Hoofdpersoon Vanessa krijgt slapeloze nachten omdat het niet wil lukken om zwanger te worden. Waar krijg jij slapeloze nachten van?

Van zorgen over de kinderen, ruzies met mijn echtgenoot, opwinding over mijn komende boekpresentatie, ideeën die ik het liefst meteen zou uitwerken.

 

Vanessa is volledig geobsedeerd door haar kinderwens en dat maakt veel stuk (o.a. haar relatie). Kun jij dat als vrouw begrijpen, of vind je dat ze daar te ver in gaat?

Ik kan het heel goed begrijpen. Zeker in het geval van Vanessa, omdat ze door haar eigen jeugd nooit echt de onvoorwaardelijkheid heeft gekregen waar ieder kind recht op heeft. Haar verlangen naar een baby is een indirect verlangen naar het kind in zichzelf.

 

De man van Vanessa loopt vrij dwangmatig hard om zijn hoofd leeg te maken en de problemen met zijn vrouw te ontvluchten. Ben jij een sportief type?

Kaja en ik lopen allebei hard. Een vlucht zou ik het niet willen noemen. Ik zeg altijd dat het mijn manier van mediteren is. In de gelijkmatige cadans van je rennende stappen en je hijgende ademhaling, wordt je hoofd langzaam leeg. Daarna is er weer ruimte voor nieuwe gedachten.

 

Johans vader is niet vies van een leugentje om bestwil. Vind jij een leugentje om bestwil kunnen?

Natuurlijk zijn sommige waarheden te hard voor kinderen, maar om nou te liegen is weer het andere uiterste. De waarheid ligt sowieso ergens in het midden. Net zoals de liefde.

 

Mensen proberen Johan te beschermen door dingen voor hem te verbergen. Ben jij van mening dat je iemand op die manier inderdaad kunt behoeden voor verdriet?

In het geval van Johan heeft het meer te maken met timing. Ik snap dat je een kind, niet op hele jonge leeftijd al kunt confronteren met de gruwelijke waarheid over zijn moeder. Maar door het compleet te verzwijgen, gaat Johan zelf op zoek naar antwoorden. Op dat moment had er ingegrepen moeten worden.

 

Duurt eerlijkheid het langst?

Ja, daar geloof ik heilig in. Ik weet niet of je een slippertje in een relatie wel of niet zou moeten vertellen. Daar ben ik nog steeds niet uit. Maar ik denk wel dat er een reden is voor dat slippertje en dat je als de donder terug moet naar de basis.

 

Johan heeft een grote fantasie. Had jij dat als kind ook?

Ik had altijd al een grote fantasie. Daarin ben ik zelf misschien wel een kind gebleven. Ik kan me ook niet herinneren dat ik me ooit verveeld heb. Ik heb als negenjarige verhaaltjes geschreven omdat ik schrijfster wilde worden. Maar daarna wilde ik zangeres worden en zong ik in een kerkkoor. En toen kwam de schoolmusical en wilde ik actrice worden. Uiteindelijk ben ik toch weer bij mijn eerste plan uitgekomen. 

Wat is voor jou een manier om aan de werkelijkheid te ontsnappen. Maak jij de wereld om je heen ook behapbaar door verhalen te verzinnen?

Nee, dat zou vrij onvolwassen vluchtgedrag zijn. Ik maak het behapbaar door er met goede vrienden over te praten. Door de dingen soms te relativeren, en erover te lachen. Uiteindelijk is humor net zo’n relevante emotie als verdriet. Die twee uitersten kunnen samen bestaan.

 

Vond je het lastig om je de ‘belevingswereld’ en 'taal' van een tienjarige jongen eigen te maken en de juiste 'stem' voor hem te vinden? Hoe heb je dat gedaan?

Ik heb zelf een dochter van elf en een zoon van veertien. Daaronder zitten nog twee meisjes van zes en twee. Ik ken de belevingswereld van een kind vrij goed. In het begin vond ik het wel lastig om voldoende te nuanceren en te variëren in een beperkter vocabulaire. Maar door de fantasie van Johan is dat uiteindelijk helemaal geen probleem gebleken. Ik hou echt van Johan. Hij is al mijn kinderen bij elkaar.

 

Ben je het eens met de volgende uitspraak in het boek: Ieder mens heeft iemand nodig om zich compleet te voelen?

Ik weet niet of dat voor iedereen geldt, maar ik voel me in elk geval completer als ik samen met iemand ben. Maar dat kunnen ook je kinderen of goede vrienden zijn. Uiteindelijk bestaan wij mensen alleen maar in relatie tot anderen.

 

Je geeft workshops thillerschrijven met Marion Pauw waar mensen met schrijfambitie aan kunnen deelnemen. Wie heeft jou de fijne kneepjes van het vak geleerd?

Wat wij vooral doen is onze eigen ervaringen delen. Dus daar waar wij fouten hebben gemaakt, blunders begingen en voor een gedeelte het wiel moesten uitvinden. Zelf heb ik veel geleerd van Arie van den Berg van de schrijversvakschool in Amsterdam, van mijn oud-redacteur Josje Kraamer en ik leer nog elke dag van mijn redacteur Elsa den Boer bij Anthos.

 

Wat vind je het leukste aan het schrijven van boeken en wat het moeilijkste?

Het leukste is de vrijheid. Je kunt je overal in verdiepen, je kunt mooie verhalen ontdekken, je kunt naar plekken reizen en werken waar je maar wilt. En als je eenmaal in de flow zit, is het alsof het verhaal zich vanzelf schrijft. Het minst leuke is de eenzaamheid, de lange uren achter je laptop en de momenten waarop de woorden en de inspiratie ver te zoeken zijn.

 

Acteren of schrijven?

Schrijven, omdat ik veel meer vrijheid heb om te maken wat ik zelf wil. Acteren is ook een grote liefde, zeker omdat het in interactie met anderen is. Maar je bent afhankelijk van de rollen die je krijgt aangeboden. Afhankelijk van de cameravoering, de regisseur, het licht, de teksten. Ik wil het liever allemaal zelf kunnen bepalen. Maar acteren is heel leuk voor ‘erbij’.

 

Je hebt inmiddels vier romans geschreven. Met welk boek heb je het meest?

Ik denk dat elk laatste boek het meest dierbaar is. Dus nu: De dag waarop ik Johannes Klein doodreed. Het voelt nog steeds heel dichtbij en van mij. Het is nog nat van het geboortevocht. Of klinkt dit nu heel smerig? Vruchtwater?

 

Heb je alweer plannen voor een nieuw boek?

Ik schrijf voor het eerst een boek in opdracht. Het is een roman over de ontvoering van Toos van der Valk. Een heel bijzonder project dat ik samen met de inmiddels tachtigjarige Toos maak. 

 

 

Foto: Mike Bloem
Met dank aan: uitgeverij Anthos 

Eindredactie: Gerd Boeren 

 

Kijk hier voor een interview van Marije Onderwaater met Elle van Rijn uit  2010 n.a.v. haar roman Het vergeten gezicht.

 

 

 

---

De dag waarop ik Johannes Klein doodreed
Auteur: Elle van Rijn
Uitgeverij Anthos
ISBN: 978 90 414 1773 2
Paperback
Prijs: € 18,95
Verschenen: september 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is de ochtend van een prachtige dag in mei – een dag die grote veranderingen teweeg zal brengen in de levens van drie mensen. Vanessa, een gevierd jeugdboekenschrijfster met een hartstochtelijke kinderwens, wordt wakker in de meest gewilde wijk van Haarlem.

John, succesvol globetrotter, wacht op de luchthaven van New York weer eens op een vertraagde vlucht naar huis. En de kleine Johan maakt zich nietsvermoedend klaar om naar school te gaan. Terwijl de klok doortikt nemen de gebeurtenissen een onverwachte wending. Een lang verzwegen geheim wordt onthuld en de gevolgen zijn niet te overzien.

De dag waarop ik Johannes Klein doodreed beschrijft het leven van een jonge vrouw die worstelt met haar onvruchtbaarheid, een man die wegvlucht voor zijn verleden en een tienjarige zoon die op zoek is naar zijn moeder.
    

---