Home
Aanbevelingen
Interviews
Kort & Krachtig
Lezers interviews
Columns
Korte verhalen
Fantasy
Uitgelicht
Awards
Nieuws
Recensies
Leestip van Beldaran
Leesclub
Prijsvragen
Zoeken
Links
Colofon
Het Forum
Terug naar boven

Bezoek ook het forum van Ezzulia.  Registreer je als vaste bezoeker, waarna ook de verborgen onderdelen beschikbaar worden.

Ezzulia interview
Adriaan Veerman

Door Josefin Hoenders | Ezzulia.nl

12 oktober  2008 | Jan Smit, Piet Veerman, Nick Schilder, Simon Keizer, Jan Keizer, Carola Smit, Wim Jonk. Bekende Volendammers die beroemd zijn geworden door hun zang- en voetbaltalent. Maar wat te doen als je als Volendammer niet kunt zingen, vissen of voetballen, maar wel iets wilt bereiken in je leven? Dan ga je schrijven. Sinds enkele weken ligt Ik, Adriaan Veerman in de boekwinkels, een luchtige roman over het leven van een onbekende Volendammer.

Namens Ezzulia maakte Josefin Hoenders nader kennis met de plezierige Adriaan Veerman.
 

"Volendam is een warme deken voor mij"

Wie is Adriaan Veerman?

Mijn leven wordt grotendeels beschreven in het boek Ik, Adriaan Veerman. Van beroep ben ik tekstschrijver en als columnist kreeg ik in Volendam bekendheid toen ik columns begon te schrijven op een Volendammer weblog. Ik ben sociaal voelend wat zich vertaalt in diverse activiteiten voor goede doelen en cultuuractiviteiten. Ik ben getrouwd met Anja en heb twee kinderen. Mijn tekstschrijfbureau Luna@Sterre is vernoemd naar mijn dochters.
 

Waarom heb je dit boek geschreven?

Met het uitbrengen van het boek Ik, Adriaan Veerman hoop ik genoeg gelden te vergaren om het (hopelijk beslissende) onderzoek naar de kinderspierziekte Duchenne (mede) te financieren.

Een vriend van mij zijn zoontje heeft de kinderspierziekte Duchenne. Het was voor mij onverteerbaar dat de oplossing van de ziekte binnen handbereik lag, maar de fondsen voor het onderzoek ontbraken. Vanaf dat moment werd het één van mijn levensdoelen om dit onderzoek te financieren en af te ronden. Ik hoop dat dit boek daar weer aan zal bijdragen.
 

Waar komt jouw drang om te schrijven vandaan?

Die is ontstaan nadat op elk stukje dat ik schreef altijd hele positieve reacties kwamen.

Ieder mens vindt het natuurlijk leuk om complimenten te krijgen. Mijn eigen roman landelijk in de winkels is een droom die is uitgekomen. En ook de boekpresentatie was heel leuk. Allemaal fotografen en cameramensen, het leek net echt. Yolanthe overhandigde mij het eerste exemplaar. Ik denk dat het boek voor haar wel heel makkelijk is om alle gewoontes en gebruiken te leren kennen voordat zij hier met Jan komt wonen. Het zal even wennen worden, maar het is een leuke meid dus dat komt zeker goed. 
 

Kun je mij drie van die bijzondere gewoontes of gebruiken noemen? 

Ja wel tien ook, maar laten wij het houden op drie.
1. Wij gaan met zijn allen op vakantie naar dezelfde camping. Je eigen buurman is daar ook weer je buurman en al het voedsel wordt van huis meegenomen, want alleen bij ons op het dorp worden lekkere spullen verkocht. 

2. Volendammers zijn extreem proper. Wij zeggen zelf: 'As ju stoepie maor skoon is'. De voorstraatjes worden hier zelfs gestofzuigd. Zien is geloven! 

3. Alle Volendammers liepen vroeger in een Volendams kostuum. Als je dan van 'achter het derde klaphek' (het einde van Volendam destijds) kwam droegen de mensen gewoon een jas. Het begrip 'jas' als aanduiding voor een niet-Volendammer komt dan ook daar vandaan. Als één van je ouders niet uit Volendam komt (een zeldzaamheid) ben je dus een halve jas en word je een bodywarmer genoemd. Zo is mijn moeder een jas en ik ben dus een bodywarmer.  
 

Hoe heeft Volendam op je boek gereageerd? Je oma, je vrouw, kinderen, de buurvrouw? Kun je nog over straat?

Haha leuke vraag. Mijn moeder moest wel even wennen aan het feit dat al onze jeugdgeheimen ineens op straat lagen en mijn opa vroeg zich ook af of hij nu echt zo gierig was als in mijn boek omschreven, maar over de hele linie kan ik nog normaal over de dijk lopen zonder in de haven te worden gegooid.

Je bent een geboren en getogen Volendammer. Je wilt er nooit meer weg. Waarom houd je zo van dit dorp?

Volendam is een warme deken voor mij. Ik heb er mijn familie, vrienden, werk en het is gewoon een mooi en gezellig dorp. Door de grote sociale controle gebeuren er weinig rare dingen. Daarbij wil ik wel de kanttekening plaatsen dat het boek niet over Volendam gaat, maar over een Volendammer.
 

Je schrijft: "ik kon niet zingen en ik kon niet voetballen, dus dan heb je wel een probleem in Volendam". Hoe komt het dat zoveel van jouw dorpsgenoten zo goed kunnen zingen en voetballen? En waar komt die streberigheid (ook jouw eigen vastberadenheid om iets te willen bereiken) vandaan? 

Vroeger waren wij een arm volkje en werden wij achtergesteld ten opzichte van de rijke heren uit het aangrenzende kaasstadje Edam. Wij hadden zelfs niet eens een eigen kerk. Deze heeft de plaatselijke bevolking uiteindelijk zelf betaald en gebouwd. De arbeidsmoraal komt nog voort uit de lange dagen op zee met noeste arbeid, en de streberigheid uit de eerder genoemde armoede en het gevoel achtergesteld te worden. Mede door de klederdracht werden de Volendammers buiten het dorp vaak gezien als minderwaardige palingboeren. De grote wil om jezelf te bewijzen in combinatie met een stukje muzikaal en sportief talent dat bij de Volendammers in het DNA zit, zorgt ervoor dat er bovengemiddeld veel Volendammers succesvol zijn in de muziek, sport en het bedrijfselven. Ter verduidelijking; van de 800 actuarissen in Nederland komen er 40 uit Volendam!  
 

Tim Jans (Jan Smit) schreef het voorwoord. Yolanthe overhandigde jou het eerste exemplaar op je boekpresentatie. Niet-Volendammers hebben het gevoel alsof iedereen elkaar kent in Volendam. Is dat ook echt zo? Zit jij wel eens met Anny Schilder een broodje haring te eten?  

In mijn geval is dat zeker zo. Ik ben toch wel een dorpsfiguur hier. Ooit heb ik een veiling gehouden met producten en diensten van bekende Volendammers en vanaf dat moment ken ik ze echt allemaal persoonlijk.
 

Volendam is een beroemd en bewonderd dorp. Met een paar zwarte bladzijdes: de cafébrand in ’t Hemeltje en de berichten over cokegebruik onder jongeren. Deze twee zaken (of 'bladzijdes') ontbreken in jouw boek.  

Dat is een bewuste keuze. Ik ben als hulpverlener direct betrokken geweest bij de ramp en dit verhaal paste niet in het luchtige en humoristische boek dat ik in gedachten had. Wat betreft het cokegebruik geldt eigenlijk hetzelfde.  De negatieve berichtgeving is een onderdeel van de bekendheid die het dorp heeft. Volendam in een kop doet het altijd goed. Daarmee ontken ik niet dat er coke wordt gebruikt in Volendam, maar ik vraag mij wel af of er echt zoveel wordt gebruikt als in andere vergelijkbare dorpen. 
 

Wat zijn je toekomstplannen?  

Een boek schrijven en promoten valt niet mee. Als er zoals bij mij geen inkomsten tegenover staan teer je aardig in op je reserves en begint moeder de vrouw uiteindelijk wel te klagen over een opdrogende inkomende geldstroom. Als het boek een echte bestseller wordt ga ik door, maar anders ga ik weer even een paar jaar 'gewoon' aan het werk. De luiers moeten ook gewoon worden betaald...
 

Als ik 80 ben, dan....

Dan ben ik al heel blij dat ik dat ben geworden en zit ik in 't Praathuisje (huisje op de dijk waar ouderen samenkomen) sterke verhalen te vertellen over mijn tijd als succesvolle schrijver en schep ik op over een interview op Ezzulia.nl 

Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over de boeken van Adriaan Veerman.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.
 

Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

Terug naar boven