Hoofdpersoon Sara Janszen vraagt zich in Prinses in de polder af wat ze met haar leven wil nadat ze een teleurstellende ervaring heeft gehad met ontwikkelingswerk. Heb jij zelf ook wel eens zo’n moment van bezinning gehad in je leven?

Ik vraag me met enige regelmaat af of ik nog wel zinvol bezig ben en ik heb ook al een paar keer drastisch het roer omgegooid. Ik ben van mening dat het niet handig is om in een situatie te blijven hangen waarin je niet gelukkig bent, maar het is een illusie om te denken dat je altijd gelukkig door het leven kan huppelen.
 

Sara’s zus is topmodel en zet veel op het spel om mee te draaien in het wereldje van glitter en glamour. Snap jij dat mensen zo ver gaan om model te zijn?

Nee, ik begrijp daar helemaal niets van. Aan de andere kant vind ik het ook wel weer bijzonder als iemand bereid is om heel ver te gaan om zijn ambities te verwezenlijken. Sterker nog, misschien moet je wel heel ver willen gaan om de top te bereiken. Ik vrees alleen dat ik die gedrevenheid niet heb. Ik stel voor mezelf al snel grenzen die ik niet wil overschrijden.
 

Veel meisjes hebben maar één droom: model worden. Heb jij die droom ook wel eens stiekem gekoesterd in je leven?

Als kind vond ik het al vreselijk als ik op de foto moest, dus ik droomde absoluut niet van een modellenbestaan. Ik wilde heel graag secretaresse worden. Lekker de hele dag typen. Is mijn droom toch nog een beetje uitgekomen. Ik typ me suf.
 

Welke hoofdpersoon uit Prinses in de polder is je favoriet?

Ik vind Govert helemaal geweldig. Govert is typisch zo’n karakter waar je van gaat houden. Hij is een beetje raar, maar wel erg lief.

Hoe ontstond het idee voor Prinses in de polder?

Op het moment dat ik klaar ben met een boek, heb ik onmiddellijk weer een nieuw idee. Een idee dat voortborduurt op iets uit het boek dat ik dan net af heb. In elk boek vind je een lijntje naar een vorig boek. Toen ik klaar was met Luchtkussen vond ik dat ik nog iets moest doen met de goede doelen van Thom Steenbergen. En zo ontstond het idee om Sara als ontwikkelingswerkster te laten uitzenden voor de Thom Steenbergen Foundation. Dat was het begin van Prinses in de polder. Als je trouwens wilt weten hoe het is afgelopen met Lieke uit Luchtkussen, vind je het antwoord in Prinses in de polder.

Hoe worden de hoofdpersonen in je boeken ‘geboren’?

Ik zeg altijd dat het pure fantasie is, maar mijn omgeving herkent altijd van alles en nog wat. Meestal begrijp ik niet waar ze het vandaan halen, maar inmiddels moet ik toegeven dat ik soms onbewust personages uit mijn omgeving beschrijf.
 

Vind je het moeilijk om je hoofdpersonen weer los te laten als een boek klaar is?

Nee, als ik een boek af heb, dan ben ik er ook klaar mee. Er is nog altijd wel het lijntje dat de ingang is voor een nieuw boek maar als het in de boekhandel ligt, is het uit mijn systeem. Het is dan van de lezer en niet meer van mij. Tot mijn grote schande moet ik bekennen dat ik regelmatig alle hoofdpersonen van de boeken door elkaar haal en als iemand mij iets vraagt over een boek, dan weet ik vaak niet eens waar ze het over hebben. Erg gênant, maar ik ben dan meestal met mijn hoofd alweer bij een volgend boek.
 

Wat zijn je ambities op schrijfgebied?

Tot nu toe kan ik nog veel met het genre chicklit. Luchtkussen was bijvoorbeeld een heel ander boek dan Prinses in de polder en het volgende boek krijgt misschien wel een spannend element. Toch sluit ik niet uit dat ik ooit een keer een zijstapje ga maken en een ander genre ga proberen. Dat zal overigens geen poëzie worden, maar wellicht een kinderboek of een thriller. Of een echte ouderwetse detective, dat lijkt me ook wel leuk.
 

Je hebt nu vier boeken geschreven, wordt het makkelijker of juist moeilijker om een nieuw boek te schrijven naarmate je lijst met titels groeit? Kun je uitleggen waarom?

Ik vind niet dat het moeilijker wordt. Elk boek staat op zich. Elk nieuw verhaal is voor mij weer even leuk om te schrijven. Wel wordt het steeds spannender of je aan de verwachtingen van je lezers kunt blijven voldoen. Ik merk dat ik zelf ook mijn verwachtingen heb als ik een boek koop. Je wilt weer hetzelfde gevoel bij een boek, maar je bent tegelijkertijd teleurgesteld als de auteur in herhaling valt. Dat is dus wel een lastige. Ik probeer er in ieder geval niet te veel bij stil te staan, voor je het weet heb je een writers block. Dat lijkt me echt geen feest.
 

Wat zijn voor jou de grootste charmes van het schrijversvak?

De grootste charme is natuurlijk wel dat je voor je werk verhalen mag verzinnen. Wie mag dat nou? Verder vind ik het erg prettig dat je er niemand voor nodig hebt. Ik ben nogal een einzelgänger, dus schrijven bevalt me wel. Verder vind ik het buitengewoon fijn dat ik zelf kan bepalen wanneer ik schrijf. Ik ben niet in de wieg gelegd voor een negen tot vijf baan. En het laat zich natuurlijk lekker combineren met een gezin. Ik ben altijd thuis. Of de dochters dat ook zo’n plus vinden, vraag ik me overigens wel eens af…

Foto: Amke de Kievit

Kijk hier voor een eerder interview van Kim Moelands met Astrid Harrewijn.

 

---

Prinses in de polder
Auteur: Astrid Harrewijn
Uitgeverij Sijthoff
ISBN 978 90 218 0335 7
Paperback
Prijs: € 17,50
Verschenen: maart 2010

 

 

 

 

 

 

 

Sara Janszen is een wereldverbeteraar: ze reist de hele wereld over voor ontwikkelingsprojecten. Als ze voor een korte tussenstop in Nederland is, blijkt het thuis een grote chaos: het huwelijk van haar ouders staat op springen en Sara’s jongere zus, die topmodel in Parijs is, zit in de problemen.

Sara brengt haar vader – die nog geen ei kan bakken – in een pension onder en vertrekt halsoverkop naar Parijs. Daar komt ze bij toeval een man tegen die verdacht veel lijkt op Sander, de leuke journalist met wie ze in het vliegtuig naar huis in gesprek raakte. Zijn hij en deze playboy werkelijk dezelfde persoon? 

 

---