Wat was de inspiratie voor het schrijven van Vossenjacht?

Hoe ver ga je om ergens bij te horen, hoe makkelijk is het om je ogen dicht te doen... Het geweten fascineert me - en bij kinderen is dat nog volop in ontwikkeling.

 

Wilde je altijd al auteur worden?

Kinderpsycholoog of kinderboekenschrijver zei ik altijd. Mappen en mappen vol verhalen heb ik hier nog liggen. Ik noem wat willekeurige titels:
De grapjesjurk. Oukje en haar denneboompje. Ooms verjaardag (‘dag oom hallo hallo, we hebben ook nog een kado, pak maar uit, het was een fluit...’). Lautjes kleine gezinnetje (‘Was ik maar nooit vriendin met Loes geworden. Haar pa is burgemeester dus ze zal het hier wel te min vinden...’ )

Het allereerste verhaal dat ik zo gauw kan vinden, dateert van toen ik zes was en heet ‘botschapen halen’. Ook dat rijmt: ‘Ik ben gescheurt uit mijn mouw. Geef die jas en gouw...’

 

Het thema discriminatie speelt een belangrijke rol in Vossenjacht. Bewuste keuze?

Heel gek, maar dat thema is er per ongeluk in geslopen. Het ging me dus vooral om groepsdynamiek en geweten. Maar nu denk ik steeds als ik het nieuws zie: tsjonge, wat een enorm actueel boek heb ik geschreven. Helaas.

 

Net als zoveel kinderen bezwijkt Lisa voor de sociale druk van haar vrienden en doet ze dingen waar ze eigenlijk niet achterstaat. Denk je dat het mogelijk is om aan stevige sociale druk te ontsnappen?

Ik denk het eigenlijk niet. Ieder mens is gevoelig voor wat anderen vinden, vooral als dat je eigen peer group is. Op zijn best leer je het te herkennen en te relativeren. En kinderen die daar vragen over durven te stellen, vind ik enorm dapper.

 

Denk je dat de kinderen van nu het moeilijker hebben om zich staande te houden in de maatschappij ten opzichte van andere generaties?

De dingen gaan sneller nu. Een kind van nu (hoorde ik laatst) heeft evenveel informatie tot zijn beschikking als vroeger de president van een heel land.

Maar opgroeien is altijd moeilijk.

 

In Vossenjacht komt ook het gevaar van internet aan de orde. Denk je dat de mogelijkheid om filmpjes etc. met een paar drukken op de knop de wereld in te sturen, leidt tot meer gewelddadigheid?

Nee, dat denk ik niet. Gewelddadigheid was er altijd al, het is alleen nu meer zichtbaar geworden. Ook kinderen moeten daarmee om leren gaan. Als je alles maar bij ze weghoudt, belanden ze later met een driewielertje op de snelweg.

 

Over Anna en Lisa

 

Hoofdpersoon Lisa is geen superpopulair figuur en wil er heel graag ‘bijhoren’. Had jij veel vriendinnetjes vroeger, was je populair?

Ik ben alles geweest, van pispaaltje tot populairste meisje van de klas. Maar meestal hing ik daar ergens tussenin in een grijs (en saai) gebied.

 

Esra, het vriendinnetje van Lisa houdt in het begin van het boek een spreekbeurt en daar begint de ellende. Kun jij je je eerste spreekbeurt nog herinneren?

Mijn eerste spreekbeurt ging over schildpadden, die hadden we thuis. Ik had alles mooi uitgeschreven en er tekeningen bij gemaakt. Maar toen ik eenmaal voor de klas stond, bleek ik in 1 minuut klaar te zijn. Die paniek, die verwachtingsvolle blikken herinner ik me nog goed. Toen ben ik dingen gaan verzinnen. Dat er sommige schildpaddensoorten waren die wel eens hun schild afgooiden bijvoorbeeld. De juf ging steeds verwarder kijken, weet ik nog.

 

Lisa gaat voor het eerst naar de middelbare school. Kun je je jouw eerste dag op de middelbare school nog herinneren en daar wat over vertellen?

Misschien leuker in dit verband: mijn eerste dag op een nieuwe basisschool. Iedereen kende elkaar al, had codes die ik nog niet begreep, andere kleren.

Na een paar dagen sprak ik huilend tegen mijn moeder de woorden: ‘Ik voel me daar zo nietig en onaanzienlijk.’ Later leerde ik om me handiger uit te drukken.

 

Lisa is altijd verhaaltjes aan het schrijven en wordt gevraagd voor de schoolkrant. Heb jij vroeger ook voor een schoolkrant geschreven?

Als ik schreef dan fictie. Altijd en overal. Griezelverhalen vooral. Maar ook suikerzoet meisjesdrama. Alles ertussenin. En gedichtjes.

Voor de schoolkrant van mijn middelbare school heb ik ook eens een keer een gedicht geschreven en tot mijn grote schaamte is er nog steeds wel eens iemand die dat citeert (bestond maar uit twee regels en nee, die zijn niet voor herhaling vatbaar).

 

Lisa bloost net als de meeste meisjes van haar leeftijd veel. Kun jij je de laatste keer dat je bloosde nog herinneren?

Ik kan nog steeds blozen en nog steeds alleen maar door jongens (inmiddels mannen). En de laatste keer is helemaal niet zo gek lang geleden...

 

Lisa is verliefd op Floris. Kun je je de eerste keer dat je zelf verliefd was nog herinneren?

Ik ben zo vaak en zo hevig verliefd geweest. Toen ik zo oud was als Lisa ook op een pianojongen, net als zij. We hadden zelfs een tijdje verkering. Toen maakte hij het uit en ik dacht echt dat ik dood ging. Nog steeds als ik hem tegenkom (heel soms) maakt hij daar zijn excuses voor. Het was ook zo heftig!

 

Foto: Ilco van der Linde
Met dank aan: Anna van Praag

Eindredactie: Gerd Boeren

---

Vossenjacht
Auteur: Anna van Praag
Uitgeverij Leopold
ISBN: 978 90 258 5784 4
Gebonden
Prijs: € 13,95
Verschenen: april 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘Waarom hebben jullie Esra eigenlijk niet gevraagd voor de schoolkrant?’ vraag ik. Als er iemand goed opstellen kan schrijven is zij het wel.
Dinky Toy kijkt op.’Esra, dat is toch dat meisje…?’
‘Lang zwart haar. Blijft vaak binnen in de pauze, gaat altijd meteen na school naar huis.’
‘Ja precies,’ zegt Dinky Toy. Hij gaat weer verder met kranten sorteren. ‘Nou dan is dat toch duidelijk?’
‘Wat?’
‘Ze is niet blond.’.

Lisa is dolblij dat ze op de middelbare school meteen bij de meest populaire groep hoort. Dat sommigen haar waarschuwen voor haar nieuwe vrienden, wil ze niet horen. Dat Esra, het meisje dat naast haar zit in de klas, steeds banger wordt, wil ze niet zien. Totdat Lisa op het schoolkamp een vreselijke ontdekking doet.

 

---