Home
Aanbevelingen
Interviews
Kort & Krachtig
Lezers interviews
Columns
Korte verhalen
Fantasy
Uitgelicht
Awards
Nieuws
Recensies
Leestip van Beldaran
Leesclub
Prijsvragen
Zoeken
Links
Colofon
Het Forum
Terug naar boven

Bezoek ook het forum van Ezzulia.  Registreer je als vaste bezoeker, waarna ook de verborgen onderdelen beschikbaar worden.

Ezzulia interview
Bavo Dhooge

Door Chrisje Van Hoecke | Ezzulia.nl

10 mei 2009 | Met zijn laatst verschenen thriller Stiletto Libretto doet Bavo Dhooge een serieuze gooi naar de Gouden Strop. Samen met zijn landgenoot Luc Deflo zit hij bij de laatste vijf kanshebbers en moet Dhooge tot 2 juni a.s. in spanning afwachten of hij deze prestigieuze thrillerprijs ook daadwerkelijk in de wacht kan slepen. Met zijn bezetenheid voor de letter S zou het winnen van de Strop wel eens een kroon op zijn werk kunnen zijn.

Chrisje Van Hoecke sprak met de auteur in een Vlaams onderonsje en vroeg hem uiteraard naar zijn obsessie voor de letter S en naar zijn plannen voor de toekomst.
 

"Humor, onverwachte wendingen en snelle dialogen"

Bavo, laat ik beginnen met je alvast te feliciteren met je nominatie. 81 inzendingen, vijftien namen op de longlist waaronder vier Vlamingen en dan nu jij samen met Luc Deflo bij de laatste vijf. Begint het al wat te kriebelen?

Eigenlijk niet. Ik was al erg blij verrast met de nominatie, want zelfs daar had ik niet op durven hopen. Zelf denk ik dat, als het een Vlaming wordt, het veeleer Luc zal zijn die met de Strop gaat lopen, want zijn boek Lust is erg goed. De andere boeken van de shortlist heb ik niet gelezen, dus dat valt moeilijk te beoordelen. Laat mij maar waar ik me het beste voel: in het hoekje van de underdog.
 

Het publiek kent jou vooral van je boeken, maar dat was niet je oorspronkelijke creatieve uitlaat. Je studeerde audiovisuele kunst, richting film en tv. Wat deed je van richting veranderen?

Ik kwam er al vrij vlug achter dat een filmset een veel te zenuwachtig milieu is voor mij. Je bent gauw 3-4 weken dag en nacht in de weer voor een opname, je moet je naast het verhaal zelf met een hoop technische dingen bezig houden, je mag je acteurs niet uit het oog verliezen en verder besteed je een hele boel tijd aan wachten. Ik heb 4 jaar voor een productiehuis gewerkt, vooral voor radio- en tv-commercials en toen had ik wel door dat dit niet mijn medium was. Het schrijven van de scenario’s viel best mee, maar de uitwerking ervan is niet mijn ding.

Ik werk graag op een rustige plaats, in mijn eentje, aan mijn eigen tempo. Maar ergens is er natuurlijk wel een duidelijke invloed van die opleiding en die eerste bezigheden blijven hangen. Mijn schrijfstijl is daar de weerspiegeling van. Geen ellenlange uitgeschreven scènes, maar korte snelle flitsen, die filmisch overkomen bij de lezers. Ook in de dialogen voel je dat het eigenlijk vanuit een andere hoek geschreven is.
 

Je lijkt wel bezeten door de letter S. Op enkele uitzonderingen na beginnen de titels van je boeken en verhalen allemaal met een S, je eerste held was Pat Somers en ook op je site kan je er niet onderuit: de S-room, met S-lijsten. Wat is het verhaal daarachter?

In feite is dat allemaal heel toevallig begonnen. Mijn eerste boek had de titel Spaghetti. Toen kwam het eerste Pat Somersverhaal SMAK. Vlak daarna kreeg ik een opdracht van de VRT voor een script voor de reeks Sedes en Belli en toen ik die drie zo naast elkaar zag staan, vond ik het wel een leuk idee om daar nog even op door te borduren. Ik bedacht dat het misschien een goeie grap zou zijn om door te gaan tot 19 titels, omdat de S de 19de letter van het alfabet is.

Maar toen ik aan Stand-in bezig was merkte ik dat de gimmick me had ingehaald. Dat was namelijk nummer 20. Mensen houden er over het algemeen niet erg van om in een hokje geduwd te worden, maar ik had voor mezelf een hokje ontworpen en het lijkt zo stilaan een beetje alsof ik er niet uit kom. Ik krijg soms door heel toevallige dingen een idee voor een verhaal, en die fixatie op de letter S lijkt bepalend te zijn. Zo kreeg ik de initiële inspiratie bij de aftiteling van een film die ik had gezien. Op de rol verscheen ineens het woord stand-in en daar begon mijn geest mee te spelen. Blijkbaar vallen woorden met een S me nu extra op.
 

Met Stiletto Libretto ben je de Grote Plas overgestoken. En meteen is de trailer ook in het Engels. Mik je nu op het Angelsaksische publiek of is het puur voor de sfeerschepping?

Ik voel me niet direct geroepen om het Engelstalige publiek te gaan veroveren en ik schrijf mijn boeken niet in de hoop dat ze meteen vertaald gaan worden. Het heeft meer te maken met de verplaatsing van het actieterrein voor het verhaal. Je kan niet bezig blijven in Gent. Zelfs met een slapstickfiguur als Pat Somers wordt het op de duur ongeloofwaardig om spannende verhalen te blijven verzinnen in een Vlaamse stad.

Bovendien zit je op een bepaald moment vast aan een aantal formules. Je seriepersonage, de obligate Bekende Vlaming (bij voorkeur een Gentenaar) die je moet opvoeren, … Wat begon als een spontaan gegeven, werd na drie boeken een vaste formule waar ik te erg over moest nadenken en dan is de frisheid weg. Het werd een strak keurslijf en daar voelde ik me niet goed bij. Mijn overstap naar Manteau was dan ook het juiste moment om afscheid te nemen van Pat Somers en met iets nieuws te beginnen.

Nu is het bij mijn weten nog niet eerder voorgevallen dat een Vlaams auteur zijn speurder(s) op het andere continent laat opereren, maar iemand moet nu eenmaal de eerste zijn. Voor zover ik weet is Elvin Post er in Nederland ook als eerste mee begonnen.

Ik heb vroeger altijd horen beweren dat je als Vlaams auteur beter dicht bij de kerk kan schrijven omdat je het leven daar beter kent, maar Vlaanderen wordt te klein. Er lopen intussen zoveel bekende politieduo’s rond, dat er niet nog een nieuwe bij kan die zich kan meten met de personages van Jef Geeraerts, Pieter Aspe of Luc Deflo. Je krijgt op de duur ook zo’n vertekend beeld van politiemensen. Zo’n agent die je op straat aanspreekt of je een boete voor verkeerd parkeren toeschuift, lijkt in de verste verte niet op de figuren die volgens de boeken onze politiebureaus bevolken. Het blijken uiteindelijk ook maar mensen te zijn die gewoon hun job doen.

Bovendien heb ik altijd al gehouden van de figuren die rondlopen in de (vooral oude) Amerikaanse gangsterfilms en –boeken en omdat mijn stijl wel aansluit bij de wat absurde humor in die verhalen, heb ik het er toch op gewaagd. Stand-in was de eerste verplaatsing en in de oorspronkelijke versie had ik de achtergrond nog een beetje vaag gehouden. Maar mijn uitgever moedigde me aan om de entourage concreter uit te werken en dat viel achteraf gezien best mee. Het schept meer mogelijkheden, je krijgt weer wat ademruimte en dat is een meerwaarde. De schrik om ongeloofwaardig over te komen is met Stiletto Libretto overwonnen. Ik voel me goed bij deze werkwijze en zal er zeker nog een tijdje op doorgaan.
 

Je hebt vast al wel nieuwe potjes op het vuur staan. Mag ik namens Ezzulia even onder de dekseltjes kijken?

Ik ben net klaar met de eerste versie van een nieuwe thriller, die ook weer in de VS speelt, in Los Angeles. Bedoeling is om een soort reeks op te bouwen, maar niet in de klassieke zin van het woord, met een vast personage. Maar de thema’s die er in voorkomen moeten een rode draad gaan vormen, zodat je toch het gevoel hebt dat de boeken samen horen. En opnieuw zal het over de kleine mensen gaan, en volledig in de stijl van mijn andere boeken.

Verder ben ik klaar met een ander boek en hou jullie maar gereed om kennis te maken met mijn eerste vrouwelijke hoofdpersonage. En ook hier heb ik de voor mij drie essentiële elementen in zitten: humor, onverwachte wendingen en snelle dialogen.

Ik werk er niet bewust naartoe, maar vaak komt het idee voor een boek uit een klein detail of een beeld uit een film dat blijft hangen. En dan blijken achteraf lezers spontaan een link te voelen met films die ik ook graag zie. Dat valt me telkens weer op.

Bavo, bedankt voor het gesprek. Ik las dat je net vóór de bekendmaking van de longlist je voet verzwikte. Ik ga je in de aanloop naar de bekendmaking van de Gouden Strop 2009 dus geen “break a leg” toewensen, maar ik hou de vingers gekruist.

Chrisje Van Hoecke
 

Foto's: Met dank aan Bavo Dhooge

Kijk hier voor een kort verhaal van Bavo Dhooge.

Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over de boeken van Bavo Dhooge.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.
 

Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

Terug naar boven