Ezzulia Interview:
Brian Freeman
Door Eric Herni | Ezzulia.nl
1 februari 2009 | Brian Freeman werd geboren in Chicago, groeide op in San Mateo, California, en verhuisde vervolgens naar Minnesota. In 1984 studeerde hij magna cum laude af en kreeg een baan als hoofd van de marketing en public relations afdeling van een groot internationaal advocatenbureau. Freeman bouwde al snel een reputatie op als een van de beste en meest gerespecteerde communicatie experts van Minnesota. Op 41-jarige leeftijd besloot Brian Freeman zijn droom te gaan verwezenlijken en zich volledig toe te leggen op het schrijven van thrillers. Zijn debuut Verdorven (2005) werd meteen genomineerd voor de belangrijkste awards. Twee jaar later bevestigde hij zijn talent met De Stripper en werden zijn boeken in meer dan 45 landen (en 16 verschillende talen) uitgebracht. Vorig jaar verscheen zijn derde boek over inspecteur Jonathan Stride, De Stalker, terwijl zijn vierde thriller in Engeland en Amerika op punt van verschijnen staat.
"Ik ben altijd een fan geweest van misdaad verhalen"
Wie is Brian Freeman en wat doet hij nog meer behalve thrillers schrijven?
Er zijn dagen dat ik echt het
gevoel heb dat ik niets anders doe! Als ik niet bezig ben een boek te schrijven,
dan ben ik op rondreis om er één te promoten. Maar je hoort me niet klagen – het
is een heerlijk leven. Ik heb een mooi huis in de prachtige noordelijke staat
Minnesota en ik breng mijn leven door met verhalen vertellen aan lezers over de
hele wereld. Veel beter dan dat kan het niet meer worden.
Wie zijn Jonathan Stride en Serena Dial?
Jonathan Stride is de held in
mijn spannende verhalen. Hij geeft leiding aan het Detective Bureau in Duluth,
Minnesota, een extreem dramavolle stad aan de oever van Lake Superior. Stride’s
vriendinnetje en collega is Serena Dial, een detective die het bloedhete Las
Vegas ruilde voor het koude Duluth. Ze hebben een passionele, maar nogal
complexe relatie die op één of andere manier nog wel eens in de weg van hun
zaken komt te zitten.
Vertel ons eens hoe die twee personages tot stand kwamen.
Toen ik Stride bedacht wou ik absoluut geen stereotype emotieloze speurder. Ik wou iemand met een flamboyant, intens karakter. Stride is een emotioneel man, en de intensiteit van zijn gevoelens voert hem soms de verkeerde kant op. Hij maakt fouten. Hij is menselijk. Serena brengt haar eigen verleden mee, het klikt tussen beiden maar af en toe botst het ook grondig. Hun relatie kent ups en downs door de trauma’s die beiden aan hun verleden hebben overgehouden.
Stride en Serena spelen een rol
in mijn volgende twee boeken (die intussen voltooid zijn) en ik ben er van
overtuigd dat ze nog wel een aantal jaren zullen meedraaien. Zolang er
ontwikkeling in hun rollen zit, kan ik met hen doorgaan.
Zijn er gelijkenissen tussen jou en Stride?
Er zit in al mijn personages wel
iets van mezelf. Zelfs in de verderfelijksten onder hen. Stride heeft
waarschijnlijk vooral mijn sarcasme geërfd, maar hij gaat daarin nog verder dan
ik. Veel mensen verwonderen zich erover dat ik zulke donkere, intense verhalen
schrijf omdat ik niet zo overkom als persoon.
Je eerste drie boeken zijn ook in Nederland uitgebracht. Welk boek heeft jouw voorkeur?
Mijn belangrijkste boek is
altijd dat waar ik aan werk. Ik ben net klaar met het vijfde Stride-verhaal en
dus is dat momenteel mijn favoriete boek. Ik ben me ervan bewust dat, hoe meer
boeken ik schrijf, hoe meer lezers er een persoonlijke favoriet gaan uit kiezen.
Maar het liefst van al hoor ik een lezer bij elk nieuw boek zeggen: ”Dit is zijn
beste tot nu toe”.
Hoe belangrijk is de relatie tussen Stride en Dial voor je boeken?
Stride en Serena –en hun collega-detective Maggie- vormen de spil waarrond mijn boeken draaien. Nochtans probeer ik er zorg voor te dragen dat elk van de boeken als zelfstandig verhaal kan gelezen worden. Op die manier maak je het jezelf eerder moeilijk met het schrijven van series, want je moet rekening houden met zowel je trouwe fans als je nieuwe lezers.
Er zijn fans die de opmerking
maakten dat Strike eerder een “ondersteunende“ rol heeft en het voetlicht deelt
met niet enkel Serena en Maggie, maar met de voornaamste nieuwe personages uit
een boek. Dat is ook met opzet zo gedaan, om de lezer de gelegenheid te geven
zich met eender welk personage te vereenzelvigen.
In het eerste boek kwamen een paar licht erotische scènes voor. In de volgende boeken ben je daar zuiniger mee omgesprongen. Met opzet? Of werd er niet echt enthousiast op gereageerd in Amerika?
Ik geloof niet dat mijn uitgever
akkoord is met je stelling dat ik bezuinigd heb op seksualiteit. In elk van de
drie boeken komt een dosis intens erotische scènes voor. Ik schrijf namelijk
over passionele moorden, en seksualiteit is een sterke drijfveer van de
menselijke natuur. Als je de seksuele identiteit van een personage niet
begrijpt, dan kan je ook niet begrijpen wie ze zijn. In mijn boeken krijg je
niet te pas en te onpas seks door de strot geduwd, maar ze maakt wel een
basiselement uit van de karakterontwikkeling. Al moet ik uiteraard toegeven dat
de conservatieve onder mijn Amerikaanse lezers het er wel moeilijk mee hebben.
Hoe ben je er toe gekomen om misdaadverhalen te schrijven? En wordt er in Amerika door de critici nog altijd neergekeken op misdaadverhalen?
Ik ben altijd een fan geweest van misdaadverhalen. Er is om te beginnen de dramatiek van het moment waarop een mens over de grens van het geweld getrokken wordt. Bovendien hebben het ontwarren van het kluwen van intriges en het oplossen van het mysterie iets louterends voor de lezer. En ja, er zijn nog steeds critici die pas van een thriller kunnen genieten als hij literaire pretenties heeft. Maar volgens mij is het perfect mogelijk sterke personages en thema’s te ontwikkelen zonder toegevingen te doen ten koste van de spanning en de snelheid in een goed misdaadverhaal.
Geef ons eens een goede reden waarom fans van spannende verhalen een boek van Brian Freeman zouden moeten lezen. Welk extraatje heb je voor hen in petto?
Ik probeer een geheel eigen
concept te ontwikkelen binnen het misdaadgenre. Ik klasseer mijn boeken eerder
onder “psychologische spanning” dan bij mysteries of thrillers. Mijn
uitgangspunt is veeleer het “waarom” van een misdaad dan de manier waarop de
dader gevonden wordt. De psyche van de dader draagt het hele verhaal. Naarmate
je verder leest worden zijn gevoelens, geheimen en seksualiteit laag na laag
bloot gelegd. De afloop behoort niet enkel een ontstellende verrassing te zijn,
maar moet bovendien het gevoelsmatige en psychologische hoogtepunt vormen. Het
moet aanvoelen als het sluiten van de cirkel. Waar ik op mik is dat lezers bij
een eerste lezing snel door het boek gaan omdat ze het onweerstaanbaar spannend
vinden, maar achteraf zin hebben om het opnieuw en langzamer te lezen, om ten
volle te kunnen genieten van al de kleine nuances die ze de eerste keer gemist
hebben.
Heb je een speciale band met Nederland?
O zeker! Op een keer vond ik
online een posting van een Ezzulialid over mijn eerste boek, Verdorven.
Ik registreerde om te kunnen reageren en begon regelmatig op het forum langs te
komen. Uiteindelijk werd ik in april vorig jaar uitgenodigd op de
forumbijeenkomst in Utrecht en ontmoette er samen met mijn vrouw Marcia een
aantal van de lezers in eigen persoon. Het werd een erg prettig bezoek aan
Nederland.
Wou je altijd al schrijver worden? En hoe moeilijk was het om je eerste verhaal gepubliceerd te krijgen?
Ja, ik wilde al schrijver worden
zo lang als ik me kan herinneren. Ik moet zo’n 13 jaar geweest zijn toen ik mijn
eerste volledig uitgeschreven verhaal af had. Het is een erg besloten
competitief wereldje waar je enkel met volharding en doorzettingsvermogen kan
binnendringen. Ik had al een vijftal verhalen afgewerkt voor ik aan mijn
debuutroman – Verdorven - begon. Het had er gemakkelijk op kunnen
uitdraaien dat ik de handdoek in de ring wierp voor ik erin slaagde door te
breken. Je moet heel wat afwijzing incasseren. Maar achteraf ben ik erg blij dat
ik heb volgehouden, want ik had deze spannende carrière niet willen missen.
Waar haal je de inspiratie vandaan voor een nieuw boek?
Ideeën komen zowat overal
vandaan. Soms vertrek ik van echte misdaden en speel een soort “wat
indien”-spelletjes rond het thema. Tegen de tijd dat ik de plot heb uitgewerkt
herken je meestal het vertrekpunt niet meer omdat de omstandigheden zo erg
gewijzigd zijn. Maar soms vertrek ik van een bepaald personage en bouw daar laag
na laag het verhaal rond op. Of ik begin met een misdaad als uitgangspunt en
volg gewoon de uitwaaierende acties van een personage van daaruit. Wat de
rituelen betreft: nee, het is gewoon ploeteren met potlood en bergen papier tot
een boek klaar is.
Hoe ziet zo’n schrijfproces er uit voor jou? Dwing je jezelf tot een zeker aantal pagina’s per dag?
Op dit moment zit ik in mijn bureel en kijk uit op het besneeuwde landschap van Minnesota. Hier zit ik meestal om te schrijven. En omdat ik van vroeger gewend ben aan een maandag tot vrijdag werkroutine, ben ik daar aan vast blijven houden, gewoon omdat het voor mij wel goed werkt. Eens ik goed op dreef ben kom ik meestal aan een hoofdstuk per dag, wat neerkomt op zo’n 1000 tot 2500 woorden.
Is het belangrijk voor jou om persoonlijk contact te hebben met je lezers?
Ja, ik vind het erg belangrijk voor een auteur om contact te hebben met de mensen waarvoor je schrijft. (Ik ben te bereiken op brian@bfreemanbooks.com of via Facebook of MySpace.) Ik krijg regelmatig leuke berichten van lezers die me vertellen hoe belangrijk mijn boeken voor hen geworden zijn of hoe ze hen door een moeilijke periode geloodst hebben. Dat soort dingen zijn belangrijk voor mij. Ik stel ook de opmerkingen van mijn lezers erg op prijs. Na de publicatie van Verdorven kreeg ik een briefje van een lezer die me bedankte omdat ik mijn verhaal meteen begon op de eerste pagina en niet –zoals de meeste schrijvers- op pagina 13. Het lijkt een detail, maar ik neem dit soort dingen ter harte en dus gooi ik mijn lezers voortaan midden in het verhaal vanaf de eerste paragraaf.
Hoe ik contact houd? Ik sleep
overal mijn BlackBerry mee, zodat ik ten allen tijde bij kan blijven in het
beantwoorden van emails van lezers.
Je eerste thriller werd genomineerd als “Internationaal Boek van de Maand”. Kan je ons iets meer vertellen over die prijs en hoe belangrijk was hij voor jou als schrijver?
De selectie van Verdorven betekende dat het boek gekozen werd als hét te lezen boek in boekenclubs overal ter wereld, zowel in de VS als in Europa en Azië, en dus ook bij House of Books in Nederland. Je kan jezelf meteen voorstellen aan duizenden lezers. Zoiets geeft je carrière natuurlijk een vliegende start.
Wie was jouw grote voorbeeld toen je met schrijven begon?
Ik sta bij veel auteurs in het
krijt bij wie ik kon leren wat leuk is aan het lezen van hun boeken. Tijdens het
schrijven denk ik voortdurend aan hoe ik het leesplezier zo groot mogelijk kan
maken. Daarbij steun ik volledig op hoe ik zelf boeken beoordeel als lezer.
Wie zijn jouw favoriete schrijvers?
De laatste jaren heb ik vooral
genoten van de misdaadverhalen van Michael Connelly en Peter Robinson.
Nelson DeMille is ook één van mijn favorieten. Ik groeide op met de
boeken van James Michener, Robert Ludlum, Irving Wallace en
Leon Uris. Het enige nadeel aan schrijven is dat je nog zelden zelf tot
lezen komt. Na een dag schrijven heb je niet altijd zin om je nog door het
verhaal van iemand anders te laten meeslepen. Het voelt te zeer aan als werken.
Welke drie boeken zou iedereen volgens jou gelezen moeten hebben?
Da’s een moeilijke! Slechts
drie? Nou, toevallig heb ik drie boeken geschreven. Grapje! Misschien kan ik
best drie titels geven van mijn favoriete auteurs: Bloedbeeld van
Michael Connelly, Verdronken Verleden van Peter Robinson en
Het Internaat van Nelson DeMille.
Wat is het gekste –of opmerkelijkste- wat je ooit als schrijver is overkomen?
O, je kan wel grappige dingen
meemaken in dit beroep! Ik herinner me dat ik gebruik maakte van een
vertaalmachine bij mijn contacten met Spaanse lezers, tot ik ontdekte dat mijn
gebruikelijke afsluiter (“with warmest wishes”) vertaald werden als “with
hottest desires”. Misschien dat ik daaraan mijn succes in Spanje dank. Maar het
leukste overkwam me bij een signeersessie van mijn eerste boek Verdorven.
In het dankwoord van het boek had ik mijn taallerares van school bedankt omdat
zij mij dat laatste duwtje gegeven had dat me deed besluiten te gaan schrijven.
Tijdens die signeersessie in Californië kreeg ik uiteindelijk de kans om haar
persoonlijk te bedanken. Dat was een heel bijzonder moment!
Wil je nog iets kwijt aan je lezers in Nederland?
Jullie hebben zelf een aantal erg goeie misdaadschrijvers. Als jullie dan bovendien nog de tijd kunnen vinden om mijn boeken te lezen, voel ik mij bijzonder vereerd. Ik wil dan ook mijn uiterste best doen ervoor te zorgen om elk moment dat jullie aan mijn boeken besteden, goed besteed is. Als jullie me beter willen leren kennen, dan kunnen jullie altijd bij het thrillerforum van Ezzulia.nl langskomen.
De Stalker
Auteur: Brian Freeman
Oorspronkelijke titel: Stalked
Uitgeverij The House Of Books
ISBN 978 90 443 2138 8
Paperback
Prijs: 17,90
Wanneer rechercheur Maggie Bei op een winternacht een dodelijke misdaad rapporteert, wéét inspecteur Jonathan Stride dat zij in de problemen zit. Maggie verbergt kennelijk een verschrikkelijk geheim. En haar zwijgen wordt steeds verdachter. Maggie is niet de enige die geheimen heeft. Een jonge vrouw, die dol was op bizarre seksuele spelletjes, is verdwenen. Ze heeft een cryptische boodschap achtergelaten: Ik weet wie het is. Stride probeert een web van geweld en voyeurisme te ontsluieren, maar iemand is bereid moorden te plegen om dat te verbergen. Samen met zijn geliefde, politieagente Serena Dial, zet Stride de jacht in op een chanteur die alle geheimen van de stad kent. Zelfs die van Maggie...
Kijk voor meer over Brian
Freeman op
De Boekenplank
Brian Freeman schreef voor Ezzulia een aantal columns en een kort verhaal.
Kijk hier voor de columns van Brian Freeman
Kijk hier voor het korte verhaal van Brian Freeman
Eerder hadden wij een interview met Brian Freeman in onze serie Kort & Krachtig
| kijk hier
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van Brian Freeman.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.