Ezzulia Interview:
Eva Noorlander
Door Jürgen Joosten | Ezzulia.nl
5 september 2008 | Eva Noorlander is het pseudoniem van een veertigjarige ex-agente die inmiddels in Amerika woont om daar een nieuw leven te beginnen. Het klinkt bijna als de intro van een spannend boek, maar het is in het kort de biografie van deze nieuwe auteur, die eerder dit jaar debuteerde met de thriller In Dubio. Hierin introduceert Noorlander de undercoveragente Joyce Hamel, maar van een autobiografisch boek is volgens haar geen enkele sprake.
Jürgen Joosten ging namens Ezzulia op onderzoek uit.
"Ik ben niet bang voor represailles"
Kun je in enkele zinnen vertellen waar In dubio over gaat?
Ja, dat kan, dat is niet zo heel moeilijk. Joyce Hamel wordt, als undercoveragente op een schijnbaar ‘makkelijke’ zaak gezet. Een man, Thomas, heeft aangifte gedaan van de vermissing van zijn vrouw. Maar de recherche vertrouwt het niet: het gevoel is dat hij haar misschien vermoord heeft. Thomas zelf zegt dat zijn vrouw hem gewoon heeft verlaten. Aan Joyce de taak om zijn vertrouwen te winnen, zodat ze er op die manier misschien achter kan komen of dat inderdaad zo is, of dat Thomas liegt. Maar Joyce valt, totaal onprofessioneel, als een blok voor Thomas’ charmes, en dan moet ze kiezen: de liefde of haar werk? Joyce kiest voor de liefde, maar langzamerhand gaat ze twijfelen of ze wel de juiste keus heeft gemaakt... Is Thomas wie hij zegt dat hij is, of is het een meedogenloze moordenaar die zijn vrouw vermoord heeft?
Maar het kan eigenlijk ook in één zin:
“Undercoveragente wordt verliefd op verdachte en moet kiezen tussen haar liefde
en haar werk”.
Wie is Eva Noorlander? Of mag je dat niet vertellen?
Eva Noorlander
is een hele gezellige, sociale, vriendelijke vrouw, van begin veertig. Ze woont
in Amerika en heeft het daar prima naar haar zin, samen met haar vriend. Ik kan
me wel voorstellen hoor. Ik heb het idee dat er van dat pseudoniem meer gemaakt
wordt dan het in werkelijkheid is... ;-)
Hoe heb je eigenlijk contact gezocht met je uitgever?
Ik heb het verhaal opgestuurd naar de
uitgever en er kwam meteen een heel leuke en spontane mail terug. Ik ben
regelmatig in Nederland en ik heb een keer afgesproken met de uitgever. Hij
wilde ook wel weten wat voor vlees hij in de kuip had, om het zo maar te zeggen.
En waarom deze uitgever? Ach, toen ik het idee had om iets met het boek te doen
(of toen een vriend me had overgehaald om er iets mee te doen, eigenlijk...) ben
ik gaan zoeken. Het was toch een Nederlands verhaal en dus wilde ik een
Nederlandse uitgever. Eigenlijk heeft de website van Lebowski me doen besluiten
om het naar hen toe te sturen. Volgens mij was het een uitgeverij met humor, die
zichzelf ook weer niet al te serieus nam en dat beviel me wel. Tot nu toe klopt
het ook aardig, moet ik zeggen.
Het boek is geschreven onder pseudoniem. Mogen we er dus vanuit gaan dat het autobiografisch is?
In mijn geval is dat niet zo. Natuurlijk
zitten er dingen in het verhaal die ik uit de werkelijkheid heb gehaald, zoals
de manier waarop Joyce werkt. Maar ik heb expres ook dingen uit de realiteit
veranderd, om niet teveel prijs te geven over het werk. Het verhaal is
verzonnen, maar de dilemma’s waar Joyce mee te maken heeft zijn heel
voorstelbaar.
Ben je niet bang voor represailles? In zekere zin laat je nu een soort van papieren spoor achter…
Nee, ik heb op internet in een discussie ook
al een keer gezegd dat ik niet bedreigd of verjaagd ben. Het is meer dat er een
vreemde situatie ontstaat als ik ergens rond zou lopen in Nederland, en ik zou
iemand tegenkomen uit mijn oude leven. Dat wilde ik liever voorkomen en dan moet
je rigoureus je leven veranderen. Dat heb ik gedaan. Een ‘clean cut’ en ergens
helemaal opnieuw beginnen. En ik ben niet zo argwanend over dat papieren spoor.
Het valt wel mee en nou ja, dan weten mensen dat ik in Amerika woon. Nou en?
Amerika is groot...
Heb
je toch nog research voor dit boek moeten doen? Of kon je alles uit eigen
ervaring schrijven?
Ik heb de research, eigenlijk zonder dat ik
het wist, al eerder gedaan. Ik heb geschreven over de plekken die ik goed ken.
Ik ken Amsterdam goed, ik ken de Kempen goed omdat ik daar een paar keer
doorheen gereden ben en het een prachtige plek vond, waar ik vaker naar toe ben
gegaan. Ik wilde in dit verhaal geen moeilijke dingen doen, ik wilde me echt
focussen op het verhaal, de onderhuidse spanning en de dilemma’s die Joyce
voelt.
Kun je ons vertellen wie Joyce Hamel is?
Hoe wil je dat ik haar omschrijf? Joyce leer
je het best kennen door het boek te lezen. Het is een vrouw, die denkt heel
zelfverzekerd in het leven te staan en die het nodige heeft meegemaakt. Meer dan
menig ander. Totdat er iets in haar werk gebeurt, dat al die zekerheden van haar
langzaam maar zeker onder haar wegduwt. Dan komt Joyce in een situatie, die ze
moeilijk aan kan. Is ze sterk genoeg?
Wie is Thomas de Wilde?
Thomas de Wilde is een getalenteerde
fotograaf en woont in een prachtig grachtenpand in Amsterdam, dat hij voor
weinig geld kan huren van een rijke eigenaar, als hij maar een keer in de zoveel
tijd wat foto’s maakt voor hem. Hij is charmant, vrolijk en heeft humor. Omdat
hij er ook nog goed uitziet, is hij de ideale man om verliefd op te worden, wat
Joyce dan ook prompt doet. En misschien maakt ze daar wel een enorme fout
mee....
Joyce moet een relatie aangaan met Thomas, het vertrouwen winnen. Is dat een normale zaak van opereren? Het houdt trouwens wel een onderliggende spanning in het verhaal.
Dat was precies de bedoeling, die onderhuidse
spanning. Nou ja, in werkelijkheid gebeurt het natuurlijk ook zo: je moet het
vertrouwen winnen van degene bij wie je undercover gaat. Het is de bedoeling dat
je het spel zo goed speelt, dat niemand je wantrouwt. Natuurlijk gaat het
verhaal van Joyce behoorlijk ver, maar in essentie is het een normale manier van
werken. Je ‘werkt’ je ergens naar binnen, en doet alsof je iemand anders bent.
In dubio is je debuut. Wie vrees je het meest: de recesenten of de lezers?
Beiden niet echt heel erg. Wat kun je
verwachten van je debuut? Natuurlijk wil je heel graag dat mensen je boek
prachtig vinden, maar ik ben al zo blij dat het er gewoon ligt! Ik ben er trots
op, de uitgever vindt het erg mooi en dat is voor mij al zoveel waard. Ik wacht
maar gewoon af en hoop er het beste van.
Met wie kunnen we jou vergelijken?
Dat is lastig hoor. Ik heb niet het idee dat
ik een bepaalde stijl heb, die net als iemand anders is. Ik lees veel en graag
en ik denk dat je onbewust misschien toch je grote voorbeelden in gedachten hebt
als je iets schrijft. Ik vind Esther Verhoef en Simone van der Vlugt
erg goede schrijfsters natuurlijk. Maar ook de Amerikaanse schrijfsters zijn
soms zo verschrikkelijk goed. Minette Walters bijvoorbeeld, is grote
klasse.
Wat lees je zelf? Wie zijn jouw favoriete auteurs?
Zie boven en dan Ian Rankin, Arnaldur
Indridason, Henning Mankell erbij. Maar ook Philip Roth en Dave
Eggers. Die laatste is trouwens ook door Oscar van Gelderen uitgegeven,
bedenk ik me nu. Misschien is het wel daarom dat ik hem op internet opzocht.
In Nederland zijn de laatste jaren zeker zes boeken onder pseudoniem verschenen omdat deze bang zijn voor represailles. Waarom denk jij dat deze mensen nu op de voorgrond treden? Is het een hype om onder pseudoniem te schrijven om meer aandacht voor het boek te genereren?
O nee hoor, het is geen hype volgens mij. Ken je het boek de Encyclopedia of Pseudonyms? Ik geloof dat er 637.000 pseudoniemen in staan, met een enorm groot gedeelte daarvan van schrijvers die allemaal een goede of minder goede reden hadden om een pseudoniem te kiezen.
Ik hou het in Nederland niet zo goed bij,
maar als je zegt dat het zes boeken zijn geloof ik je meteen. Ik heb trouwens
steeds aangegeven, en doe het nu nog een keer, dat ik niet bang ben voor
represailles. Dat is ook niet de reden van de naam Eva Noorlander. Ik
wilde een ander leven, in een ander land. Het is dus puur pragmatisch en ik kan
heel goed inschatten wat voor risico ik loop of niet loop. Als ik bang was dat
ik er een nacht minder om zou slapen, had ik het niet gedaan. En aandacht
creëren voor een boek, dat is dus niet de achterliggende reden en interessant
doen al helemaal niet. Het werkt trouwens soms eerder tegen dan voor de
publiciteit en eerlijk gezegd was de uitgever er ook niet zo blij mee, toen ik
vertelde wat ik wilde en vooral niet wilde. Maar ja, het gaat zoals het gaat...
Wat is jouw dagbesteding naast het schrijven?
Ik woon met mijn vriend in een enorm drukke
stad, waar je de hele dag bezig kunt zijn. Ik help hem bij zijn werk, waar we
vaak en veel door Amerika voor reizen. Ik heb een druk sociaal leven, waarin
grappig genoeg niemand weet dat ik Eva Noorlander ben. Dan moet ik wel
eens op mijn tong bijten hoor, als er weer iets leuks gebeurt, of bijvoorbeeld
toen ik de omslag te zien kreeg! Dan ben je zo trots en dan wil je eigenlijk
iedereen dat ding laten zien, maar ja dat kon gewoon niet. Maar om terug te
komen op je vraag: ik ben dus veel met mijn vriend en vaak gaan we in de
weekends of als het even rustig is naar ons tweede huis. Dat is op een paar uur
rijden van de stad, in een werkelijk schitterende natuur. Dat kan hier zo
verschrikkelijk mooi zijn... Dan hoef ik niets anders dan een boek, om heerlijk
gelukkig te zijn.
Ben je ook al met een volgend boek bezig?
Ja, voorlopig heb ik het Brief van een moordenaar genoemd. Maar dat kan nog veranderen hoor. Het boek gaat over de strijd tussen een seriemoordenaar en een vrouwelijke special agent van de FBI die een vrouw moet beschermen die vroeger ooit een ontmoeting heeft gehad met de seriemoordenaar..... Alleen is deze vrouw de enige via wie ze de moordenaar weer op het spoor kan komen.
In Dubio
Auteur: Eva Noorlander
Uitgeverij Lebowski
ISBN 978 90 488 0066 7
Paperback
Prijs 19,95
Met hart en ziel zet Joyce zich in voor haar werk: undercoveracties opzetten voor de politie. Ze heeft al het een en ander aan ellende tijdens haar werk meegemaakt, zodat haar chef vindt dat het tijd is voor een rustige en makkelijke opdracht.
Ze moet contact zoeken met een man genaamd Thomas, wiens vrouw sinds enkele weken vermist is. Het vermoeden van de recherche is dat ze niet vermist is, maar vermoord. Ze komen echter niet verder met het onderzoek, omdat Thomas volhoudt dat zijn vrouw een eind aan de relatie heeft gemaakt en met de noorderzon is vertrokken. Hun laatste kans is een undercoveractie, waarin Joyce het vertrouwen van Thomas moet winnen, om op die manier misschien meer informatie over de mogelijke moord te krijgen.
Thomas blijkt een knappe, charismatische man, en tussen hem en Joyce klikt het al snel. Na een paar weken weet ze twee dingen: Thomas weet echt niets van de vermissing van zijn vrouw en zij is hopeloos verliefd op hem. Dat stelt haar uiteindelijk voor een onmogelijke keuze: werk of liefde. Joyce kiest voor de liefde en neemt ontslag bij de politie.
Een geweldige tijd breekt aan, maar langzamerhand begint Joyce te twijfelen aan Thomas’ oprechtheid. Een achteloze opmerking, een oogopslag, een plotselinge uitval naar iemand lijken de echte Thomas te onthullen. Als ze erachter komt dat een vriendin van Thomas’ vrouw ook spoorloos verdwenen is, slaat de angst pas echt toe bij Joyce. Ze voelt dat Thomas daarvoor verantwoordelijk is, maar ze weet tegelijkertijd dat er maar één kans is om hem als moordenaar te ontmaskeren.
Ze moet heel dicht bij hem blijven, koste wat kost…
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van Eva Noorlander.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.