Ellen, kan je ons iets over jezelf vertellen en hoe je schrijfster geworden bent?

Wat het schrijven betreft kan ik alleen maar zeggen dat ik er –letterlijk- ingetuimeld ben. Toen ik tijdens mijn middelbare schooltijd mijn voet brak, moest ik mijn lesrooster aanpassen aan de mogelijkheid om de leslokalen op krukken te bereiken. Het was al vrij laat op de inschrijvingstijd en de keuze was beperkt. Ik kon nog slechts kiezen tussen de Cartesische theorie en creatief schrijven. Ik liet heel wijselijk de filosofie voor wat ze was en ging voluit voor de fictie. Het werd liefde op het eerste gezicht en zo werd mijn blessure nog een geluk bij een ongeluk.
 

Hoe kwam je op het idee van een verhaal als De taal van het zand?

Als kind heb ik een paar zomers doorgebracht op de Outer Banks in Noord-Carolina. Toen ik begon te schrijven sprak het voor mij vanzelf dat ik daar een verhaal zou situeren. Als fictieve versie van een bestaande plaats was deze pittoreske omgeving met geheel eigen uitdagingen en zonderlinge inwoners het perfecte decor voor een personage op een keerpunt in haar leven.
 

In je verhaal komen slechts een paar personages voor, maar je beschrijft ze heel gedetailleerd en diepgaand. Welk personage ligt je het nauwst aan het hart en waarom?

Hoezeer ik ook houd van Merles gevoel voor humor, Ruths brutaliteit, Denny’s zachtheid en Lotty’s malligheid, het is Abigail met wie ik me het meest verbonden voel. In goede en slechte tijden is zij het meest mijn spiegelbeeld. Ondanks alles wat ik haar op de schouders gelegd heb –dood, vernieling, verlies- blijft ze doorgaan en volhouden. Ook al is ze fictief, ik bewonder haar daar grenzeloos om.
 

Je begint elk hoofdstuk met een woord uit het woordenboek. Vanwaar die werkwijze?

Een woordenboekschrijver als hoofdpersonage gaf me de onweerstaanbare kans om een beetje te pronken met mijn favoriete esoterische woorden. Toen ik nog een kind was had mijn moeder zo’n oud stoffig woordenboek dat ze eens gekocht had in een uitverkoop en ik kon me uren amuseren met het zoeken naar vreemde, obscure woorden. Als ik dan zo’n gek naamwoord gevonden had, voelde dat aan als een ontsluierd geheim. Het gebruik van die woorden in plaats van een hoofdstuknummering was een manier om de nieuwsgierigheid van de lezer vast te houden en hem iets bij te brengen en tegelijkertijd een hint te geven over wat er in het volgende hoofdstuk gaat gebeuren. In dat proces heb ik zelf ook nog wel een paar woorden bijgeleerd!
 

Vanwaar komt jouw fascinatie voor taal en woorden?

Ik betwijfel sterk of ik ooit een schrijverscarrière geambieerd had als ik niet zo bezeten was geweest van taal. Een kok is geen kok als hij niet bezeten is van eten. En een auteur is geen auteur als hij niet dol is op woorden. Net als Abigail geloof ik dat taal is wat ons als mensen onderscheidt en ons leven pittiger maakt. Ik heb een voorkeur voor een kristalheldere, kwalitatief hoogstaande kijk op de wereld en dat kan het beste via het juiste, meest accurate taalgebruik (lacht).
 

Je hoofdpersonage Abigail is een nuchter iemand, maar als haar man en kinderen omkomen in een brand wordt alle logica uit haar leven weggenomen. Hoe was het om een dergelijk groot verlies te beschrijven en kwam dat vanuit een eigen ervaring?

Gelukkig heb ik nooit hoeven meemaken wat Abigail overkomt, maar ik kan me heel goed in haar frustratie verplaatsen. Iedereen die ooit een grote tegenslag te verwerken kreeg zal zich haar pijn kunnen voorstellen als al die gesmaakte woorden de horror niet kunnen wegnemen of het verdriet niet kunnen relativeren. En hoewel het niet echt gemakkelijk was om haar immense verdriet te beschrijven heb ik toch geleerd –net als Abigail- dat je niet stopt met beminnen omdat een geliefd persoon je teleurstelt.
 

Dood en vertrek zijn twee belangrijke stressfactoren in een mensenleven, maar je bespaart je personage geen van beide. Waarom deed je dat en waarin schuilt de logica?

Toen ik de eerste versie van het verhaal af had liet ik die lezen aan een vriendin. Een van haar opmerkingen was: “Waarom ben je toch zo gemeen tegen Abigail? Ze had toch al genoeg te verwerken?” Ik moest haar uitleggen dat ik dat niet gedaan had om gemeen te zijn, maar dat anders het verhaal verteld zou zijn na tien pagina’s. Je vult geen heel boek met aardig zijn voor je personage. Tenzij we onze personages voor grote uitdagingen plaatsen, kunnen we nooit ontdekken tot welke hoogten ze in staat zijn. Of wat wij zelf kunnen bereiken.

Beschouw je jezelf als een logisch iemand of eerder als emotioneel en wat is daarvan de weerslag op je werk?

Ik zou mezelf eerder beschrijven als logisch dan emotioneel. Maar dan volstaat het dat ik mijn sleutels niet vind en ik loop als een gek door het huis om ze te zoeken, om uiteindelijk te ontdekken dat ze al die tijd gewoon in mijn handtas zaten. Op zo’n moment voel ik me dan weer niet erg logisch. In mijn boek worden mijn logische trekjes sterk geconcentreerd in de opbouw van het personage Abigail –gestructureerd denken eerst, later pas emoties. Ik heb eerst de plot van het verhaal in kaart gebracht en er achteraf pas de persoonlijke toets aan toegevoegd.
 

In de vuurtoren woont waarschijnlijk een geest, genaamd Mr. Jasper. Je betrekt dit gegeven nooit helemaal in het verhaal, het hangt er wat losjes naast. Je laat op het eind het mysterie ook los door de emmer onaangeroerd te laten. Vanwaar die keuze? Zou het niet leuk geweest zijn de geest een meer prominente rol in het verhaal te laten spelen?

Dat klopt, aan het eind van het boek is het emmertje nog steeds op zijn plaats. Dat hoeft nog niet te betekenen dat er in de daaropvolgende nacht niets te gebeuren staat. Geesten zijn, net als mensen, niet altijd even voorspelbaar en dagen niet altijd op op het moment dat wij dat willen of verwachten. Mr. Jasper kan best nog wel weer tevoorschijn komen, maar naar mijn gevoel is het veel leuker om in het ongewisse te blijven over de vraag of hij nu echt is of niet. Maar het is best mogelijk dat Abigail het daarover oneens is met mij.
 

Hoe kwam je op het idee voor de titel van je boek?

Het is een beetje gênant, maar ik weet eigenlijk niet echt hoe ik op het idee gekomen ben. Ergens in mijn krabbels voor het verhaal zag ik De taal van het zand staan en het bleef in mijn gedachten malen dat dit een geschikte titel zou kunnen zijn. Maar waar het oorspronkelijk vandaan kwam, de hemel mag het weten. Misschien was het het werk van Mr. Jasper!
 

Wat was volgens jou het moeilijkste in het hele schrijfproces van dit boek?

Het moeilijkste vond ik om de inherente droefheid in Abigails verleden in balans te krijgen met sommige meer grappige aspecten in het verhaal. Ik wilde vermijden dat het boek een overdreven sombere of melodramatische indruk zou nalaten, maar het mocht ook weer niet onnozel of absurd worden. Het bijverhaal verweven met Abigails pogingen om haar leven weer op de rails te krijgen was soms een heel moeilijke oefening, maar het loonde uiteindelijk wel de moeite.
 

Wat zou je, achteraf gezien, willen veranderen?

Ik weet niet of dit nu iets is om trots op te zijn, maar het enige wat ik anders zou doen is dat ik niet alle hoofdstukdefinities uit hetzelfde woordenboek zou halen. Ik zocht eerst diegene uit die het meeste te bieden had en de meeste details gaf, maar ontdekte op een gegeven moment dat ik zoveel bronnen zat te citeren dat het belemmerend werkte. In het vervolgverhaal heb ik het slimmer aangepakt.
 

Wat gaf jou de aanzet om een dergelijk verhaal te schrijven?

Ongeacht het genre zijn boeken er in de eerste plaats om ons iets over onszelf te leren via de plot en de personages. Mijn bedoeling was om de lezer aan te tonen dat, hoe groot ook de tegenslagen of de inzet, de hoop op de gekste plaatsen ligt te wachten. Je moet er alleen wel achteraan gaan.
 

Hoe reageerden je familie en vrienden op je boek?

Hun reacties waren erg positief. In feite is me vaak gezegd dat –vergeleken bij mijn vorige boeken- dit verhaal veel meer aan mij zelf doet denken door de combinatie van vele eigenaardigheden. Ik zal dat dan maar als een compliment beschouwen. Maar eigenlijk zou je het ze zelf moeten vragen (lacht).
 

Waar ben je op dit moment mee bezig?

Ik kan met vreugde meedelen dat ik het vervolg op De taal van het zand af heb en dat de titel van het boek The Definition of Wind is. Ik wil er nog niet teveel over kwijt, maar ik wil wel verklappen dat Abigail een heel nieuwe kant van Chapel Isle leert kennen als in de zomer de horden toeristen haar veilige schuilplaats overspoelen en niet enkel haar stad, maar ook haar wereld ondersteboven keren. We zien meer van de vuurtoren, Abigail en haar vrienden op het eiland in juni 2011. 

 

Foto's: Kelsey Edwards Photography

 

---

Over Natasza Tardio:
Natasza Tardio heeft een enorme drive voor schrijven, literatuur en journalistiek. Als freelance journalist, tekstschrijver, schrijfcoach en literair agent heeft ze ervaring in alle aspecten van het schrijversvak.

Naast het zelf schrijven van boeken, begeleidt ze schrijvers bij het schrijven van hun roman. Ook werkt ze als literair agent, journalist, doet aan manuscript beoordeling en heeft al een aantal jaren ervaring met het redigeren van romans, korte verhalen, zakelijke teksten en (commerciële) artikelen.

Voor meer informatie: www.nataszatardio.nl

 

---

De taal van het zand
Auteur: Ellen Block
Oorspronkelijke titel: The Language of Sand
Uitgeverij Mistral
ISBN: 978 90 499 5144 3 
Paperback
Prijs: € 18,95
Verschenen: juni 2010

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nadat haar man en haar zoontje zijn omgekomen bij een brand, weet Abigail niet hoe ze verder moet. In een poging alles te vergeten, wordt ze vuurtorenbewaarder op een afgelegen eiland.

Maar haar buitengewone nieuwe buren, een dreigende orkaan en de inbraken die de kleine gemeenschap teisteren zorgen ervoor dat Abby haar gevoelens wel onder ogen moet zien. De taal van het zand is een meeslepende roman met een innemende hoofdpersoon over een universeel thema als verlies.

 

---