Home
Aanbevelingen
Interviews
Kort & Krachtig
Lezers interviews
Columns
Korte verhalen
Fantasy
Uitgelicht
Awards
Nieuws
Recensies
Leestip van Beldaran
Leesclub
Prijsvragen
Zoeken
Links
Colofon
Het Forum
Terug naar boven

Bezoek ook het forum van Ezzulia.  Registreer je als vaste bezoeker, waarna ook de verborgen onderdelen beschikbaar worden.

Ezzulia Interview
George Pelecanos

Door Elvin Post | Ezzulia.nl

16 oktober 2008 | Na het fenomenale Tuinier van de nacht kon het bijna niet anders of het volgende boek van George Pelecanos moest een keertje `wat minder’ zijn. Maar nee, want Pelecanos is niet zomaar de eerste de beste. Met Geen weg terug leverde hij opnieuw een roman af van zeer hoog niveau, waarin behalve voor spanning aandacht is voor allerhande sociale kwesties. Niet op een belerende manier, maar allemaal feilloos verweven in een zinderend verhaal. Zoals altijd bestaat het gros van de personages uit ofwel gewone, hardwerkende mensen ofwel jongeren voor wie de toekomst er allerminst rooskleurig uitziet. 

Sociaal bewogen realist

Beschouwt u het als een missie juist deze laatste groep te bereiken met uw boeken. Hoopt u dat u jongeren zoals die in Geen weg terug met uw boeken kunt bereiken, of behoren ze - vanwege hun sociale situatie - niet tot uw doelgroep? 

Natuurlijk hoop ik dat ik die jongeren bereik. Maar tegelijkertijd ben ik realist. Ik weet dat veel van de mensen waarover ik schrijf mijn boeken nooit zullen lezen. Voor die mensen probeer ik in het dagelijks leven andere dingen te doen: ik bezoek regelmatig scholen en jeugdgevangenissen om met kinderen te praten. Dan vertel ik ze wat ze nog kunnen bereiken. Ik vertel ze dat ook ik hele zware tijden heb gekend, maar dat het tij voor mij is gekeerd. Ik ben het dan ook niet eens met mensen die zeggen: “Het leven is kort.” Mensen die domme dingen doen, roepen dat vaak om hun daden te rechtvaardigen. Bovendien is het gewoon niet waar. Het leven is lang.
 

Een van de motto’s van Geen weg terug is: er is altijd een tweede kans. Die komt er niet voor Philip A. Johnson, aan wie u uw nieuwe boek hebt opgedragen. 

Nee. Philip was een vriend van mijn zoon. Hij stierf door toedoen van een bermbom in Irak. Het feit dat ik het boek aan hem opdroeg, moet je overigens niet zien als een politiek statement. Het was gewoon een aardige jongen en ik wilde dat zijn naam ergens op papier zou staan, zodat hij niet helemaal wordt vergeten.

Weinig dingen zijn puur zwart-wit in uw boeken. Zo komt het rekruteren van jonge, kansarme mannen door legerofficials aan bod in Geen weg terug. Maar net als de lezer denkt: wat een smeerlappen, voert u iemand op als Deon Brown, voor wie het leger misschien de enige kans is om aan een zekere dood te ontsnappen.  

Het Amerikaanse leger zit vol met jonge mannen waarop de maatschappij niet zit te wachten. Vaak zijn het mensen die geen geld hebben voor een goede opleiding. Dat geld kunnen ze verdienen bij het leger, want als je er eenmaal uitgaat, betalen ze voor een universitaire opleiding. Je kunt dus inderdaad niet zeggen dat het leger voor iederéén de slechtst mogelijke keuze is. Maar je stuurt geen jonge mannen en vrouwen naar een oorlog die niet nodig is. De oorlog in Irak was er eentje waar we zijn ingepraat onder valse voorwendselen. En ja, ik ben boos dat mijn vriend daar is gestorven.
 

Waar komt uw sympathie voor de underdog vandaan? 

Ik ben de zoon van een Griekse immigrant. Mijn vader had eenzelfde broodjeszaak als John Pappas in Geen weg terug. Mijn vader werkte er, en ik ook. Het personeel was zwart. Het waren mensen die het bepaald niet breed hadden. Ik heb er jaren gewerkt en misschien is dat een van de redenen dat ik altijd begaan ben met mensen die hard moeten werken om de eindjes aan elkaar te knopen. Er zitten veel autobiografische elementen in dit boek. Toen ik negentien was kreeg mijn vader in een en hetzelfde jaar een hartaanval en kanker. Ik moest stoppen met studeren om de zaak draaiende te houden. Mijn vader kwam terug en verkocht de zaak omdat hij niet wilde dat ik daar de rest van mijn leven zou moeten werken. Het had wel tot gevolg dat hij nooit meer een eigen zaak heeft gehad. Ik kon schrijver worden, maar mijn vader heeft de rest van zijn leven voor andere mensen moeten werken.’
 

Het eerste deel van uw nieuwe boek bevat een gruwelijk incident. Heeft dit werkelijk plaatsgevonden? 

Dit deel van het boek beschrijft een beetje in wat voor tijd ik ben opgegroeid. Met veel working class, marihuana en bier om me heen. Het incident is ook werkelijk gebeurd, al heb ik alleen het skelet van de gebeurtenissen gebruikt. Wat er in het echt plaatsvond was vele malen erger, ik wilde het eigenlijk niet weten.
 

In Geen weg terug merkt u ergens op dat Amerika momenteel meer verdeeld is dan ooit. De Irak-oorlog zal daar mede debet aan zijn. Gelooft u in een politieke koerswijziging? En hoe ziet u de kansen van Barack Obama om de eerste zwarte president in de geschiedenis van de VS te worden? 

Ik denk zeker dat Obama een kans heeft. Maar ik denk dat het uiteindelijk spannender zal worden dan veel mensen verwachten. Er is een verschil tussen wat mensen zeggen tijdens een etentje met vrienden en wat ze werkelijk denken. Ik ben bang dat een groot deel van blank Amerika, als ze eenmaal in het stemhokje staat en het erop aankomt, moeite zal hebben met het stemmen op een zwarte man. Eigenlijk is het te gek voor woorden, want stemmen ze op McCain, dan geven ze eigenlijk hun goedkeuring aan de voortzetting van het beleid van de slechtste president in de Amerikaanse geschiedenis. Waar ik me enorm aan stoor is dat er door sommigen lacherig wordt gedaan over het feit dat Obama aan Harvard heeft gestudeerd. Het is toch juist préttig om te weten dat je land wordt bestuurd door iemand die slimmer is dan jijzelf? Helaas zijn er ook Amerikanen die ervoor kiezen hun stem te geven aan de kandidaat met wie ze het liefst een biertje zouden willen drinken.
 

In Nederland is de trend dat bestsellers een steeds langer leven hebben in de boekhandel. Klopt het dat die trend ook zichtbaar is in de VS?  

Ik begrijp niets meer van de uitgeverswereld in de VS. Mijn boek kwam uit en stond een paar weken in de bestsellerlijsten, die verder worden gedomineerd door boeken over vampiers en seriemoordenaars. De uitgevers kopen ruimte op in boekhandels en zetten stapels neer van die titels waarin ze hebben geïnvesteerd. De boodschap voor de boekenkoper is: “Dit moet je lezen, want dit gaat iederéén lezen.” Het maakt het lastig voor debutanten om door te breken, want als je boek er niet ligt, kun je het vergeten. Ik heb de mazzel gehad dat ik voor deze trend al een grotere oplage had bereikt. Ik ben dus `veilig’ en ik moet zeggen dat ik erg blij ben met de manier waarop mijn carrière zich heeft ontwikkeld. Ik ben gestaag gegroeid. Als mijn eerste boek een enorme bestseller was geworden, had ik nu misschien niet eens meer geschreven. Ik denk dat je in zo’n geval het risico loopt  je passie te verliezen.

Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over de boeken van George Pelecanos.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.
 

Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

Terug naar boven