zijn boeken | kijk hier
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over het interview met - en de boeken van - George
Pelecanos.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.