Je debuut ligt sinds een paar weken in de boekhandels. Hoe voelt dat? Is er een droom van je uitgekomen hiermee of droom je alweer verder, van hele planken vol?

Het voelt zoals wanneer je op zaterdagochtend wat langer in bed kunt blijven liggen en nog even doordroomt terwijl je al wakker bent. In een woord: zalig. Ik wil al mijn hele leven schrijfster worden, maar het is de laatste maanden echt met Formule 1 snelheid gegaan. Een jaar geleden had ik mijn manuscript nog niet eens naar Prometheus gestuurd, vorige week noemde Ronald Giphart me 'collega'.

 

Bek dicht en dooreten is gebaseerd op je afstudeerscriptie ‘Shut up and eat’ voor je Britse masteropleiding Creative Writing. Hoe is het om in een tweede taal te schrijven? Kun je dan wel altijd de juiste woorden vinden of schrijf je met een woordenboek erbij?

Voor ik naar Londen verhuisde kreeg ik heel vaak te horen dat dat helemaal niet kan, een roman schrijven in je tweede taal. Ik dacht: 'dat zullen we nog wel eens zien.' Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet gekund zou hebben als ik in Nederland was blijven wonen. Het was voor mij heel belangrijk om door de Engelse taal omringd te worden. Ik luisterde op de campus en in de pub steeds heel goed hoe de mensen om me heen spraken, en heb geprobeerd precies die toon aan te slaan in mijn boek. Het woordenboek kwam daar nauwelijks aan te pas. Vandaar dat het boek zo luchtig is geworden.

 

In welke taal schrijf je het liefste en waarom?

Dat ligt eraan waar ik ben. Als ik in Engeland ben en de hele dag Engels om me heen hoor ga in vanzelf in het Engels denken en dus ook schrijven. Maar zodra ik op Schiphol de grens overstap gaat alles weer in het Nederlands.

 

Zijn er plannen om je afstudeerscriptie/ het Engelstalige manuscript ook te publiceren?

Ik heb de eerste versie aan een agent in Londen laten lezen, die vooral erg enthousiast was over de Freudiaanse aspecten van het boek. Er zijn in de Nederlandse versie een paar scènes bijgekomen, en die moet ik nog terugvertalen, want hij is heel geïnteresseerd in de tweede versie. En anders wil Prometheus de rechten natuurlijk ook best proberen te verkopen.

 

Hoe heb je de scriptie bewerkt? Ben je opnieuw begonnen met schrijven van hetzelfde verhaal in het Nederlands?

Zo zou je het kunnen zeggen. Nadat ik het contract tekende had ik precies twee weken de tijd voor mijn nieuwe baan zou beginnen. In die twee weken ben ik met mijn ouders op wintersport gegaan en heb ik het Nederlandse manuscript geschreven. Hard werken dus, maar wel heel leuk!

Het Engelse manuscript lag naast mijn laptopje en ik heb het zin voor zin gedaan, maar mijn taak was toch een heel andere dan die van een vertaler. Een vertaler probeert iets van de ene taal in de andere over te brengen. Wat dat dan precies is, daar zijn eindeloze discussies over. Ik probeerde vooral een goed Nederlands boek te schrijven en maakte me niet zo druk over de verhouding tot het origineel. In het Nederlandse manuscript liggen nuances misschien anders en komen personages anders over, maar als je het Engelse ernaast legt zal het je wel bekend voorkomen.

 

Hoe ben je op dit verhaal gekomen? 

Tijdens de eerste twee trimesters van de master kregen we twee schrijfopdrachten per week. Toen we een keer een horrorverhaal moesten schrijven maakte ik grote indruk op mijn klasgenoten en docenten met het verhaal Itch (zie:  hier). Ik wilde ook een indrukwekkende roman schrijven, en koos daarom voor het horror genre. Ik vroeg me eerst af: wat is er zo vreselijk, dat ik het echt nooit zou doen? Dat werd de grande finale waar het hele boek naartoe werkt. Misschien heb ik ook een beetje op rotten.com gesurft om ideeën op te doen, haha.

 

Hoe, waar en wanneer schrijf jij het beste?

Mijn eerste boek schreef ik grotendeels in de Portobello Gold, een pub in Notting Hill. Maar eigenlijk maakt het niet uit waar ik ben, als ik maar onder tijdsdruk sta. Ik presteer het beste als ik weet dat ik op een bepaald moment klaar moet zijn. Keiharde metal of trance muziek kunnen daarbij helpen.

 

Op de achterflap staat dat jij het leven leidt waar de hoofdpersoon op gehoopt had. Is dat zo? Bevalt het leven in de UK je zo goed dat je daar gaat blijven?

Na mijn master kreeg ik al gauw een geweldige baan als copywriter bij een mediabureau op Tottenham Court Road. In mijn pauzes kon ik door Oxford Street wandelen en na kantooruren werd ik een paar keer per week uitgenodigd voor feesten met gratis champagne en cocktails op de meest luxe locaties in Londen.

Laura droomt van shoppen, uitgaan en veel Engelse vrienden – ik had het allemaal. Ik genoot er volop van, maar had ook een klein beetje het gevoel dat ik het leven van een ander aan het leiden was. Dat ik geluk had dat ik op die plek terecht was gekomen en dat ik heel vervangbaar was.

Ik heb echt nog geen flauw benul hoe mijn leven er over twee jaar uitziet, en dat is maar goed ook. Ik maak me geen zorgen over nare dingen in de toekomst en geniet des te meer van aangename gebeurtenissen als ze me overvallen.

De afgelopen weken was je in Nederland voor de promotie van je boek. Hoe is het bevallen om weer even terug te zijn?

Het was heerlijk om weer terug te zijn. Als je zo weinig tijd hebt merk je ineens hoeveel vrienden je eigenlijk hebt en hoe graag je iedereen wilt zien. Maar eerlijk gezegd was het ook wel raar dat ik ineens weer bij mijn ouders woonde. Dan ben je 26, maar je bent ineens weer hun kind en als zij commentaar op je kleding hebben trek je toch wat anders aan.

 

Heb je voor dit boek veel uit eigen ervaringen geput? Jij bent tenslotte ook vanuit Nederland verhuisd naar Londen.

Ik heb door alle straten gelopen waar Laura ook loopt, ik heb challah gebakken om te ervaren hoe dat is en jaren geleden heeft ook wel eens iemand iets in mijn drankje gedaan. Dat is toen gelukkig anders afgelopen… Maar Laura heeft een heel ander karakter dan ik, ze is een stuk onzekerder dan ik en houdt dingen veel meer voor zich. Ik zou alle nare situaties waar ze in terecht komt al honderd keer besproken hebben met vijftig verschillende vrienden. Maar ja, dan krijg je geen interessant boek.

 

De hoofdpersoon brengt een wel heel bizar bezoek aan de tandarts. Ga je zelf graag naar de tandarts?

Een goed gebit maakt een glimlach zoveel knapper... Ik ben ervan overtuigd dat tandartsen het beste met hun patiënten voor hebben. Ook de tandarts in mijn boek, trouwens. Dus ja, ik bezoek de tandarts graag om ervoor te zorgen dat ik er leuk uit blijf zien en geen pijn in mijn mond krijg.

 

Hoe zijn de reacties van lezers als je ze spreekt? Wat hoop je met dit boek bij lezers te bereiken?

Ik hoor heel vaak dat mensen het in een nacht uitlezen. Ik hoop dat de extreme scènes ze iets langer bijblijven, zodat ze zich op een gegeven moment gaan afvragen wat het eigenlijk met iemand doet om te emigreren, afscheid te nemen van het land en de taal waarin je bent opgegroeid. Maar ik ben ook tevreden als ik gewoon voor een paar uurtjes vermaak heb gezorgd.

 

Wat zijn je (schrijf)plannen voor de toekomst? Ik heb gelezen dat je naar Cardiff bent verhuisd?

Ik heb mijn baan in het centrum van Londen opgezegd toen mijn vriendje een stage kreeg aangeboden bij GE Aviations in Wales. Tegenwoordig zegt toch iedereen 'live in the now'? Daar hou ik wel van. Ik kan een jaar van mijn spaargeld leven terwijl ik met een leuke jongen samenwoon en mijn tweede boek schrijf. Dan ga ik me dus geen zorgen maken over wat ik na dat jaar doe, maar gewoon lekker genieten!

 

Werk je al aan een volgend boek?

Ik ben inderdaad alweer bezig, maar ik weet niet of mijn huidige project ook echt het boek wordt waar ik mee verder wil. Misschien speelt het zich wel af op een eiland af dat niet op Google Maps te vinden is...
 

Foto: Met dank aan Deborah Klaassen
Fotograaf onbekend.

Eindredactie: Gerd Boeren

 

---

Bek dicht en dooreten
Auteur: Deborah Klaassen
Uitgeverij Prometheus
ISBN: 978 90 446 1661 3
Paperback
Prijs: € 16,95
Verschenen: oktober 2010
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---