Ezzulia Interview
Andrew Pyper
Door Kim Moelands | Ezzulia.nl
23 december
2008 | De Canadese Andrew Pyper
is auteur van de internationale bestseller
Verdwenen meisjes, welke
binnenkort zal worden verfilmd. Onlangs verscheen zijn nieuwe boek De
Moordkring, waarin het tienjarige zoontje van hoofdpersoon Patrick Rush (een
mislukte journalist) wordt ontvoerd door een mysterieuze seriemoordenaar: De
Zandman.
"Met dank aan Verdwenen Meisjes"
Foto: Jennifer Rowson
In je boek De Moordkring speelt een fictief griezelverhaal over een seriemoordenaar, een belangrijke rol. Ben je ervan overtuigd dat een hoogstaande vertelstijl elk verhaal geloofwaardig kan maken?
In alles zit een verhaal. Dat is het belangrijkste uitgangspunt geweest voor De Moordkring. Politiek, persoonlijke relaties, identiteit, geloof, afkomst: we kunnen alleen maar dingen over deze onderwerpen te weten komen door vertellingen. De kracht van deze vertellingen - hun vermogen om te overtuigen en te blijven voortbestaan - is een afgeleide van de vertelkunst waarmee een verhaal wordt gebracht. Dit is een lange inleiding voor het antwoord op je vraag want ja, ik geloof dat elk verhaal in potentie aannemelijk gemaakt kan worden door de wijze waarop het overgebracht wordt. Zelfs als het over bovennatuurlijke of mysterieuze zaken gaat. Neem nou bijvoorbeeld het Christendom, dat zit vol met magie, wonderen en geesten, en toch is het een geloof dat honderden miljoenen mensen vol overtuiging aanhangen. Verhalen kunnen het geloof in het onwaarschijnlijke mogelijk maken.
Wat de ingrediënten van een goed verhaal
betreft: ik denk dat de betrokkenheid van degene die het verhaal vertelt het
allerbelangrijkst is. Goede fictie begint met het geloof van de auteur in zijn
eigen verhaal, alleen op die manier kun je lezers overtuigen.
Was het moeilijk om een verhaal in een verhaal te vertellen (het verhaal over hoofdpersoon Patrick Rush en het verhaal over De Zandman)?
De Moordkring was het boek waar ik tot
nu toe met het meeste plezier aan werkte. Ik genoot er vooral van net door het
verhaal-in-een-verhaal-element. Toen ik het begon te schrijven wist ik wel dat
een dergelijk element erin zou komen, maar de concrete uitwerking ontplooide
zich gaandeweg het verhaal. Dat maakte het voor mij een interessant en
fascinerend proces waarvan ikzelf ook regelmatig verrast stond te kijken. Zo had
ik bijvoorbeeld geen flauw idee dat een gedeelte van de plot zou draaien om de
vraag wie nou eigenlijk De Moordkring schreef: hoofdpersonages Patrick of
Angela, De Zandman of een kerel met de naam Andrew Pyper?
Hoofdpersoon Patrick is iemand met een mijmerende, filosofische inslag. Eén van zijn gedachtes is bijvoorbeeld dat het inherent aan de tijdsgeest is dat de mens altijd naar meer verlangt. Geldt dat voor jou ook?
Ik denk dat ik tot op zekere hoogte verlang
naar wat de meeste mensen van mijn leeftijd wensen: veiligheid voor mijn
familie, een goede gezondheid voor de mensen waar ik van hou, het behoud van
onze planeet. Maar natuurlijk heb ik ook persoonlijke wensen, de enigszins
beschamende zondes die we moeten begaan voor net dat beetje meer. Het zicht op
en het verlangen naar ‘meer’ dat is de kwaal die de ‘tevredenheid’ dwarszit.
Patrick Rush wordt lid van een schrijfklas in de hoop daar inspiratie te vinden. Heb je zelf ooit aan iets dergelijks deelgenomen?
Ik nam zelf nooit deel aan workshops of
schrijfcursussen, maar ik heb ze zelf af en toe gegeven. Mijn ervaring is dat
dergelijke cursussen, als ze goed gegeven worden, bijzonder intieme ervaringen
zijn. Mensen delen namelijk het aller-persoonlijkst: hun fantasieën. Vertrouwen
is de basis van dergelijke bijeenkomsten. Vanuit dat idee - vertrouwen en het
misbruik ervan - is De Moordkring ontstaan.
Waar haal jij je inspiratie vandaan?
Ik haal mijn inspiratie natuurlijk uit
boeken, maar ook uit films, de bizarre verhalen die je in de krant leest,
vreemden die je in de kroeg dingen toevertrouwen. Ik ben een goede luisteraar.
Net als mijn hoofdpersoon Patrick droomde ik er altijd van om schrijver te
worden. Gelukkig had ik in tegenstelling tot hem wél altijd het gevoel dat ik
verhalen te vertellen had.
Patrick vindt het ontzettend moeilijk om te beginnen met een verhaal en de eerste letters op papier te krijgen. Geldt dat voor jou ook?
Het is altijd een gevecht en het wordt niet
makkelijker naarmate ik meer boeken heb geschreven. Maar dit gevecht is één van
de leukste worstelingen die ik ken. Het voelt een beetje als verliefd worden:
veel pijn, kwetsbaarheid en onzekerheid, maar ook een overweldigende beloning
gedurende het proces.
Ben jij het type schrijver dat wordt achtervolgd door een aantal zinnen die geschreven moeten worden?
Er spookt van alles rond in mijn hoofd.
Ideeën haken zich aan me vast en laten me niet meer los tot ik er iets mee doe.
Bij De Moordkring was het een cluster van een aantal ideeën, beelden en
een paar plotwendingen die maar bleven rondzingen in mijn hoofd. Voor mij
betekent een boek schrijven een obsessie, iets dat ik moet doen. De spoken in
mijn hoofd zijn daar een gevolg van.
Heb je ooit het verlangen gehad om een autobiografisch verhaal te schrijven?
Ik ben niet zo’n autobiografische schrijver,
hoewel er absoluut veel onderdelen in mijn fictiewerk gebaseerd zijn op
persoonlijke ervaringen. In dat opzicht heb ik mazzel omdat ik denk dat
autobiografisch schrijven veel meer beperkingen heeft dan fictie. Maar ik ben er
wel van overtuigd dat de bewering van Patrick waar is, dat de meeste auteurs
beginnen met schrijven omdat ze hun eigen verhaal willen vertellen. Dat is prima
om mee te beginnen, maar ik denk wel dat echte schrijvers op termijn boven hun
eigen verhaal uit moeten stijgen om zichzelf te verbeteren.
Foto: Existing Light
Je boek Vuurstorm wordt verfilmd door Chris Moore. Ga je je met het script bemoeien of heb je geen enkele inspraak?
Sterker nog, Verdwenen meisjes, Vuurstorm en De Moordkring worden allemaal verfilmd als het goed is. De producers van The Last King of Scotland hebben een optie op De Moordkring en Justin Chadwick (regisseur van The Other Boleyn Girl) staat op de lijst voor de regie. In alle drie de gevallen zou ik dolgraag zelf het script schrijven. Maar in de praktijk is het meestal zo dat de producers en studio’s de schrijver buiten het bewerkingsproces van zijn of haar boek houden. Dat is niet voor niks. Als schrijver ben je zo betrokken bij je boek dat er een gerede kans is dat je het filmproces eerder remt dan er een wezenlijke bijdrage aan levert. Ik schrijf zelf het script van Verdwenen meisjes, maar dat is alleen maar omdat ik dat als voorwaarde heb gesteld in het onderhandelingsproces.
Aan de andere kant luisteren goede producers
naar de schrijver van het verhaal dat ze tot verfilmen. Ik heb het geluk dat ik
met hele goede producers werk.
Je boek Verdwenen meisjes was een groot internationaal succes. Maakte dat het lastiger om een nieuw boek te schrijven? Hoe ging je om met de verwachtingen en de druk?
Succes zorgt ervoor dat a) je kunt doorgaan
met het werk dat je interesseert of b) je jezelf herhaalt. Ik volg route a, en
dat geeft een enorme vrijheid, het is een privilege. Ik bedank Verdwenen
meisjes nog dagelijks.
In De Moordkring zitten een aantal plottwists. Ben je zelf een groot fan van boeken met onverwachte wendingen?
Ik geloof erin dat fictie spanning moet
genereren. Dat is niet alleen voorbehouden aan thrillers. Spanning, of de wens
om door te lezen, kan ook door humor, erotiek, goed uitgewerkte karakters of
origineel taalgebruik worden opgewekt. Voor mij persoonlijk moet een boek vlot
en energiek zijn. Van voortslepende verhalen waarin nauwelijks iets gebeurt,
word ik niet blij. Ingewikkelde en verrassende plots kluisteren de lezer aan de
pagina’s en ik vind het heerlijk om mezelf op die manier in een boek van een
collega-auteur te verliezen.
Welke auteurs behoren tot je favorieten?
Mijn favorietenlijst is behoorlijk lang. Maar in de bovenste regionen staan: Alice Munro, Margaret Atwood, Philip Roth, Joseph Conrad, Patricia Highsmith, Henry James, Stephen King. Een zeer uiteenlopend gezelschap dus!
De Moordkring
Auteur: Andrew Pyper
Oorspronkelijke titel: The Killing Circle
Uitgever Anthos
ISBN: 978 90 414 11419
Paperback
Prijs: 19,95
Patrick Rush is 33 en mislukt als journalist. Hij droomt van een groots en meeslepend leven als schrijver. In een poging die droom te verwezenlijken wordt Patrick lid van een schrijverskring. De wekelijkse ontmoetingen met andere kleurrijke aspirant-auteurs leveren veel inspiratie op. Vooral het horrorverhaal the Sandman dat een van hen voordraagt maakt indruk. In dezelfde tijd wordt de stad opgeschrikt door een seriemoordenaar. De media noemen hem the Sandman. Patrick 'leent' het gegeven van the Sandman als basis voor zijn eerste roman. Het boek wordt een bestseller en Patricks droom lijkt uitgekomen. Maar dan verdwijnen leden van de schrijverskring onder mysterieuze omstandigheden. Patrick wordt telefonisch en via internet bedreigd. Afzender: the Sandman. Als Patricks tienjarige zoontje wordt ontvoerd, zit er maar een ding op. Om het leven van zijn kind te redden, moet hij de uitgestrekte, winterse bossen van Noord-Canada in, op zoek naar the Sandman.
In De moordkring wordt fictie bloedige realiteit. Het laat op een intelligente manier zien hoe de obsessie met roem en bekendheid in onze maatschappij gruwelijk uit de hand kan lopen.
Kijk voor meer over Andrew Pyper op:
De Boekenplank
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van Andrew Pyper.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.