Ezzulia interview
Daniel Depp
Door Natasza Tardio | Ezzulia.nl
25 augustus 2009 | Het is een warme dag in Parijs als ik de metro bij de Notre Dame uitstap. Ik ben op weg naar mijn afspraak met auteur en scriptschrijver Daniel Depp, die net zijn eerste thriller Loser’s Town heeft gepubliceerd in Nederland. Het verhaal vertelt over David Spandau, een voormalige Hollywood stuntman, die tegenwoordig als detective voor de rich and famous werkt. In het verhaal, waarbij een beroemde jonge acteur de hulp inroept van Spandau, wordt een andere kant van het felbegeerde en voor het grote publiek bekende Hollywood belicht. Depp beschrijft met een ijselijke precisie en humor hoe leeg en nietszeggend het leven in Hollywood eigenlijk is.
Buiten Depp’s bekendheid als auteur en
scriptschrijver is hij tevens de 10-jaar oudere broer van Johnny Depp. Genoeg
reden voor een interview. We hebben afgesproken bij Shakespeare & Company, de
wereldberoemde boekwinkel waar menig bekend schrijver - zoals bijvoorbeeld
Hemingway - regels heeft geschreven of gelezen en terwijl ik aan kom lopen zie ik
Daniel Depp al zitten aan een klein tafeltje voor de winkel. Na een korte
kennismaking zoeken we een mooie plek en gaan we van start. Het blijken een paar
leuke en interessante uren te worden met een man die vol humor en nuchterheid in
het leven staat.
"We hebben geen God meer, we hebben de film"
Loser’s Town is jouw eerste boek en slaat op Los Angeles. Hoe ben je er toe gekomen om dit boek te schrijven en hoe kijk je tegen je hoofdpersonage David Spandau aan?
Ik had het geluk, of het ongeluk,
dat is maar hoe je het bekijkt, om te mogen werken in de wereld van Hollywood en
zo heel veel situaties zelf mee te maken. Spandau is een karakter die door zijn
werk eigenlijk met één been in de filmwereld staat en met zijn andere been in de
gewone wereld. Het type ruwe bolster, blanke pit.
De man in het Armani pak en de cowboylaarzen?
Inderdaad. De manier waarop
Spandau zich kleedt is een goede afspiegeling van zijn karakter. Door deze
manier van leven ziet hij de zaken op een hele nuchtere manier. Eigenlijk is
Spandau een soort van Lancelot. Hij gelooft in het goede en in vechten voor de
juiste zaak, ook al levert dit uiteindelijk niets op. Hij kan niet anders, het
is zijn karakter. Hij zal altijd blijven zoeken naar de Heilige Graal.
De karakters in Loser’s town zijn net als de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt vluchtig. De lezer krijgt weinig gelegenheid om ze goed te leren kennen en aan het eind zijn de meeste dood. Toch zijn ze heel menselijk en hebben ze allemaal wel iets herkenbaars. Ook lijken ze elkaar te spiegelen, zoals Spandau en Potts bijvoorbeeld.
Dat is goed opgemerkt. Spandau en
Potts zijn inderdaad elkaar spiegelbeeld en lijken dus in veel opzichten op
elkaar. Daarom kun je Potts ook niet echt onsympathiek vinden en zijn veel van
zijn handelingen en denkwijzen te begrijpen, al is en blijft hij uiteindelijk
een crimineel. Maar waar het om draait is dat hij in principe hetzelfde is als
ieder ander. Een mens met dezelfde grote en/of kleine problemen. Hoe hij daarmee
omgaat is echter 180 graden anders dan hoe David Spandau zijn problemen aanpakt
en daarin ligt uiteindelijk het omslagpunt tussen goed en kwaad.
Toch heb je een paar echte slechteriken in het verhaal geschreven.
Jazeker, maar eigenlijk is er maar
één echte slechterik, of eigenlijk twee. Locatelli, de grote maffiabaas en
Squiers, de dommekracht, die uiteindelijk het hele verhaal een andere draai zal
geven. Potts is een crimineel, maar niet echt een in en in slecht persoon. Hij
is een psychopaat, onstabiel en hij maakt de verkeerde keuzes, iets dat
grotendeels door zijn jeugd is veroorzaakt. Aan het eind heb je bijna medelijden
met Potts als hij door een soort van kettingreactie in een onmogelijke situatie
terechtkomt.
Loser’s Town is het eerste deel van drie boeken. Hoe gaat Spandau zich verder ontwikkelen als karakter?
Ik wil inderdaad drie boeken
schrijven met Spandau als hoofdpersonage. Maar wat ik absoluut niet wil is dat
Spandau een statisch karakter wordt. Dit is vaak het geval bij series. De
hoofdpersoon verandert niet veel en is meestal de stabiele factor. Ik wil dit
juist niet. Ik wil dat Spandau zich ontwikkelt als mens en ik wil dat de lezers
deze ontwikkeling kunnen zien. Spandau is het prototype van een echte Amerikaan
uit het oude westen. Hij wil ook in die mythe geloven. Een echte cowboy. Ik wil
in deze drie boeken laten zien wat het effect van Hollywood, deze industrie en
de levensstijl, op Spandau heeft. Daarom moet hij veranderen.
Voor veel mensen ben je ook bekend vanwege jouw relatie met Johnny Depp. Hij is namelijk jouw tien jaar jongere broer. In hoeverre heeft dit invloed op jouw leven?
Natuurlijk heeft het voordelen om
een jongere broer te hebben die Johnny Depp heet, maar het heeft ook veel
nadelen. Het is wel eens voorgekomen dat ik met een script bij een producer kwam
en dat ze uiteindelijk niet zozeer geïnteresseerd waren in mijn script, maar of
ik een afspraak met Johnny kon regelen. Dat is natuurlijk niet zo leuk, maar het
interesseert mij ook niet veel. Dat hoort er nu eenmaal bij. Johnny heeft heel
veel gevoel voor humor en soms komen we niet meer bij als we samen zijn. We zijn
erg close en ik heb het gevoel dat ik tot nu toe zeer fortuinlijk ben geweest in
dit leven.
Een groot deel van je boek heb je geschreven in zijn huis in Zuid-Frankrijk. In hoeverre ondervond je van hem ook verdere steun bij het schrijven van jouw boek?
Johnny en ik besteden inderdaad
veel tijd samen en ik ga regelmatig naar zijn huis in Zuid-Frankrijk. Daar heb
ik mijn boek voor een groot deel geschreven en ook afgemaakt. Johnny was hierbij
een grote steun. Ook voor ik met het boek begon sprak ik met hem over mijn idee
en vroeg ik zijn mening. Ik zei hem: ‘Johnny, iedereen zal denken dat het over
jou gaat.’ Zijn antwoord: ‘Het maakt niet uit, dit is wat je moet doen en altijd
al over hebt gesproken en gewild.’ Ik heb Loser’s Town ook aan hem
opgedragen en dat meen ik uit de grond van mijn hart.
Toch zullen veel lezers na het lezen van Loser’s Town denken dat het over je broer gaat, ook gezien de cover van het boek waarbij het silhouet veel op Johnny lijkt.
Ik ben geen autobiografische
schrijver en dit boek gaat zeer zeker niet over mijn broer. Zoals ik al eerder
vertelde heb ik er altijd rekening mee gehouden dat mensen zouden denken dat het
over Johnny gaat of over andere mensen in de wereld van Hollywood. Daarom heb ik
deze zorg ook met hem besproken. Hij vond het niet belangrijk, dus dan vind ik
het ook niet belangrijk. Natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die iets anders
blijven geloven, maar dat zij zo. Wat betreft de cover. Ik ben er zelf erg
tevreden mee en heb er eigenlijk nooit bij stil gestaan dat het silhouet op
Johnny lijkt. Dat is zeker niet de bedoeling geweest en ik zou het vervelend
vinden als daarmee de indruk wordt gewekt dat het verhaal over hem gaat. In
Amerika is er een andere cover, in Nederland is er voor deze cover gekozen. Zelf
vind ik hem mooier, hij past mijn inziens mooi bij de sfeer van het verhaal.
Is het verhaal dan alleen maar fictie?
Voor het merendeel is dit
inderdaad het geval, maar natuurlijk zijn er wel wat waar gebeurde elementen,
zoals bijvoorbeeld de scene waarin Bobby Dye wordt belaagd door hordes fans
terwijl hij in zijn auto zit. Dat is echt gebeurd en ik herinner mij dat dit een
hele onwerkelijke situatie was en ook beangstigend. Dat soort ervaringen heb ik
in dit boek gebruikt. Hollywood is een plek van mogelijkheden. Het is een
machine die iemands leven kan veranderen. We hebben geen God meer, we hebben de
film. Deze industrie bepaalt hoe we denken, hoe we ons voelen en hoe we worden
gevormd. Met Loser’s Town heb ik geprobeerd om mensen iets kritischer te
laten nadenken over wat ze ervaren. Dat je voorzichtig moet zijn ten aanzien van
wie je volgt, want je zou wel eens de verkeerde Goden naar huis kunnen volgen.
Maar ben ook heel gelukkig als mensen het gewoon een lekker boek vonden om te
lezen en ze zich ermee hebben kunnen vermaken.
Loser’s Town is uitgebracht als een thriller, maar eigenlijk is het erg moeilijk om dit specifieke verhaal in een bepaald genre te plaatsen.
Ik ben het daar eigenlijk wel mee
eens. Het verhaal is erg moeilijk in een specifiek genre te plaatsen. Mijn
uitgever had daar ook problemen mee. Voor mij is het nooit een probleem geweest.
Ik heb gewoon het verhaal geschreven dat ik wilde schrijven, zonder rekening te
houden met het genre waar het in moet worden geplaatst. Zelf zou ik Loser’s
Town het best kunnen omschrijven als een detective zonder het mysterie. Het
is zeker geen intellectuele roman, hoewel er voor de oplettende lezer genoeg
diepgang in te vinden zal zijn, veel filosofie van onder andere Jung, maar voor
de doorsnee lezer is een gewoon een lekker boek dat je in een paar uur uit
kunt lezen en daar ben ik heel blij mee. Tot nu toe zijn de recensies en
kritieken positief geweest, dat heeft me wel verbaasd, maar ik ben er erg blij
mee. Dat is toch iets om dankbaar voor te zijn. Vroeger maakte ik mij nog wel
eens zorgen over waar ik in het leven stond en naartoe ging en wat mensen van
mij dachten, maar daarmee ben ik lang geleden gestopt. Ik ben wie ik ben.
Je bent bezig met een tweede ‘Spandau’ thriller. Kun je ons daar al iets over vertellen?
De titel is Babylon Nights
en het gaat over een actrice die belaagd wordt door een stalker die haar van Los
Angeles tot aan Cannes achtervolgt. David Spandau speelt natuurlijk weer de
hoofdrol.
Op wat voor manier verschilt het schrijven van een boek met het schrijven van een filmscript?
Bij het schrijven van een boek heb je de volledige controle. Je bent als het ware een soort van God, de auteur bepaalt wat er gaat gebeuren. Je hebt macht. Dit is bij het schrijven van een script zeker niet het geval. De producers bepalen en de hoofdzaak is het maken van een film, het eindresultaat. Het schrijven van een toneelstuk is daarentegen veel intiemer. Een groot verschil is ook dat je bij het schrijven niet in het hoofd van het personage kunt stappen. Dit kun je niet uitduiden op film. Dat kan bij een boek wel. Door mijn ruime ervaring als scriptschrijver is het wel een stuk makkelijker om dialogen in een boek te schrijven. Deze lopen een stuk vlotter. Maar het schrijven van een boek is voornamelijk een eenzame taak,die je uiteindelijk alleen moet klaren.
Wat betekent schrijven voor jou en hoe geef je hier in jouw werk vorm aan?
Schrijven is iets dat ik altijd
heb gedaan. Het is zo belangrijk voor mij dat ik mijn werk als leraar heb
opgegeven om te kunnen schrijven. Zonder schrijven zou ik ziek worden. Wel vind
ik het belangrijk om het schrijven niet tot iets intellectueels te verheffen.
Schrijvers zijn gewone mensen, met dezelfde angsten en dromen als ieder ander.
Er is maar één verschil, schrijvers hebben een stem. Een ladder waar ze bovenop
kunnen klimmen om zo van zich te kunnen laten horen. Voor mij is schrijven
zoiets als het beschrijven van een maaltijd. Volgens mij gebeurt het echte goede
schrijven op een onbewust niveau. Ook probeer ik een suggestie te wekken en dan
de lezer los te laten, zodat deze zelf de zaken van daaruit kan invullen. Het is
niet belangrijk om de karakters teveel in detail te beschrijven, ik laat dingen
graag over aan de lezer. Zelf zou ik veel meer tijd willen besteden aan
schrijven. Ergens gaat dit nog wel eens mis. Mijn perfecte dag zou zijn als ik
in de ochtend alleen zou kunnen schrijven, in de middag alle klusjes en
afspraken zou doen en in de avond een tafel vol mensen had om mee te dineren.
Wat kunnen we in de toekomst van Daniel Depp verwachten?
Natuurlijk de tweede ‘Spandau’
thriller. Ik ben deze aan het afschrijven hier in Parijs en rond oktober moet ik
het manuscript bij de uitgever inleveren. En dan moet ik natuurlijk weer verder
aan nummer drie. Ook de promotie van dit boek, dat de komende maanden nog in een
flink aantal andere landen zal gaan verschijnen, zal behoorlijk wat tijd gaan
innemen. Verder ben ik bezig met een paar toneelstukken en een filmscript. Ik
hou van films en toneelstukken met een psychologische draai, het ‘noir’ genre.
Death of a Salesman van Arthur Miller vind ik bijvoorbeeld fantastisch. Met name
het psychologische aspect. Dat is wat mij interesseert en zoiets zou ik in de
films en stukken waar ik aan werk ook vorm willen geven. Maar er zijn nog zoveel
ideeën die ik heb en er komen ook steeds nieuwe dingen op mijn pad. Ik heb
altijd een soort van drive gehad, als kind al. Wilde altijd enorm veel dingen
doen en nieuwe dingen ervaren. Dat zal in de toekomst zeker niet anders zijn.
Foto's: Natasza Tardio
Loser's Town
Auteur: Daniel Depp
Oorspronkelijke titel: Loser's Town
Uitgeverij Mynx
ISBN: 978 90 8968 057 0
Paperback
Prijs: € 18,95
Verschenen: mei 2009
Als een bekend acteur
wordt afgeperst door een producer die hem wil dwingen een rol in zijn
film te spelen, roept hij de hulp in van voormalig stuntman David
Spandau. Spandau is na het einde van zijn carrière begonnen als
privédetective, met Hollywood als zijn specialiteit. Zijn onderzoek naar
de achtergronden van deze zaak leidt hem naar de duistere onderbuik van
Hollywood, daar waar de glitter en glamour plaatsmaakt voor verslaving,
hebzucht en moord.
Kijk voor meer over Daniel
Depp op
de Boekenplank
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over dit interview met - en de boeken van - Daniel Depp.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.