Ezzulia
interview
Bettina Drion
Door Natasza Tardio | Ezzulia.nl
10 augustus 2008 | Terwijl de zon de tuin in
een zomerse gloed hult, wacht ik op Bettina Drion, een schrijfster die
nog maar kortgeleden is gedebuteerd met haar roman Een doodgewone week.
Het verhaal gaat over een jonge carrièrevrouw en moeder die totaal geobsedeerd
is door haar status in de maatschappij en door wat de buitenwereld van haar
vindt. Na het boek te hebben gelezen heb ik Bettina uitgenodigd voor de
lunch en een interview. Ze is keurig op tijd en even na 12.30 uur zitten we
ontspannen te loungen in de tuin en beginnen we aan de boterhammen en natuurlijk
het interview.
"Je moet bij schrijven en herschrijven steeds proberen om over jezelf heen te kijken"
Kun je ons wat meer over jezelf vertellen? Wie is Bettina Drion eigenlijk?
Ik ben getrouwd en moeder van
drie kinderen (5, 8, 10). Rond mijn twaalfde ben ik begonnen met schrijven,
dagboeken. Schrijven is voor mij altijd de oplossing van problemen geweest.
Eigenlijk schaamde ik mij hier altijd een beetje voor, maar ja, het schrijven
bleef kriebelen. Het is een echte passie en ik schrijf op elk moment van de
dag. Ik heb wel twee vaste schrijfdagen ingepland, maandag en dinsdag, maar ook
de rest van de week ben ik veel met schrijven bezig. Het is voor mij een echte
uitlaatklep en ik vind het heerlijk om in al die verschillende personages te
kunnen kruipen.
Met
welke andere auteurs vergelijk jij jezelf?
Met niemand eigenlijk. Als ik
schrijf probeer ik zo authentiek mogelijk te zijn en ik lees in zo’n periode
geen fictie van andere schrijvers. Al merk ik wel dat thema’s van bepaalde
schrijvers mij inspireren. Ik hou van antihelden en karakters die door hun eigen
overmoed of blinde vlek zichzelf danig in de nesten werken. Maar ik beleef ook
heel veel plezier aan het schrijven vanuit een kind omdat ik dan de
referentiekaders van volwassen mensen kan omzeilen en daardoor een heel eigen
interpretatie kan geven aan de gebeurtenissen.
Wanneer ben je begonnen met het schrijven van ‘Een doodgewone week’?
Ik ben ongeveer vier jaar
geleden begonnen met het schrijven van dit boek. Het verhaal zat al in
mijn hoofd en de eerste versie had ik dan ook in drie maanden geschreven. Daarna
heb ik twee jaar besteed aan herschrijven en verbeteren. Je moet bij schrijven
en herschrijven steeds proberen om over jezelf heen te kijken. Ook heb ik
hierbij gebruik gemaakt van een schrijfcoach, Maaike Molhuysen (De Lettervrouw)
, die mij heel goed geholpen heeft tijdens dit proces. Het was voor mij erg
nuttig om iemand te hebben die mij wees op dingen die ik zelf helemaal niet zag.
Daarna heb ik tien uitgeverijen aangeschreven en bij de zevende was het raak.
Uiteindelijk is het dus uitgeverij Lemmens geworden. Een kleine uitgeverij die
mijn boek prima op de markt heeft gebracht.
Wat bracht je ertoe om ‘Een doodgewone week’ te schrijven?
Het autobiografische deel uit
het verhaal is mijn eigen botsing tussen ambitie en moederschap. Het een ging
onvermijdelijk ten koste van het ander, vond ik. Daar worstelde ik mee, want ik
vind beide heel belangrijk. Ik vroeg me af wat ik zou doen als ik zou moeten
kiezen tussen die twee. Bijvoorbeeld als mijn baan op het spel stond en
tegelijkertijd mijn kind in gevaar was en ik niet bij hem of haar was. Dat leek
me een mooi uitgangspunt voor het schrijven van een roman. Als ik dan toch een
boek wilde schrijven, kon ik maar beter voor een thema kiezen dat dicht bij
mezelf lag. Ik hoopte met het schrijven ook een oplossing te vinden voor deze
tegenstrijdigheden in mijzelf.
Wat vonden je kinderen ervan dat hun moeder een boek heeft uitgegeven?
De kinderen vonden het heel
erg leuk en waren natuurlijk ontzettend trots. Vooral op school vertelden ze
erover.
Je hebt je eigen coverafbeelding geschilderd, die overigens zeer fraai is. Kun je ons iets meer vertellen over je liefde voor schilderen en wat je met je cover wilde uitdrukken?
Ik heb schilderles gehad van
mijn opa, hij was kunstschilder. Mijn inspiratie voor het schilderen komt uit
dezelfde bron als het schrijven, ze bestaan beide naast elkaar. Ik maak ook wel
eens een omslagafbeelding voor anderen, maar alleen als het goed voelt; ik ben
een echt gevoelsmens. Dat gevoelsaspect gebruik ik ook in mijn schrijven. Met
mijn cover heb ik geprobeerd om de haast en vaart uit te drukken die Cecile, de
hoofdpersoon uit Een doodgewone week meemaakt in haar leven, maar vooral
in haar manier van leven. Ook heb ik getracht om de gevoeligheid van Kelly, de
andere ik-figuur, weer te geven.
Wat kun je ons vertellen over Cecile en wat vind je wel en niet aantrekkelijk aan haar als persoon?
Ik hou van Cecile, al ben ik mij ervan bewust dat veel van mijn lezers dit gevoel niet delen. Cecile is nu eenmaal niet de meest sympathieke persoon op de wereld, echter in de literatuur komt nu eenmaal goed en kwaad voor en dus ook in mijn boek. Er wordt wel eens laatdunkend over Cecile gesproken, omdat zij haar identiteit sterk aan haar status koppelt, maar wie doet dat nou niet? Zijn we niet allemaal stiekem heel erg bang wat er van ons overblijft wanneer we onze status verliezen? Zelf vroeg ik me bijvoorbeeld af in hoeverre ik mijzelf identificeerde met het beeld dat de buitenwereld van me had. Wat bleef er van me over als die rol wegviel? Al heb ik enerzijds een hekel aan rollen en conformerend gedrag, anderzijds vind ik de kaders en de veiligheid ervan ook wel weer prettig. Ik vond het bijvoorbeeld moeilijk om mijn baan op te geven en uit de groep te stappen, maar toen ik dat eenmaal gedaan had ervoer ik een grote vrijheid en creativiteit en kon ik doen wat ik het liefste wilde: schrijven.
Wat mij aantrekt in Cecile is
haar kwetsbaarheid. Wat mij minder aantrekt is haar materialistische en
oppervlakkige aard. Zelf ben ik niet zo, maar ik vond het wel heerlijk om over
te schrijven.
Wat zijn volgens jou de ingrediënten voor een goed boek en wat is belangrijker: plot of karakters?
Een
belangrijk ingrediënt zijn natuurlijk de karakters van de personages. De
personages moeten iets onmogelijks verlangen of zichzelf door dit verlangen in
de nesten werken of hebben gewerkt. Er moeten tegelijkertijd schijnbaar
onoplosbare tegenstellingen of tekortkomingen in de karakters zitten en verder
moeten er universele thema’s in de verhaallijn verweven zitten. Op de vraag wat
belangrijker is, plot of karakters, kan ik vol overtuiging voor karakters
kiezen. Ik kan me niet voorstellen dat een plot boeiend is als de karakters dat
niet zijn. Een plot moet voortvloeien uit de tekortkomingen van de karakters.
Zonder interessante karakters heeft een plot weinig zin. Het verhaal lijkt mij
dan bij voorbaat al niet erg boeiend.
Wat
doe je naast het schrijven nog meer?
Naast het schrijven en
natuurlijk het moederschap, volg ik een studie Algemene Cultuurwetenschappen aan
de Open Universiteit. Deze studie beslaat verschillende wetenschappelijke
disciplines zoals: Filosofie, Geschiedenis, Literatuur en Kunst. Vier gebieden
waar mijn interesse in sterke mate naar uit gaan.
Wat heeft de toekomst in petto voor Bettina Drion?
Op dit moment werk ik aan mijn tweede boek en ik hoop de eerste versie in november klaar te hebben.. Dit boek is totaal anders dan Een doodgewone week. Het gaat over een vader en zoon, waarbij de vader jaren geleden iets onvergeeflijks heeft gedaan. Hij wordt hierna door de hele familie doodgezwegen en zijn zoon kampt met de gevolgen hiervan. Het zijn twee verhaallijnen in twee verschillende tijden. In het boek laat ik voornamelijk de vader aan het woord. Dit vond ik belangrijk omdat de vader nooit de kans heeft gekregen om zijn stem te laten horen. Het is een verhaal over liefde, loyaliteit en schuld, maar ook over de gevolgen van geheimen en de angst om er niet bij te horen.
Onze tijd is helaas al weer voorbij en Bettina moet op weg naar haar volgende interview. Ik neem afscheid van deze nieuwe, zeer vriendelijke en hartelijke schrijfster. Het was een leuk, ontspannend gesprek, maar nu is het weer tijd om de tuin en de zon te verlaten. Ik ben in elk geval erg benieuwd naar haar volgende boek.
Bibliografie Bettina Drion:
2008: Een doodgewone week
Deze indringende roman beschrijft het ironische en ontroerende verhaal over een week uit het leven van de ambitieuze dertiger Cecile en haar bijna vierjarig dochtertje Kelly, een aanhankelijk en gevoelig meisje.
Door een verzwegen gebeurtenis in het verleden heeft Cecile een goede baan kunnen bemachtigen bij een groot concern in Amsterdam. Hierdoor is ze in staat het leven te leiden waar zij altijd van gedroomd had. Als Johan in haar leven verschijnt en zij binnen korte tijd samen een dochtertje krijgen, is Cecile dan ook vast van plan haar oude leventje voort te zetten. En waarom ook niet? De vrouw van tegenwoordig is geëmancipeerd en financieel onafhankelijk; daar staan immers alle vrouwenbladen vol van.
Op een dag krijgt Cecile het angstige vermoeden dat haar geheim uitkomt, juist in een periode dat zij op het punt staat promotie te maken en een groter huis op het oog heeft. Zij beseft hoe belangrijk haar carrière is en gaat tot het uiterste om die te redden. Maar ten koste van wat?
Een Doodgewone Week gaat over de angst er niet bij te horen en de gevolgen die geheimen kunnen hebben op je dagelijks functioneren. Drion schrijft vlot en relativerend over ambitie, materialisme, verlangen en moederschap. Een spannende roman die je laat nadenken over de keuzes die je in je leven maakt.
Wil je reageren op dit
interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van Bettina Drion.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.