Ezzulia
interview
Elisabeth
Mollema
Door Josefin Hoenders | Ezzulia.nl
9 december 2008 | Haar verhalen bedenkt Elisabeth Mollema het liefst als ze op een boot op de Middellandse Zee dobbert. Maar schrijven doet ze gewoon in Rotterdam, in een oude joggingbroek met het haar in een staartje en een diadeem. Ze begon 25 jaar geleden als kinderboekenschrijfster, maar inmiddels ligt haar tweede roman voor volwassenen in de boekhandel: Vergelding. Hoe wraaklustig is Elisabeth Mollema eigenlijk zelf?
"Een mooie eerste zin is een schrijversdroom"
Hoe beleeft u de weken voor en na het uitkomen van een nieuw boek?
Zodra ik de doos met auteursexemplaren heb
ontvangen lees ik het verhaal na. Als ik foutjes vind mail ik die meteen door
aan de uitgever zodat die er bij de volgende druk uit kunnen worden gehaald.
Daarna lees ik het boek meestal niet meer, tenzij ik het wil voorlezen tijdens
een lezing ergens in het land. Ik deel veel uit want na meer dan vijftig
kinderboeken weet ik dat je omkomt in de boeken als je dat niet doet. Daarna is
het afwachten wat het boek “zal doen”. Toen er na een week al een tweede druk
was van Vergelding wist ik dat het goed zou verkopen. Inmiddels is de
derde druk er ook al.
Hoe gaat u om met lof en kritiek?
De meeste reacties zijn zeer positief. Zo zei
de recensent van het Algemeen Dagblad dat ze de beeldspraak in Vergelding
mooi vond. Die opmerking gaf mij een kick. Ik vond het leuk dat het haar was
opgevallen, omdat ik soms dagen kan nadenken over een bepaalde beeldspraak. En
ik hecht vooral veel waarde aan het oordeel van mijn vriendin en collega
schrijver Vivian den Hollander.
Maar het is niet allemaal lof.
Nee, zo staat op Ezzulia dat de titel wel iets origineler had gemogen. Ach, ik vind het wel een treffende titel. Het verhaal gaat over wraak. Maar ik vind dat niet zo’n mooi woord en bovendien was er bij mijn uitgeverij een ander boek dat net uit was met die titel. Vergelding was een alternatief.
Maar... don’t judge a book by
its cover. Datzelfde geldt voor een
titel. Je zegt toch ook niet dat je een Audi geen goede auto vindt omdat die
naam je niet aan staat?
Wat doet u met kritiek?
Ik heb alleen wat aan kritiek als het
afkomstig is van mensen van wie ik weet dat ze verstand van boeken schrijven
hebben en in mijn geval van psychologische thrillers. Je kunt altijd wel iets
negatiefs over een boek zeggen, maar het is de kunst om te analyseren waarom een
boek op een bepaalde manier is geschreven. Misschien moet je daar
schrijfervaring voor hebben.
Hoe bent u op de plot gekomen?
Ik zag een televisieprogramma met een stel waarvan de man iets ergs had meegemaakt. Zijn vrouw leefde heel erg met hem mee. Het viel mij op dat de gevoelens van die vrouw bijna gelijk waren aan die van haar man. Ik dacht: gek eigenlijk want hoelang kent ze die man en wat weet ze van hem? Heeft hij haar alles verteld over zijn leven voor hij haar kende?
Toen ik er op ging letten zag ik stellen
waarvan de ene partner een dubbelleven leidt. En het waren stellen die net als
die mensen op de televisie een twee-eenheid leken te vormen. Op dat moment werd
het interessant voor mij als schrijver.
Heeft u zelf wel eens wraakgevoelens gekend?
Jazeker. Maar ik weet inmiddels dat als mensen die gevoelens bij mij opwekken, zij meestal zelf een probleem hebben. Die wetenschap is al wraak genoeg.
Dat neemt niet weg dat ik vriendinnen heb met
wie ik uitvoerig kan fantaseren over wat we zullen doen met een of andere zak
van een vent die ons een streek heeft geleverd. Als we zouden doen wat we
verzinnen heeft zo’n man geen fijne dag. Of hij moet de rest van zijn leven aan
de antidepressiva dus dan doen we het maar niet.
U bent bekend geworden door het schrijven van kinderboeken. Maar nu dus ook voor volwassenen aan de slag. Is er een groot verschil?
Jazeker. Om te beginnen is de toon heel anders. Vergelijk het maar met de vertelstem van een acteur. Daarnaast verschilt het ritme van een kinderboek veel met dat van een boek voor volwassenen. In een kinderboek moet je meteen to the point komen anders is hun aandacht weg. In een boek voor volwassenen gebeurt dat langzaamaan. Maar daar kan ik dan meteen tegenin brengen dat een eerste zin waarin de probleemstelling uiteen wordt gezet een schrijversdroom is. Zo heeft Donna Tartt in De Verborgen Geschiedenis de mooiste eerste zinnen geschreven die ik ken. “De sneeuw in de bergen begon te smelten en Danny was al weken dood voordat we de ernst van de situatie begonnen in te zien. Hij was tien dagen dood voor ze hem vonden, moet u weten, het was een van de grootste zoekacties uit de geschiedenis van Vermont.”
Ik vind dat een knappe zin omdat er heel veel
informatie in staat zonder dat het een opsomming is.
Een goede eerste zin is een kapstok waaraan je het hele verhaal kunt
hangen. Het schrijven gaat daarna bijna vanzelf.
En ik neem aan dat er geen mini-Matty’s (karakter uit Vergelding) in uw kinderboeken voorkomen?
De karakterontwikkeling in een boek voor volwassenen is veel gecompliceerder. Kinderen hebben te weinig levenservaring om dat allemaal te snappen. In een kinderboek is alles meer gecomprimeerd. Daar moet je dan weer wel heel lang over nadenken.
Ook de beeldspraak die je gebruikt moet voor
kinderen begrijpbaar zijn. Je moet dingen verzinnen die in een kinderleven
belangrijk zijn. Ook voor volwassenen geldt dat je origineel moet proberen te
zijn in je beschrijvingen.
Welk eigen boek herleest u het liefste? En waarom?
Ik herlees eigenlijk niet zo vaak. Als een
boek af is, ga ik verder met het volgende. Daarin probeer ik mezelf dan weer te
verbeteren.
Wie
zijn uw inspirators?
Ik lees vooral veel Engelse literatuur. Ik houd van dat licht ironische. Ruth Rendell bijvoorbeeld schrijft met een zekere afstand over haar personages. Roald Dahl was de grootste kunstenaar daarin.
Ik houd niet van die pief–paf-poef verhalen met een politieman die op twee wielen door de bocht gaat. Ik houd van subtielere misdaden, van gewone mensen die zich onder bepaalde omstandigheden ontpoppen tot enorme creeps. Niet alleen boeken inspireren mij. Ik houd van moderne kunst en gek genoeg inspireert mij dat soms tot bepaalde wendingen in een verhaal.
Ik probeer verhalen te schrijven die op de
werkelijkheid lijken maar het toch net niet zijn. Het is de kunst om het zo te
schrijven dat het voor de lezer geloofwaardig wordt.
Wat zijn uw schrijfrituelen?
Ik denk eerst lang na. Dat zijn moeilijke tijden want dan moet ik mijzelf steeds voorhouden dat ik werk. Maar het kan zijn dat ik intussen op de bank naar de televisie lig te kijken of op het achterdek van onze boot in de Middellandse Zee aan de witte wijn zit te nippen.
Als ik uitgedacht ben, ga ik het plot in grote lijnen uitschrijven in een kladblok, een ringband die altijd aan mijn linkerzijde ligt. Ik ben rechtshandig en aan die kant zit mijn elleboog in de weg.
Daarna schrijf ik biografieën van al mijn personages. Net zolang tot ik ze in mijn hoofd heb als echte mensen. Ik weet hoe ze eruit zien, hoe ze praten, lopen en hoe ze denken. Als je dat goed doet, schrijft het boek zich bijna vanzelf.
Ik schrijf nooit meer dan duizend woorden per
dag. Dat komt doordat ik veel herschrijf. Pas als ik 100% tevreden ben, begin ik
aan een volgend hoofdstuk. Als alles af is, laat ik het verhaal een paar weken
liggen en daarna lees ik het weer door. Meestal herschrijf ik dan toch weer hele
stukken.
Bent u inmiddels met een nieuwe roman bezig?
Ik ben halverwege het volgende boek. Ik kan er nog niet veel over zeggen, behalve dat het in Zuid- Frankrijk speelt. Vandaar die witte wijn op het achterdek!
Ik kreeg het idee voor het verhaal toen ik
langs de Middellandse Zee over de Boulevard des Anglais in Nice reed en iets zag
op de stoep rechts van mij. Maar ik kan echt niet verklappen wat dat ‘iets’ was.
Hoe ziet uw dag eruit? Schrijft u het liefste 's ochtends, 's avonds?
Ik begin meestal ’s ochtends. Ik woon aan het uiterste puntje van Rotterdam. Ik houd niet zo van de drukte van een stad, ik ben een beetje overgevoelig voor prikkels. Ik laat ’s ochtends altijd eerst rustig de hond uit en geef hem eten, dan een kopje thee erbij en hop achter het apparaat, allemaal in joggingbroek en groot oud vest. Haar in een staartje en diadeem in.
Na een paar uur stop ik even en daarna ga ik weer verder. Tegen drieën stop ik meestal helemaal. Er komt dan ook niet veel meer uit mijn handen.
Ik schrijf bijna nooit ’s avonds want dan
krijg ik nachtmerries. Dat is niet erg voor mijzelf maar wel voor mijn man die
geregeld rechtop in bed zit met een uit zijn borstkas spattend hart.
Ik las dat u uw eerste boeken voor uw kinderen schreef, omdat ze nooit lazen. Hoe oud zijn uw kinderen nu? Lezen ze inmiddels al uw boeken?
Jesse is 34 en David is 29. Mijn oudste zoon is dyslectisch en heeft niet veel plezier ontwikkeld in lezen. David leest vooral non fictie.
Ze vinden mij geloof ik maar een zonderling.
Mijn man zegt altijd dat ik een hermit ben. Een kluizenaar.
Wat zijn uw toekomstplannen?
Voorlopig schrijven. Maar ik kijk niet verder vooruit dan het boek waar ik mee bezig ben.
Vergelding
Auteur: Elisabeth Mollema
Uitgeverij Arena
ISBN 978 90 8990 023 4
Paperback
Prijs 18,95
Willem en Hester Pesser hebben een fantastisch leven. Ze wonen in een prachtige villa aan de Reeuwijkse Plassen en het ontbreekt hen en hun vier kinderen aan niets.
Willem is een joviale, succesvolle ondernemer, en zit daarnaast in de jury van het televisieprogramma In het hol van de leeuw. Maar als hij de mooie, ambitieuze Matty van Ravenstein live op televisie voor heel Nederland voor gek zet, besluit zij om op vernietigende wijze wraak te nemen – en het lijkt wel of ze al zijn duistere geheimen kent...
Kijk voor meer over Elisabeth Mollema op
de Boekenplank
Wil je reageren op dit
interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van Elisabeth Mollema.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.