Ezzulia
interview
David Hewson
Door Carien Touwen | Ezzulia.nl
7 juni 2009 | Het zevende sacrament is alweer het vijfde boek in de uiterst succesvolle serie rond de Italiaanse detective Nic Costa. Auteur David Hewson (1953) brak door met het eerste deel van deze serie, De Vaticaanse moorden, waarvan er alleen in Nederland al meer dan 35.000 exemplaren zijn verkocht. In Het zevende sacrament staat de verdwijningzaak van de zevenjarig Alessio centraal. Het jongetje verdween na een bizar ritueel in een Mithras tempel in de onderaardse gangen van Rome. Zijn vader heeft hiervoor een jarenlange gevangenisstraf uitgezeten en sinds hij vrij is, sterven een voor een alle betrokkenen bij de verdwijning van zijn zoon. Aan inspecteur Costa en zijn team de taak om dit te stoppen en de verdwijningzaak alsnog op te lossen.
De Britse schrijver David Hewson was onlangs in Amsterdam, een goed
moment om hem te ondervragen over zijn succes, zijn voorliefde voor
mediterraanse karakters en zijn activiteiten op Twitter.
"Het is geweldig wat er op Twitter gebeurt"
Foto:
Carien Touwen
Je bent Brits en toch spelen je verhalen zich af in Italië, hoofdzakelijk zelfs in Rome. Wat heb je met dat land en die stad?
Het advies dat je moet schrijven
over wat je kent, vind ik werkelijk een slecht advies. Want als je schrijft over
dingen die je kent, is het veel te gemakkelijk en zijn dingen te
vanzelfsprekend. Schrijven moet moeilijk zijn. Ik sprak geen woord Italiaans, ik
kende mijn weg niet in Italië en toch schrijf ik nu boeken die zich hier
afspelen. Ik ben speciaal voor mijn schrijfwerk naar Italië verhuisd, heb een
taalcursus gedaan en heb daardoor mijn verhalen steen voor steen opgebouwd. En
ja, dat is een stuk moeilijker dan Londen gebruiken, omdat ik daar mijn hele
leven gewoond heb. Ik heb Rome bewust gekozen, omdat ik het zo’n mooie stad vind
en daarnaast omdat zo weinig verhalen zich in Rome afspeelden. Rome is echt veel
meer dan wat je op de ansichtkaarten ziet, het is een echte stad, heel
menselijk. Het verschil met Venetië, waar het vorige boek zich afspeelt, is
groot. Die stad is meer een soort Disneyland met al die prachtige kanalen. Ik
wilde boeken schrijven die zich afspelen in het echte Italië en geen halve
reisboeken schrijven. Het verhaal speelt zich ook maar in een klein deel van
Rome af, ik kies in mijn verhalen meestal voor een specifieke wijk.
Maar waarom heb je voor Italië gekozen en niet voor bijvoorbeeld Amsterdam?
Ik denk dat het komt omdat ik een
soort onderdrukte noordelijke man ben. Ik schrijf graag over mediterraanse
karakters omdat zij het leven leiden wat ik graag zou hebben. Zij leven voor het
moment, zijn heel vrij met hun emoties, zeggen wat ze denken. De Engelsen zijn
niet zo. Als kind las ik al graag Griekse en Romeinse verhalen. Daarnaast is het
weer daar ook een stuk aantrekkelijker, dan waar ik vandaan kom. Amsterdam is
wat dat betreft echt te dicht bij huis.
Hoe ben je op het idee gekomen voor het verhaal van Het zevende sacrament?
Simpelweg doordat ik veel door Rome heb gewandeld met een lijst van mogelijke onderwerpen in mijn hoofd. Onderweg zie je enorm veel plaatsen en afzettingen waar je niet mag komen. Tralierekken in de grond, verboden archeologische sites en ingangen van tunnels. Ik ben toen gaan rondvragen en kwam erachter dat er een hele stad onder de stad ligt met straten, huizen en tempels. Het is niet te betalen om al deze dingen toegankelijk te maken voor het grote publiek, want het is gewoonweg te groot. Gelukkig is er een organisatie, waar iedereen zich bij kan aansluiten, die wel naar binnen mag. Zij organiseren regelmatig uitstapjes het riool in, waardoor je steeds een nieuw stukje van deze ondergrondse wereld kunt zien. Ik heb me hierbij aangesloten en daardoor kennis kunnen maken met de koude, natte en donkere ondergrondse stad en de vele tempels van Mithras die onder Rome verstopt liggen.
Zo kom ik dus op mijn
verhaalideeën; door rond te wandelen en alle interessante dingen die ik tegenkom
op te schrijven op een lange lijst. Vanuit deze feitjes ga ik nadenken over hoe
ik daar een probleem mee kan maken dat interessant genoeg is voor een boek. Voor
Het zevende sacrament heb ik de relatie tussen vader en zoon als
uitgangspunt van het probleem genomen, en hoe iemand ermee om gaat als zijn kind
vermist raakt.
Bestaan alle locaties die je gebruikt in je boeken echt?
Ik gebruik veel echte plaatsen in mijn boeken. Soms wordt het me wel eens gevraagd hoe ik iets verzonnen heb en vaak zijn dat dan juist de echt bestaande plekken. De tunnelsystemen onder Rome bestaan ook echt en daar kun je via een stichting ook een bezoek aan brengen. Ik denk dat het komt doordat ik journalist was, dat ik toch altijd dit soort bijzondere plekken vind, ik bedenk dat ook gewoonweg niet.
Ik heb er geen problemen mee om in mijn boeken te liegen over politieprocedures en dat soort saaie dingen, maar literatuur, kunst en cultuur, dat verzin ik niet, daar wil ik feiten en onderzoek voor gebruiken zodat het realistisch is wat ik hierover schrijf. Ik doe minimaal drie maanden onderzoek voor ik met schrijven begin. Mijn research vindt veelal online plaats, daarnaast ga ik lopen door de stad en neem ik honderden foto’s. Niet alles waar ik over schrijf bestaat echt, maar het is vrijwel altijd gebaseerd op iets wat echt bestaat of bestaan heeft. Vaak laat ik in mijn nawoord even weten welke dingen mensen wel en niet in het echt kunnen bezoeken.
Voor in het boek zit een lijst met hoofdpersonen. Waarom?
Deze lijst hebben we erbij gedaan
omdat het verhaal best gecompliceerd is. Het boek is meer uitdagend, vraagt meer
van de lezers dan de andere boeken in de serie. Als je boeken in een serie
schrijft, is het heel belangrijk om steeds vernieuwend te blijven. Daarom is het
ook in ieder deel verschillend welk karakter meer prominent aanwezig is. In dit
boek is dat vooral Falcone, maar het volgende boek is weer veel meer vanuit
Costa geschreven. Het eerste boek in de serie werd geschreven als op zichzelf
staand boek over Nic Costa. Mijn Britse uitgever stelde vervolgens voor om hier
een serie van te maken en daar had ik eerst wat twijfels bij. Ik heb toen ja
gezegd met als voorwaarde dat ik een serie mocht schrijven met een gezelschap
van hoofdpersonen. Nic Costa is dus wel echt het middelpunt van de serie, maar
het draait niet alleen om hem, andere karakters uit het gezelschap krijgen ook
regelmatig een belangrijke rol. Ieder boek is apart te lezen, maar de
onderliggende verhaallijn is die van deze groep hoofdpersonen die bijna een
soort familie zijn en al deze dingen meemaken.
Je hebt inmiddels negen boeken geschreven over Nic Costa (ze zijn nog niet allemaal naar het Nederlands vertaald of verschenen). Hoeveel gaan het er worden?
Ik heb al meerdere nieuwe verhaallijnen in mijn hoofd zitten; als ik nu even snel reken kom ik zo tot dertien of veertien boeken. Maar ik heb niet echt een getal in mijn hoofd, dus ik zeg bijvoorbeeld niet dat de Nic Costa serie uit precies zoveel delen zal bestaan, laat staan dat ik al bedacht heb hoe hij eventueel aan zijn einde zou komen. Ik schrijf aan deze serie door zolang ik het leuk en interessant vind. Het is een uitdaging om een boek per jaar te schrijven in een serie; je moet echt origineel blijven. Boeken die op zichzelf staan zijn wat dat betreft makkelijker, de karakters zijn nieuw, er hoeft niets te kloppen met eerdere verhalen.
Maar series schrijven is niet het
enige wat ik wil doen, op het moment heb ik bijna nergens anders tijd voor, maar
er zullen ook andere dingen van mijn hand komen.
Je hebt nu al veertien boeken geschreven. Wordt het gemakkelijker?
Nee, dat wordt het zeker niet. Je bent toch in een soort originaliteitwedstrijd met jezelf verwikkeld, ieder boek moet beter worden dan de vorige en ik wil geen ideeën recyclen. Ik probeer ook steeds de setting te veranderen. Het volgende boek is bijvoorbeeld een stuk zwarter van toon, het wordt verteld vanuit één persoon en het gaat over een persoonlijke tragedie. Het speelt ook in de koude winter waardoor de sfeer extra donker wordt. Terwijl het boek daarna weer in de zomer speelt en dus een stuk zonniger is. Dat verhaal begint in Rome en eindigt in San Francisco, de hoofdpersonen worden dus verplaatst naar andere steden en hiermee laat ik zien hoe ze zich gedragen op een totaal andere locatie. Het boek dáárna zal zich vooral afspelen in de Italiaanse politiek en te maken hebben met terrorisme.
Ieder boek is dus echt anders en
dat wil ik ook. Ik heb ook wel eens gehad dat ik al 30.000 woorden aan een
verhaal schreef en me toen realiseerde dat dit verhaal te vroeg kwam voor de
hoofdpersonen, ze moesten zich naar mijn idee eerst meer ontwikkelen, dus dat
verhaal heb ik aan de kant gelegd voor later.
Je hebt een website, een weblog, gebruikt Facebook en zelfs Twitter. Heeft een schrijver deze dingen tegenwoordig nodig?
Absoluut. Het is geweldig wat er op Twitter gebeurt. Acht weken geleden is mijn zevende boek in de Verenigde Staten verschenen en ik stuurde een kleine tweet dat mijn boek uit was. Twee minuten later kreeg ik een berichtje terug van iemand die het boek had gekocht met zijn kindle (e-bookreader) en de eerste bladzijden al aan het lezen was. In een woord geweldig!
Dus ja, wij schrijvers moeten gewoon naar buiten, de markt is veranderd, we moeten ons differentiëren en met dit soort dingen laten zien wie we zijn. Ik ben heel erg benieuwd hoe de markt er over een paar jaar uitziet, de wereld van de uitgevers, lezers en schrijvers verandert razendsnel.
Lees je zelf veel?
Ik lees vooral veel non-fictie, ik
ben nog steeds heel erg geïnteresseerd in Griekse en Romeinse legendes en
verhalen. Als ik fictie lees, is dat meestal van obscure schrijvers die al een
tijdje overleden zijn, bijvoorbeeld Robertson Davies en Robert Graves. Ik lees
nauwelijks thrillers of crime boeken omdat ik zelf in dat genre schrijf.
Welk boek zou je zelf geschreven willen hebben?
I, Claudius van Robert
Graves. Dat boek en het vervolg hierop vind ik echt geweldig. Het boek is
misschien iets te gedetailleerd en belerend voor de smaak van deze tijd, maar de
kennis en vaardigheden die gebruikt zijn om een simpele persoonlijke tragedie te
vertellen, zijn gewoonweg enorm. Dit boek kan ik elke vijf jaar herlezen, zo
mooi vind ik het.
Wat zijn je plannen voor de toekomst?
Ik ben op dit moment bezig om een
trilogie binnen de Nic Costa serie uit te lijnen. Daarnaast worden er discussies
gevoerd over mogelijke films en heb ik recent een bijdrage geleverd voor een
verhalenbundel die binnenkort in Amerika verschijnt. Verder ben ik erg
geïnteresseerd in het schrijven van scripts, maar op dit moment is mijn schema
heel erg vol.
Foto's: Mark Bothwell (tenzij anders
aangegeven)
Het zevende sacrament
Auteur: David Hewson
Oorspronkelijke titel: The seventh sacrament
Uitgeverij Fontein
ISBN: 978 90 261 2316 0
Paperback
Prijs: 18,95
Op een plein op de zuidelijkste van de zeven heuvels van Rome, de Aventijn, ligt Villa Malta. Een van de sleutelgaten van de villa biedt een spectaculair uitzicht op de koepel van de St. Pieter. De zevenjarige Alessio Bramante kijkt elke dag op weg naar school even door het sleutelgat. Maar op een dag verdwijnt hij spoorloos in de catacomben onder de villa, te midden van de resten van een Mithraïsche tempel. Hoofdverdachte is de vader van de jongen, Giorgio Bramante, een charismatische hoogleraar archeologie. En zes van zijn studenten hebben Alessio tijdens een drinkgelag betrokken bij een bizar ritueel ter ere van de god Mithras. Uiteindelijk pakt de politie Giorgio Bramante op voor de moord op zijn zoon.
Veertien jaar later duikt in een relikwieënkastje in een klein museum langs de Tiber op onverklaarbare wijze een T-shirt op van Alessio waarop verse bloedvlekken verschijnen.
Na een jarenlange gevangenisstraf is Bramante inmiddels vrijgekomen, en een voor een sterven alle betrokkenen bij de verdwijning van zijn zoon. Inspecteur Costa en zijn team raken verstrikt in het duistere web rondom de mysterieuze verdwijning van Alessio en de riten rond de zeven sacramenten van Mithras.
Kijk voor meer over David Hewson op
de Boekenplank
Wil je reageren op dit
interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van David Hewson.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.