Ezzulia
interview
Catherine O'Flynn
Door Natasza Tardio | Ezzulia.nl
11 januari 2009 | Met Wat verloren is schreef Catherine O’Flynn haar debuutroman die vorige maand is uitgegeven bij uitgeverij Artemis & Co. In haar roman vertelt O’Flynn het verhaal van de tienjarige Kate Meaney die veel tijd doorbrengt in het winkelcentrum Green Oaks, waar zij als jonge detective in spé het winkelende publiek in de gaten houdt. Ze wordt hierbij geholpen door haar partner het speelgoedaapje Mickey.
Met Wat verloren is nomineerde
O’Flynn zich voor de Man Booker Prize for Fiction, de Orange Broadband Prize
en de Guardian First Book Award. Ze won de Jelf Group First Novel Award en de
prestigieuze Costa First Novel Prize . Ook werd ze uitgeroepen tot Newcomer of
the Year tijdens de Galaxy British Book Awards. Het is een prachtig geschreven
verhaal dat spannend, aangrijpend, integer en origineel is. O’Flynn is
een talentvolle, nieuwe auteur, die zeker de moeite waard is om gelezen te
worden. Ik sprak haar tijdens Crossing Boarder in Den Haag en had een
interessant gesprek met O’Flynn over het schrijven van haar roman, de
uitdagingen die ze hierbij tegenkwam, haar personages en natuurlijk de toekomst.
"Ik had nooit gedacht dat ik auteur zou worden"
Wie is Catherine O’Flynn eigenlijk en hoe kwam je op het idee om deze roman te schrijven?
Ik ben 38 jaar, geboren in 1970 en woon in
Birmingham. Ik ben getrouwd. Wat verloren is is mijn debuut en tevens het
eerste dat ik ooit heb geschreven. Oorspronkelijk heb ik antropologie gestudeerd
en daarna heb ik een jaar als journalist gewerkt. Op het moment ben ik fulltime
schrijfster en dat is natuurlijk een heerlijke positie om in te verkeren. Het
idee van de roman kreeg ik eigenlijk toen ik zelf in een winkelcentrum werkte.
Ik vond dit een hele vreemde omgeving, bijna surrealistisch en ’s avonds schreef
ik hier korte stukjes over. Op een bepaald moment vertelde iemand van de
beveiliging mij een broodje aap verhaal. Het ging over een kind dat ’s nachts op
de monitor was gezien, een geest dus. Drie jaar lang bleef dit in mijn
achterhoofd sluimeren. Ik dacht na over karakters, plot en had uiteindelijk het
hele plaatje in mijn hoofd. Toen verhuisde ik voor een poosje naar Barcelona en
daar heb ik uiteindelijk mijn boek geschreven.
In jouw roman is Kate, een jong meisje van tien jaar oud, de hoofdpersoon. Kun je iets meer over haar vertellen?
Kate is een kind dat heel graag detective wil
zijn. Hiervoor gaat ze vaak naar het winkelcentrum om mensen te bestuderen. Ze
is inventief, spontaan, intelligent en erg op zichzelf. Ik wilde Kate
driedimensionaal maken. Zij moest het meest levendige in het boek zijn. Hierbij
heb ik ook naar mezelf gekeken als kind, hoe serieus ik toen was. Ik merkte dat
ik mij zeer goed kon inleven in de belevingswereld van een tienjarig meisje, dat
dit nog steeds onderdeel van mij als volwassene is gebleven. Achteraf bekeken is
Kate het kind dat ik zelf had willen zijn.
Naast Kate is Lisa ook een belangrijke personage in jouw boek. Zij speelt haar rol echter 20 jaar later, wanneer ze gaat uitzoeken wie het meisje op de beveiligingscamera is. In jouw roman wissel je steeds van tijd, 1984 (Kate) en 2004 (Lisa). Wat wilde je hiermee beogen?
Ik heb hier bewust voor gekozen, hoewel het
in de originele structuur niet zo was. Wat mij echter opviel was dat ik het
levendige van Kate in de andere structuur miste. Deze wilde ik absoluut
behouden. Daarom heb ik gekozen voor het wisselen van tijden. Op deze manier
hield ik de energie en het licht dat Kate uitstraalde in stand.
Naast Kate en Lisa speelt Theresa een cruciale rol in het verhaal. Zij loopt door beide tijdlijnen heen. Wat kun je ons over haar vertellen?
Net als Adrian, die later verdacht wordt bij
de verdwijning van Kate, is haar vriendschap met Kate een onwaarschijnlijke.
Theresa is een meisje met veel aanpassingsproblemen, maar uiteindelijk worden de
twee toch bevriend. Haar rol is in meerdere opzichten cruciaal. Zowel in 1984
als in 2004. Veel kan ik daar niet over zeggen, omdat vooral haar betrokkenheid
in 1984 essentieel is voor het verhaal. Maar de hele situatie heeft veel impact
gehad op het leven van Theresa, en heeft haar leven zeer anders laten lopen.
Voor mij persoonlijk is Theresa mijn favoriete karakter. Eerst had ze niet zo’n
grote rol in het verhaal, maar na twee keer herschrijven heeft ze dat
uiteindelijk wel gekregen.
Je hebt antropologie gestudeerd. Terugkijkend naar jouw roman komt deze achtergrond ook wel naar voren in Wat verloren is. Hoe kijk je daar zelf naar?
Het is waar, maar de antropologische inbreng
is zeker niet bewust gekozen. Blijkbaar zit dat toch een beetje in mij, hoewel
ik uiteindelijk geen antropoloog ben geworden, maar auteur. Als klein kind
schreef ik wel eens verhaaltjes, maar ik had nooit gedacht dat ik auteur zou
worden. Het is een beetje raar, maar vroeger dacht ik dat schrijven alleen
journalistiek inhield. Gelukkig weet ik inmiddels beter (lacht hierbij).
Wat vond je het meest uitdagende bij het schrijven van je roman?
Het meest uitdagende was toch wel het
verzinnen van de plot. Hoe naar het einde te komen. De verhaallijnen veranderden
continu en daarmee ook de plot. Gelukkig is het uiteindelijk allemaal goed
gekomen, maar het was zeker niet gemakkelijk.
Je eindigt het verhaal met Kate. Waarom?
Ik heb daar bewust voor gekozen. Ik wilde
Kate aan het eind nog een keer laten terugkomen. Dat voelde gewoon goed. Het
thema van het boek is verlies en ik wilde het niet al te neerslachtig maken. Met
Kate aan het eind had ik het gevoel dat het verhaal rond was.
Kate heeft als partner in haar detectivebureau een speelgoedaapje genaamd Mickey. De interactie tussen de twee is heel mooi beschreven. Hoe kwam je op het idee om een speelgoedaapje in gangsta outfit in het verhaal te schrijven?
Als kind had ik zelf een aapje als speelgoed. Deze droeg net als Mickey een gangsta outfit. Kate en Mickey hebben een bijzondere relatie. Hij is haar partner en zij betrekt hem overal bij. Eigenlijk is het een hele mooie relatie.
Je bent dus uiteindelijk auteur geworden, eigenlijk heel onverwachts. Wat vindt jouw familie eigenlijk van je boek en je carrièreswitch?
Mijn familie is ontzettend blij voor mij en
vonden het boek echt geweldig. Zij gunnen mij mijn succes, meer nog dan ikzelf
eigenlijk. Wat ze ook leuk vinden is dat ik eindelijk iets heb gevonden dat bij
mij past en dat ik ben blijven doen.
Je zegt dat het schrijven eigenlijk iets nieuws is, maar hoe zit dat met lezen. Hou je van lezen en zo ja, wat lees je dan?
Ik lees altijd ontzettend veel. Onder andere
David Foster Wallace, Kurt Vonnegut en veel pulp fiction. Dat vind
ik zelf erg leuk om te lezen. Als tiener las ik beduidend minder, maar boeken
van Toni Morrison las ik dan weer wel.
Wat opvallend was in Wat verloren is, is hoe goed jij je hebt kunnen inleven in een meisje van tien jaar oud. Heb je ooit overwogen om een kinderboek te schrijven?
Ik heb vaker gehoord van lezers dat ze vonden
dat ik mij zo goed kon inleven in de belevingswereld van een klein meisje. Dit
is eigenlijk heel natuurlijk gegaan, ik heb daar weinig over hoeven na te
denken. Misschien dat ik in de toekomst ooit nog eens een kinderboek schrijf, ik
sluit dat zeker niet uit, echter als ik schrijf sta ik er eigenlijk niet bij
stil voor welke doelgroep ik bezig ben. Dat heb ik ook niet gedaan bij deze
roman. Maar wie weet, het zou zo maar kunnen.
Ben je momenteel al weer bezig met een volgende roman?
Ja, momenteel ben ik bezig met mijn tweede boek. Ik heb daar wel even mee gewacht en wilde niets overhaasten. Het was in eerste instantie helemaal niet de bedoeling om iets anders te doen, ik schreef alleen wat korte verhalen. Echter met het succes van dit boek, het is inmiddels in 20 landen verschenen en heeft verschillende prijzen gewonnen, en het plezier dat ik in schrijven heb, ben ik net weer begonnen met een tweede boek. Inmiddels alweer bijna twee jaar na de publicatie in de UK. Iets vertellen over mijn nieuwe boek doe ik liever niet. Ik ben altijd bang dat als ik het idee ga vertellen dat ik het dan niet meer leuk zal vinden. Ik hou me nu voornamelijk bezig met schrijven en het geven van lezingen op boekevents zoals Crossing Boarder hier in Den Haag.
Wat verloren is
Auteur: Catherine O'Flynn
Oorspronkelijke titel: What was lost
Uitgeverij
Artemis & Co
ISBN: 978 90 472 0035 2
Paperback
Prijs: 17,95
De tienjarige Kate Meaney brengt de meeste tijd door in het winkelcentrum Green Oaks, waar zij als een jonge detective de winkelende klanten nauwlettend in de gaten houdt. Geïnspireerd door haar favoriete boek Hoe word ik een detective dat ze van haar vader kreeg kort voordat hij overleed, schrijft zij ieder verdacht detail van het winkelende publiek op in haar notitieboekje.
Twintig jaar later verschijnt er een meisje met een notitieboekje en een speelgoedaap voor een van de beveiligingscamera’s van Green Oaks. Het beeld roept herinneringen op aan de nooit opgeloste verdwijning van de jonge detective Kate Meaney in de jaren tachtig. Kurt, een beveiligingsbewaker met een slaapstoornis, en Lisa, een gedesillusioneerde winkelmanager van een muziekwinkel, volgen het meisje door de eindeloze gangen onder het centrum – voor hen een welkome ontsnapping aan consumerende klanten en uitgebluste collega’s.
Wil je reageren op dit
interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van Catherine O'Flynn.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.