Ezzulia
interview
Erica Terpstra
Door Natasza Tardio | Ezzulia.nl
17 maart 2009 | Meer dan 40 jaar vond Erica Terpstra het niet erg om dik te zijn. Ja, ze probeerde wel eens een dieet, maar binnen de kortste keren viel ze weer terug op het bekende Bourgondische ‘graasgedrag’. Maar begin 2008 besloot ze: ‘Tot hier en niet verder!’ Inmiddels is ze al bijna 50 kilo gewicht kwijtgeraakt en heeft ze over haar levensinstelling, afvallen en het nemen en maken van beslissingen en keuzes, het boek Help, Ik val af, geschreven. Tijdens een leuk en ontspannend gesprek interviewde ik de positieve en levenslustige Erica Terpstra over haar afvalstrijd, boek en manier van in het leven staan.
"Geluk is een keuze"
Hoe ben je ertoe gekomen om een boek te gaan schrijven?
Schrijven vind ik gewoon heel erg leuk en ik
heb al eerder een boekje geschreven na afloop van mijn Olympische carrière en ik
heb ook als journaliste gewerkt. Ik was niet van plan om een boek te schrijven
over mijn afvalrace, maar ik heb eigenlijk gereageerd op noodkreten vanuit het
land. ‘Ik ben wanhopig, wat is uw geheim.’ Maar ik kon die vragen onmogelijk
allemaal zelf beantwoorden. Dus heb ik Help ik val af geschreven.
Uiteindelijk moet ik toegeven dat ik het eigenlijk meer voor mezelf heb
geschreven. Maar dat realiseerde ik mij pas later.
Je hebt lange tijd met overgewicht geleefd. Wat bracht je ertoe om dit nu serieus aan te pakken?
Ik was er klaar voor. Voorheen kon het mij
echt niet schelen. Dik zijn was meer een probleem van anderen, niet van mezelf.
Eigenlijk was het een omgekeerde vorm van anorexia. Voor de start van het dieet
kreeg ik een medische keuring en daar kwam uit dat ik eigenlijk heel gezond was.
Maar vervolgde de arts: ‘Je hebt nog steeds een gevaarlijk overgewicht.’ Toen
bleek wel waarom het altijd zo goed ging. Ik had de organen van een
veertigjarige. Waanzinnig, dat is echt een cadeautje en dat realiseer ik me ook
terdege. Pas toen ik in een rolstoel kwam, begon het door te dringen. Dat was in
Peking, in zo’n heel klein rolstoeltje, geduwd door een Chinees. Toen ik hem
zei: ‘Wat doe je dat goed’, zei hij: ‘Dat doe ik voor mijn moeder ook’. Ja, dat
was wel het moment dat ik vond dat ik er echt iets aan moest doen. Uiteindelijk
is het afvallen heel snel gegaan, natuurlijk ben ik als dikkerd wel eens eerder
op dieet gegaan, maar dan lukte het niet. Nu was ik er klaar voor. Het kon mij
eerder ook echt niet schelen. Ik zie nu pas hoe ik bij tijd en wijle wel heel
erg dik was, maar eigenlijk heb ik dat nooit zo ervaren. Ik heb ook nooit echt
negatieve reacties gehad. Nu kijk ik naar foto’s en dan denk ik: ‘Goh, ik was
toch wel erg dik.’
Je bent een echte Bourgondiër, was het moeilijk om je dieet met Prodimed vol te houden?
Het is waar. Ik hou van lekker eten, maar
vooral van koken. Dat was dus eerst ook een zorg voor mij, maar het bleek dat ik
met de Prodimed juist van alles kon maken en dus ook lekker kon koken. Dat is
heerlijk, echt helemaal goed. Ik kreeg er steeds meer lol in en nu weet ik niet
beter. In het begin was het lastig, vooral op recepties of bijeenkomsten. Mensen
boden mij van alles aan en ik vond het moeilijk om nee te zeggen en ze teleur te
stellen. Gelukkig is dat inmiddels veranderd. Mensen weten dat ik aan het
afvallen ben en nee zeggen is ook geen probleem meer. Tegenwoordig neem ik ook
zelf gezonde alternatieven mee. Radijsjes is bijvoorbeeld één van mijn
favorieten. Een Westlandse radijskweker, de grootste in het land, heeft mij
zelfs een doos gebracht, omdat ze nog nooit zo’n positieve reclame voor
radijsjes hadden gehad. Ik ben nu opeens betrokken bij ‘Red de radijs’. Geestig
toch? Maar uiteindelijk gaat het erom dat je jezelf een ander gedrag aanleert.
Dus radijsjes in plaats van bitterballen?
Ja, inderdaad. Het laten staan van
bitterballen vond ik wel het moeilijkste. Bitterballen dragen voor mij de
associatie met de sportkantine mee. Het was lastig om dat gevoel te
onderdrukken. Maar nu neem ik een zak radijsjes mee, die ik dan uit mijn
avondtasje haal, en hoewel mensen dat in het begin gek vonden, vinden ze dat nu
niet meer. Integendeel, mensen moedigen mij nu juist aan. Als er een schaal
bitterballen voorbij komt dan kijken 200 ogen naar mij, dus dat is ook wel een
goede motivatie. Maar nu heb ik er eigenlijk geen problemen meer mee. Zelfs de
bitterballen mis ik niet meer.
Tijdens jouw dieet kreeg je ook gesprekken met een psycholoog. Hoe heb je dat ervaren?
Klopt, het programma hield ook gesprekken met
een gedragspsycholoog in. Eerst vond ik het belachelijk, maar het bleek dat het
heel zinvol is om met iemand te praten over ingesleten gedrag. Daar heb ik ook
geleerd dat je afvallen voor jezelf doet en dat het dus ook helemaal niet raar
is om iets ongezonds af te slaan. Ik vond het altijd moeilijk om iets af te
slaan wat mij werd aangeboden, maar als je het uitlegt, dan begrijpen mensen het
wel en inmiddels weet het hele land dat ik ben afgevallen, dus is het ook niet
meer een probleem.
Je bent een zeer positief mens en een vriend van mij zei ooit: ‘Van Erica Terpstra krijg je zin in het leven.’ Maar hoe ga je met je zwakke momenten om? Periodes waarin je positiviteit het even laat afweten?
Dat vind ik wel een heel mooi compliment. Ik
ben eigenlijk niet vaak negatief. Natuurlijk maak ik ook wel eens wat zwakke
momenten door, maar daar ben ik meestal snel weer doorheen. Mijn instelling is
dat er in de diepste duisternis altijd wel een lichtpuntje is. Ik heb een heel
extravert leven, daarom mediteer ik sinds mijn studietijd elke dag. Dat heb ik
nodig voor balans. Ik ben een spiritueel mens en zeer geïnteresseerd in
bijvoorbeeld het Boeddhisme. Mijn eetgedrag was ook zeker geen emo-eten. Ik hou
gewoon van lekker eten, of ik nu vrolijk ben of verdrietig. Ik realiseer me ook
dat ik eigenlijk altijd aan goede kant van de lijn sta en dat schept ook een
zekere verantwoordelijkheid naar anderen die het minder hebben. Daar wil je dan
ook wat voor doen. Mijn motto is: ‘Geluk is een keuze.’ Dat lijkt makkelijk
gezegd, maar als je negatief de dag begint, dan gaat alles ook moeizamer. En
omgekeerd is dat dus ook het geval.
Wat vind je zelf leuk aan je boek?
Een leuk detail vind ik zelf dat de
paginanummering afloopt, net als bij gewichtsverlies.
In je boek schrijf je dat je hebt moeten leren om voor jezelf te kiezen. Hoe moeilijk was dat?
Dat was heel moeilijk. Verbazingwekkend
moeilijk. Ik heb het altijd lastig gevonden om nee te zeggen, maar tijdens het
afvallen heb ik dat wel moeten leren.
Vond je het moeilijk om ‘Help, ik val af’ te schrijven?
Nee, dat ging heel gemakkelijk. Ik doe mijn
hele leven al aan zelfspot en reflectie en daar was dit boek onderdeel van. Het
afvallen was veel moeilijker. De drive daarvoor heb ik gehaald uit mijn hele
sportcarrière.
Hoe zijn de reacties van jouw omgeving op je gewichtsverlies?
Die zijn fantastisch. Mensen reageren spontaan en geven veel complimenten. Ik kreeg altijd al veel warme reacties van mensen, maar nu is dat weer extra. Ook krijg ik hele leuke reacties van mannen, dat is heel ongewoon, maar wel heel geestig. Ook leer ik uit de reacties uit het land dat het boek niet wordt ervaren als een afvalboek, maar meer als een motivatieboek. Fijn, want dat was ook de bedoeling.
Je bent een druk bezet mens. Waar hou je jezelf zoal mee bezig?
Ik kom uit een warm gezin en ben in 1943
geboren. Ik ben dus opgegroeid vlak na de oorlog. Van jongs af aan ben ik gewend
om hard te werken. Het was allemaal behoorlijk sappelen. Mijn moeder werkte ook,
wat in die tijd toch wel bijzonder was. Tegenwoordig spreek ik veel in het land.
Ik ben spreker in het officiële sprekerscircuit. Ook doe ik veel werkzaamheden
als voorzitter van de NOC*NSF, wat een fulltime vrijwilligersbaan is. Het is zo
inspirerend om te werken met jonge mensen die een passie hebben. Dat is zo leuk.
Of het nu om topsport of gehandicaptensport gaat. Ook heb ik nog een aantal
commissariaten bij een paar bedrijven, genoeg te doen dus.
Zie je jezelf nog meer boeken schrijven in de toekomst?
Misschien ga ik nog wel eens reisverhalen
schrijven. Ik weet het nog niet zo precies. Vaak is me wel eens gevraagd of er
een biografie over mij mag worden geschreven. Dat doe ik dus niet, dat vind ik
allemaal ijdeltuiterij. Daar ben ik ook niet interessant genoeg voor. Maar ik
vind schrijven wel heel erg leuk en een hele goede manier om je gedachten te
ordenen.
Wat zou je andere afvallers als tip willen meegeven?
Spreek met jezelf haalbare doelen af. En onthoud, geluk is een keuze.
Help, ik val af
Auteur: Erica Terpstra
Uitgeverij Tirion
ISBN: 978 90
Paperback
Prijs: 9,95
Meer dan 40 jaar vond Erica Terpstra het niet erg om dik te zijn. Ja, ze probeerde wel eens een dieet, maar binnen de kortste keren viel ze weer terug op het bekende Bourgondische ‘graasgedrag’. En ze genoot ervan! Totdat ze begin mei 2008 besloot: ‘Tot hier en niet verder!’ Ze maakte van haar afvalrace een nieuw Olympisch project en raakte sindsdien al meer dan 40 kilo kwijt. Hoe? Dat kun je op veler verzoek lezen in dit boekje ‘Help, ik val af!’.
‘Geluk is een keuze’, zei de filosoof
Descartes ooit. Laat je door de ervaring van Erica Terpstra inspireren
om óók een nieuwe keuze te maken. Om af te vallen, om (weer) te gaan
sporten en bewegen of bijvoorbeeld om een nieuwe baan aan te nemen.
Levenslef, keuze maken en daar de consequenties van aanvaarden. Dáár
gaat het om! Lees dit boekje en je wilt meteen aan de
slag! Iedereen kan het!
Wil je reageren op dit
interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van
Erica Terpstra.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.