Je bent arts, ben je altijd gefascineerd geweest door het menselijk lichaam?

Ja, hoewel het eigenlijk begonnen is met een algemene interesse in biologie. Uiteindelijk koos ik ervoor om medicijnen te studeren. Wanneer je op de leeftijd bent dat je moet gaan kiezen welke studie je wilt gaan doen, weet je eigenlijk nog niet echt wat je wilt. Het is eigenlijk een beetje raden. Gelukkig heb ik voor iets gekozen wat ik ontzettend leuk vind om te doen en waar ik ook nog eens goed in ben. Ik vind de medische wereld fascinerend. Het is wonderbaarlijk en interessant. Ik vind vooral het contact met mensen heel erg leuk. Het is het communicatieve aspect dat mij vooral aantrekt. Ik ben er dan ook van overtuigd dat slechte dokters voortkomen uit het feit dat ze slecht communiceren met hun patiënten.

 

Hoe hebben jouw lezers gereageerd op jouw boek?

Deze vraag kan ik alleen maar beantwoorden voor Engeland, omdat het boek hier nog maar net is uitgekomen. In Engeland is het boek heel erg populair. Iedereen was en is nog steeds heel erg enthousiast. Natuurlijk was ik daar heel erg blij mee, ik was namelijk bezorgd dat het boek misschien niet zou worden gekocht omdat er twijfels waren of omdat mensen liever dingen opzoeken op het internet. Dit boek behandelt echter hele andere dingen dan de dingen die mensen normaal gesproken op het internet opzoeken en ik denk dan ook dat daar het succes voor een groot deel in te vinden is.

 

Je bent ontzettend druk. Waar haal je jouw energie vandaan?

Mijn energie haal ik uit mijn werk. Ik hou van datgene wat ik doe. Veel mensen haten hun werk, maar dat is bij mij niet het geval. Mijn werk is heel erg divers. Elke dag is anders en dat is juist wat het zo interessant maakt en waardoor ik de energie heb om te doen wat ik doe.

 

Welke van jouw bezigheden vind je het allerleukst?

Dat is een hele moeilijke vraag. Ik heb een eigen praktijk waar ik voornamelijk seksuele voorlichting/gezondheid en HIV behandel. Daarnaast neemt het televisiewerk natuurlijk ook nog heel wat tijd in beslag. Dat vind ik heel nuttig om te doen, maar moet uiteraard ook entertainend zijn. Het lijkt alsof veel van de aandoeningen die we op televisie behandelen extreem zijn, maar dat is niet per se zo. Daarom kunnen veel mensen zichzelf er ook in herkennen. Televisie blijft natuurlijk wel een compromis tussen educatie en entertainment, maar het is een programma waar je iets van kunt leren en daarom vind ik het heel nuttig en leuk om te doen. Soms zijn er mensen die over het programma klagen, maar ik krijg meer reacties van mensen die er juist heel veel aan hebben of het heel leuk vinden om naar te kijken. Ook kijken veel jongeren naar het programma en juist zij zijn een groep die moeilijk te benaderen is. In Engeland is het moeilijk om te praten over de dingen die ik in het programma behandel, in Nederland is dit niet het geval. Ik denk ook dat dit komt omdat religie in Nederland niet het overheidsbeleid beïnvloedt. In Engeland is dit wel het geval. We doen de televisieshows inmiddels zo’n vier jaar en het heeft de medische wereld veranderd. Daar ben ik trots op. En voor iedereen die zich stoort aan de show zeg ik: je hoeft niet te kijken als je er niet van houdt.

Wat ik zelf leuk vind aan televisie is dat je een hele grote groep mensen bereikt, maar ik zou mijn eigen praktijk niet willen opgeven voor televisie, net zoals ik televisie niet zou willen opgeven voor mijn eigen praktijk. Ik vind beide even leuk.

 

Waarom denk je dat juist jij bent uitgekozen om de televisieprogramma’s te doen?

Ik had dit niet gepland en een televisieprogramma maken was ook niet iets waar ik mee bezig was of iets dat ik op het oog had. Ik denk dat het voornamelijk te maken had met het zijn op de juiste plaats op het juiste moment. Ik geef lezingen en ik denk dat het productiebedrijf me op die manier heeft gezien en me heeft benaderd. Uiteraard wilden ze iemand die arts was, maar uiterlijk en leeftijd speelden ook een rol. Ik was toevallig degene die ze daarvoor uitkozen. Uiteindelijk bleek dat ik een natuurlijke gave had om voor de camera te staan, veel experts vinden het lastig om te praten als er een camera op hen gericht staat. Ik heb daar geen last van en hoewel het hard werken is, beleef ik er veel plezier aan.

 

Je besloot om een boek te schrijven met allerlei medische vragen die mensen zouden kunnen stellen. Wat is de vreemdste vraag die je ooit is gesteld?

Dat is een goede vraag, maar ook lastig te beantwoorden. Ik denk, als ik naar het boek kijk, dat de hoofdstukken die over vreemde onderwerpen gaan, de meest vreemde vragen in zich mee dragen. Zelf kan ik niet nu meteen een specifieke vraag verzinnen, maar ik weet dat daar een aantal vreemde vragen in staan.

 

Hoe heb je besloten welke vragen je in het boek wilde en welke niet?

Ik wilde uiteraard dat er interessante vragen in het boek kwamen. Hoe interessanter, hoe beter. Vragen die je als lezer zou willen lezen, zelfs al zou je als lezer nooit over die vraag hebben nagedacht en deze nooit aan je dokter vragen. De meeste vragen die in het boek staan zijn mij ook gevraagd, of in mijn praktijk, of tijdens een televisieopname, of tijdens/na een lezing. Wat ik echter het allerbelangrijkste vond was dat het een leesbaar boek zou worden, zodat wanneer je zou gaan lezen, je verder zou willen lezen. Misschien niet achter elkaar, maar van onderwerp naar onderwerp.

Het boek draagt als ondertitel: het antwoord op alle vragen die je nooit aan je dokter durfde te stellen. Is het echt zo moeilijk voor mensen om hun arts de meeste van deze vragen te stellen?

Hierbij spelen twee factoren een rol. In Engeland heb je maar tien minuten voor een consult. Meestal hou je jezelf dan aan de vragen die het belangrijkste zijn. Niet de vragen die leuk zijn om te weten, maar verder gewoon zonde van je tijd zijn. En verder zijn er natuurlijk de vragen waarbij patiënten zich oncomfortabel voelen. Vragen ten aanzien van aandoeningen waar ze zich voor schamen. Het boek is bedoeld als een referentie. Mensen kunnen dingen opzoeken en kunnen tegelijkertijd ook plezier beleven aan het lezen. Ik heb getracht om er niet nog een saai, medisch boek van te maken zoals er al zoveel zijn. Het is geschreven zoals ik praat op televisie, voorwaarde was dat het ook leuk moest zijn, daarom zijn sommige vragen grappig en sommige serieus. Op die manier is er voor ieder wat wils, want iedereen heeft uiteindelijk vragen.

 

Als mensen tegenwoordig een medisch probleem hebben, proberen ze via het internet de oplossing te vinden. Dit zorgt er niet altijd voor dat ze zichzelf beter gaan voelen. Ben je niet bang dat jouw boek ditzelfde effect heeft op mensen?

Dat weet ik niet. Mijn boek behandelt niet zozeer ziektes, maar meer medische feiten of eigenaardigheden. De lezers mogen er dan ook vanuit gaan dat de feiten in mijn boek correct zijn. Zelf vind ik het prettig als patiënten dingen opzoeken. Ze kunnen hun arts helpen in het bepalen van een richting voor hun klachten. Deze als het ware aanreiken. De arts kan dan bekijken of het ter zake doet en controleren of er iets met deze informatie kan worden gedaan. Wat wel belangrijk is, is dat het internet niet de plaats van de arts gaat innemen.

 

Denk je dat patiënten zijn veranderd de afgelopen jaren; vooral in de mate waarop ze hun dokter benaderen en hoe ze naar ziektes kijken?

Ja en nee. Ik denk dat een belangrijke verandering is dat patiënten verbaal sterker zijn geworden. Er is meer informatie te vinden over allerlei aandoeningen en behandelingen. Hierdoor is er minder arrogantie onder artsen te vinden en is de verhouding tussen arts en patiënt gelijkwaardiger geworden. Ook zijn er andere mogelijkheden om met je ziekte om te gaan. Mensen hoeven niet meer meteen naar de dokter te gaan, ze kunnen ook eerst informatie inwinnen bij hun apotheek en daar wellicht een medicijn krijgen.

 

Is het lastig om ergens rond te lopen of heen te gaan nu je zo’n bekende dokter bent geworden. Vooral in Engeland?

Absoluut. Het hebben van een celebrity status heeft mijn leven ontzettend veranderd. Dat is overigens ook een van de redenen dat ik dit boek wilde schrijven. Niet dat ik de illusie heb dat mensen daarom zullen stoppen om mij te benaderen en dat vind ik ook helemaal niet erg, maar soms is het wel eens vervelend dat ik niet gewoon naar een bar kan gaan om te ontspannen, zonder dat iedereen naar me kijkt, wijst of me benadert.

 

Men zegt dat dokters de meest lastige patiënten zijn. Hoe zit dat met jou?

Dat geldt zeker ook voor mij. Ik probeer dingen te negeren en maak me zorgen over zaken zoals een bultje of iets dergelijks. Dezelfde angsten als andere mensen hebben. Het feit dat ik als arts ben onderlegd betekent nog niet dat ik altijd rationeel naar eventuele medische problemen kan kijken als het mezelf aangaat. Ik heb angst om ziek te zijn en heb de gewoonte om mezelf bij de meer onschuldige zaken zelf te behandelen. Bij grotere medische problemen moet je het uit handen geven aan een collega en dat vind ik moeilijk.

 

Wat kunnen we in de toekomst van je verwachten?

Nou, ik weet niet of jullie dit programma ook in Nederland gaan krijgen, maar vanaf woensdag 25 mei 2011, 8pm UK tijd, zal ik op Channel 4 een prime time televisieprogramma over gezondheid doen. Dit programma zal live worden uitgezonden en mensen kunnen via skype en andere social media inbellen en hun vragen stellen. Omdat het een live programma is ben ik best wel nerveus. Het gevoel dat de hele wereld toekijkt of je je vak wel goed uitoefent is behoorlijk imponerend. Het is natuurlijk een grote test van mijn medische vaardigheden, je moet razendsnel een diagnose stellen, terwijl je niet een echte intake kan doen wat je normaal wel doet in je praktijk. Ik heb gehoord dat er zelfs mensen vanuit Australië zullen inbellen. Het programma is behoorlijk vernieuwend, dus het is ook wel logisch dat ik nerveus ben, maar ik vertrouw erop dat het allemaal goed gaat komen.

 

Foto's: De Boekerij, Christian Jessen

Eindredactie: Gerd Boeren 

 

---

Over Natasza Tardio:
Natasza Tardio heeft een enorme drive voor schrijven, literatuur en journalistiek. Als freelance journalist, tekstschrijver, schrijfcoach en literair agent heeft ze ervaring in alle aspecten van het schrijversvak.

Naast het zelf schrijven van boeken, begeleidt ze schrijvers bij het schrijven van hun roman. Ook werkt ze als journalist, doet aan manuscript beoordeling en heeft al een aantal jaren ervaring met het redigeren van romans, korte verhalen, zakelijke teksten en (commerciële) artikelen. Ook maakt ze deel uit van de hoofdredactie van de boekensite Ezzulia.

Voor meer informatie: www.nataszatardio.nl

 

---

Dokter, mag ik iets vragen?
Auteur: Christian Jessen
Oorspronkelijke titel: Can I just ask?
Uitgeverij De Boekerij
ISBN: 978 90 225 5877 5
Paperback
Prijs: € 17,95
Verschenen: mei 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De bekende Britse tv-dokter Christian Jessen vraagt het zich steeds vaker af: waarom stellen mensen hun vragen aan hem, en niet aan hun eigen huisarts? In de bus, wachtend op een trein, in de supermarkt, overal wordt hij aangesproken met, niet zelden nogal besmuikte, vragen over de persoonlijke gezondheidstoestand van mensen.

In Dokter, mag ik u iets vragen? heeft hij de interessantste vragen verzameld waarop hij de afgelopen jaren antwoord heeft gegeven. Hij geeft bijvoorbeeld antwoord op vragen als:

•Waarom ruik je niet zo fris meer als je asperges hebt gegeten?
•Kun je kanker krijgen van deodorant?
•Wat is osteoperose en kun je het voorkomen?
•Hoe veilig is Botox nu eigenlijk?
•Waarom gapen we en is het echt besmettelijk?
•En hebben we echt 2 liter water per dag nodig?

Ruim tweehonderdvijftig grappige, verrassende en informatieve antwoorden op vaak intieme vragen: Dokter, mag ik u iets vragen? geeft uitsluitsel over al je vragen over je gezondheid, of je nu een echt probleem hebt of alleen maar nieuwsgierig bent, vol interessante wetenswaardigheden over seks, sport, voeding, diëten, medicijnen en lichaamsbeweging. 

 

---