De tweeling van Highgate

De tweeling van Highgate gaat over een jonge Amerikaanse tweeling die het huis van een onbekende tante erft. De meiden moeten hiervoor echter wel naar Londen verhuizen, naar een huis dat grenst aan de beroemde begraafplaats Highgate. Het lijkt er echter op dat hun tante nog niet klaar is op aarde… Audrey Niffenegger begon het schrijven van dit verhaal met het vreemde karakter Martin, die een obsessieve compulsieve stoornis heeft, en bedacht dat hij in Chicago moest wonen in de buurt Uptown die om de begraafplaats Graceland heen ligt. Al snel begon de auteur te twijfelen of Graceland wel de beste begraafplaats was voor dit verhaal en moest ze opeens aan Highgate denken, de mooiste begraafplaats die ze ooit heeft gezocht. ‘Ik ben toen meteen gaan bellen, maar ze waren erg terughoudend op Highgate. Wist ik veel dat ze dagelijks tientallen verzoeken krijgen van filmproducenten, fotografen en anderen die allemaal iets op of met Highgate wilden doen; ik dacht dat ik origineel was. Uiteindelijk besloten ze dat ik langs mocht komen om ze te ontmoeten. Dat heb ik toen meteen gedaan en langzaam ontdooiden ze en raakten ze enthousiast over mijn idee voor dit boek.
 

Brits karakter

Het verhaal speelt zich voor het grootste deel af in Londen en de grote uitdaging bij het schrijven zat dan ook in het feit dat de auteur nog nooit in Londen had gewoond en toch overtuigende Britse karakters wilde neerzetten. Om dit op te lossen woonde ze de afgelopen jaren in intervallen van weken in London om een gevoel te krijgen van hoe Britten wonen, leven en denken. Ze kreeg hierbij veel hulp van Jean, die toentertijd de voorzitter was van de liefdadigheidsgroep Friends of Highgate, en haar uitnodigde om bij haar te logeren. Ze spraken samen veel over Highgate. Het karakter Jessica uit het boek is gebaseerd op Jean. Daarnaast heeft Jean het manuscript doorgelezen voor het naar de uitgever ging en heeft ze onjuistheden over Highgate verwijderd. Audrey Niffenegger heeft in deze tijd zoveel kennis over Highgate vergaard dat ze ook zelf rondleidingen op de begraafplaats geeft. Ze vertelt me dat ze uitkijkt naar het weekend omdat ze dan in London is en zelf weer een dag rondleidingen zal geven. Ze wil haar kennis van de historische begraafplaats graag up to date houden.

In het boek zit ook een scène waarin het Britse televisieprogramma Doctor Who een rol speelt; stomtoevallig uit mijn favoriete aflevering ‘The girl in the fireplace’. Als ik mijn verrassing hierover aan haar laat blijken, blijkt er een bijzondere anekdote achter schuil te gaan. ‘Ik was op zoek naar een televisieserie die ik kon gebruiken voor deze scène en toen hoorde ik dat er een Doctor Who aflevering was gemaakt die gebaseerd is op mijn eerste boek De vrouw van de tijdreiziger. Nieuwsgierig gemaakt, keek ik de aflevering op YouTube en vond het zo leuk dat ik de naam van de serie graag ‘terug’ wilde vermelden in mijn nieuwe boek. Daarna ben ik de rest van de serie ook gaan kijken en je zou me nu zeker een fan kunnen noemen.’
 

Nederland

Een van de karakters Martin, is getrouwd met Marijke, een Nederlandse vrouw. In het Engelse boek wordt regelmatig Nederlands tussen hen gesproken, wat natuurlijk niet opvalt in de Nederlandse vertaling. Toen de auteur zich realiseerde dat Martins’ vrouw voor het verhaal niet meer in Londen kon zijn, was haar keuze voor Nederland snel gemaakt. Audrey Niffenegger vindt Amsterdam een mooie stad en heeft goede herinneringen aan ons land. Daarnaast komt haar ex Bert uit Arnhem, waar ze ook later deze week nog even op bezoek gaat. Bert heeft haar geholpen met de Nederlandse taal en details in het Engelse boek.

Een aantal hoofdstukken in De tweeling van Highgate zijn geschreven vanuit het perspectief van een geest. Ze vond het helemaal niet moeilijk om zich in te leven in een geest, met name omdat er al zoveel literatuur over geesten verschenen is. ‘Ik denk dat we in de honderden jaren dat er over geesten geschreven wordt, het eens zijn geworden over bepaalde eigenschappen die een geest hoort te hebben. Een geest is koud, hongerig, eenzaam en is altijd op bepaalde plaatsen te vinden. Er zijn al zoveel regels dat ik niet echt iets hoefde uit te vinden op dat vlak. Ik heb in dit boek wel als regel ingesteld dat de geest een fysieke grens heeft van waar hij kan zijn.’

De Engelse titel van dit boek luidt Her fearful symmetry en deze is afgeleid van een gedicht van William Blake.

“Tyger! Tyger! burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye
Could frame thy fearful symmetry?”

Helaas was deze prachtige titel niet goed in het Nederlands te vertalen en missen wij dus de link met dit prachtige gedicht. Deze titel suggereert vooral hoezeer de tweeling gespiegeld is, op het enge af, en duidt ook op de structuur van het boek waarin de geschiedenis zich lijkt te herhalen.

Zeven jaar

De auteur heeft maar liefst zeven jaar gedaan over het schrijven van dit boek. Ze begon het schrijven van dit verhaal in 2002, direct na het inleveren van De vrouw van de tijdreiziger. ‘Als ik het na twee jaar had moeten inleveren was het één groot zooitje geweest. Ik kon toen veel van de problemen in dit boek niet oplossen, moest nog veel research doen. Er waren veel karakters en ik wilde perse dat ze allemaal in één climax samen zouden komen, ik wilde niet dat ze ieder een eigen eindpunt in het verhaal zouden hebben.’

Ze vond het schrijven van De vrouw van de tijdreiziger gemakkelijker dan De tweeling van Highgate. ‘In de eerste plaats omdat het verhaal vanuit de eerste persoon verteld wordt en daarnaast omdat het een erg simpele plot heeft. De presentatie is gecompliceerd maar ik heb het verhaal niet in deze volgorde geschreven. Ik ben bijvoorbeeld begonnen met het einde,’ aldus de auteur. Ze heeft wel tijdlijnen op haar computer bijgehouden om zeker te weten dat alle lijntjes goed bij elkaar zouden komen.
 

Werkwijze

Als kind al was Audrey Niffenegger veel met schrijven, tekenen en schilderen bezig. Ze heeft vroeger veel korte verhalen geschreven en maakt regelmatig geïllustreerde boeken. Ze zag zichzelf niet specifiek als schrijver, maar was wel altijd aan het schrijven. Ze dacht dat ze later boekillustrator zou worden, maar realiseerde zich bij haar eerste banen dat ze niet erg geschikt was om voor een baas te werken.

Ze heeft niet een specifiek werkritme, afhankelijk van welke deadline als eerste nadert, is ze aan het schilderen, tekenen of schrijven. Ze werkt bij voorkeur ’s avonds en ’s nachts. Als de auteur een probleem tegenkomt in haar manuscript steekt ze er een post-it in. Het uiteindelijke pak papier zit vervolgens vol met honderden uitstekende notitieblaadjes die ze een voor een oplost. Als alle post-its verdwenen zijn, gaat het manuscript naar haar agent. Die kijkt er ook grondig naar en geeft commentaar. Pas als zijn opmerkingen zijn verwerkt, gaat het manuscript naar de redacteur van de uitgeverij. Het uiteindelijke resultaat is dus pas klaar als zowel de auteur, agent en redacteur tevreden zijn. Niffenegger vindt deze manier van werken erg fijn, ze krijgt graag kritiek en input op haar verhalen en denkt dat het voor ieder verhaal essentieel is om goed bekeken te worden door meerdere mensen, zodat alles eruit wordt gehaald wat erin zit. Bij De tweeling van Highgate was het nog een beetje anders. Hier werd het boek nagekeken door haar Britse uitgever omdat er veel Britse elementen in zitten.

Het moeilijkste vond Audrey Niffenegger om na het succes van De vrouw van de tijdreiziger, iets nieuws te schrijven dat totaal anders was. Dat vond ze heel belangrijk, ze wilde perse niet hetzelfde schrijven. Ze heeft ook met opzet de tijd genomen om De tweeling van Highgate te schrijven, ze had geen contract voor een nieuw boek en dus geen harde deadline, en vindt dat ze juist daardoor de rust heeft gehad om dit verhaal in al zijn potentieel uit te werken.

Als ik vraag of haar leven erg veranderd is door het succes van haar eerste boek antwoordt ze lachend dat ze haar creditcards heeft kunnen afbetalen. Verder heeft ze haar leven weinig aangepast, los van het feit dat ze meer moet reizen voor boekpromotie. Ze vindt het erg leuk dat ze een van de gelukkige auteurs is die budget krijgt om haar boeken wereldwijd te promoten.

Ze vat haar schrijfstijl zelf samen als duister en grappig. Ze schrijft niet echt in een bepaald genre, ze schrijft dat waar ze zin in heeft. Momenteel werkt ze aan een nieuw verhaal, The chinchilla girl in exile, dat gaat over een jong meisje dat overmatige haargroei over haar hele lichaam heeft en hiermee probeert om te gaan.
 

Verfilming

Het gesprek krijgt een bijzondere wending als ik haar vraag wat ze van de film vindt die van haar boek De vrouw van de tijdreiziger is gemaakt. ‘Die heb ik niet gezien en dat ga ik ook zo houden. Ik heb mijn eigen ideeën over hoe de karakters eruit moeten zien en dat wil ik eigenlijk niet kwijt raken. Daarnaast hebben ze de film opgenomen in Toronto, terwijl het verhaal zich afspeelt in Chicago, de stad waar ik mijn hele leven heb gewoond. Alle plaatsen in het verhaal bestaan echt, dus ik denk dat het voor mij heel raar zou zijn om te zien dat mijn verhaal zich niet in mijn stad afspeelt. Voor de meeste andere mensen zal dit totaal geen probleem zijn hoor, maar ik blijf liever in het ongewisse.’

De auteur had de filmrechten voor dit boek al verkocht voor het boek gepubliceerd was, waardoor ze zelf weinig te zeggen had over de film. Ze had, als debuterend auteur, toen ook niet echt verwacht dat er ooit een film van gemaakt zou worden. De filmrechten voor De tweeling van Highgate heeft ze nog veilig in eigen handen. Ze hoopt deze natuurlijk wel te verkopen, maar zal het bijvoorbeeld niet snel goedkeuren dat er een andere begraafplaats dan Highgate wordt gebruikt.

 

---

De tweeling van Highgate
Auteur: Audrey Niffenegger
Oorspronkelijke titel: Her Fearful Symmetry
Uitgeverij De Boekerij
ISBN: 978 90 225 5355 8
Paperback
Prijs: € 19,95
Verschenen: februari 2010 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De tweelingzusjes Julia en Valentina hebben een abnormaal sterke onderlinge band. Op een dag krijgen ze een brief van een Engelse advocaat. Hun tante Elspeth Noblin, die ze nooit ontmoet hebben, is overleden en laat haar Londense appartement na aan haar nichtjes. Nadat ze van hun verbazing bekomen zijn, besluiten de meisjes deze kans op avontuur te grijpen en te verhuizen naar Elspeths prachtige flat, die uitkijkt op de Highgate begraafplaats in Londen. Ze leren de andere bewoners van het gebouw kennen, onder wie Robert, de minnaar van hun overleden tante Elspeth, die alles over de begraafplaats lijkt te weten. Gaandeweg ontdekken de meisjes dat er nog veel leven is op Highgate. Vooral hun tante lijkt haar aardse leven niet goed achter zich te kunnen laten.

 

---