Ezzulia Interview:
Abigail Carter
Door Carien Touwen | Ezzulia.nl
11 september
2008 | Abigail Carter was tot
11 september 2001 een gelukkig getrouwde vrouw. Het noodlot dat de wereld die
dag trof, raakte haar direct in het hart. Haar man Arron werkte juist die
ochtend in het World Trade Center in New York voor een productdemonstratie. Om
8:49 uur kreeg ze een verontrustend telefoontje van hem. ‘Er is een bom
ontploft!’ zei hij, ‘je moet de politie bellen.’ Ze was op dat moment druk met
de kinderen en realiseerde zich niet hoe hachelijk zijn situatie was. Het was de
laatste keer dat ze haar man sprak. Arron kwam nooit meer thuis. Precies zeven
jaar na deze grote ramp verschijnt haar boek Verbinding verbroken, waarin
Abigail openhartig vertelt hoe ze zich door de moeilijke jaren na zijn
dood heeft geslagen.
"Ik heb hard moeten vechten om mijn verdriet te verwerken"
Wie is Abigail Carter?
Tot 11 september 2001 was ik een gelukkig
getrouwde moeder van een tweejarige zoon en een zesjarige dochter. Ik werkte als
web projectmanager en woonde in New Jersey, 18 kilometer ten westen van
Manhattan. Mijn man Arron werkte voor een startend bedrijf in financiële
software. Op 11 september 2001 ging hij naar het WTC om alles klaar te zetten
voor een conferentie, waar zijn bedrijf hun product zou demonstreren. Hij kwam
nooit meer thuis. In de jaren daarna heb ik hard moeten vechten om het verdriet
te verwerken en om mijzelf en mijn familie bij elkaar te houden. Pas twee jaar
later begon ik dingen op te schrijven. Een uitzending op een nationaal Canadees
televisiestation leidde ertoe dat ik benaderd werd door een literair agent en
toen ben ik dit boek gaan schrijven.
Kun
je beschrijven hoe "Verbinding verbroken" tot stand is gekomen?
In eerste instantie begon ik dingen op te
schrijven zodat ik later, als mijn kinderen vragen gaan stellen, goed in staat
zal zijn de gebeurtenissen accuraat te beschrijven, omdat ik wist dat ik de
dingen later niet meer zo goed zou herinneren. Ongeveer negen maanden lang heb
ik uit de losse pols zitten schrijven en heb ik de verhalen zo opgeschreven als
ik me ze herinnerde, zonder me druk te maken om grammatica en leesbaarheid. Ook
schreef ik voor een Amerikaans damesblad een artikel over het vogelbad, dat ik
gemaakt heb als gedenkteken voor Arron. Ik ben daarna een cursus voor het
schrijven van memoires gaan volgen op de Universiteit van Washington in Seattle.
Hier werd mijn schrijfwerk een stuk beter en schreef ik steeds meer. Toen werd
er op televisie een interview met mij uitgezonden en voor ik het wist, had ik
een boekdeal en negen maanden de tijd om het te schrijven. Ik heb flink veel
geschreven in die maanden als de kinderen op school zaten en uiteindelijk
leverde ik 500 pagina’s in bij mijn redacteur. Ik heb haar laten beslissen wat
er geschrapt moest worden en ik was het eens met al haar beslissingen.
Was het moeilijk om alle persoonlijke details en gevoelens te publiceren?
Het was heel belangrijk voor mij om zo eerlijk mogelijk te zijn, omdat ik het boek schreef dat ik zelf graag had willen lezen, toen ik door deze moeilijke periode ging. Alle boeken die ik las over verdriet en rouw waren mij veel te klinisch en ook al beschreven ze de gevoelloosheid, de woede en de andere symptomen van verdriet, ze gaven mij geen idee van wat het eigenlijk betekende om daadwerkelijk met zo’n groot verdriet verder te leven. Ik ontdekte later dat er een aantal hele normale dingen zijn waar rouwende mensen doorheen gaan, maar toen ik zelf zo bedroefd was, dacht ik dat ik de enige was die daar last van had.
Het was voor mij ook belangrijk om te laten
zien hoe chaotisch verdriet kan zijn als het gaat om familierelaties. Iedereen
rouwt op zijn eigen manier en de normale gang van zaken in een familie bestaat
in die situatie niet meer. Er is vooral veel woede en gekwetstheid. Ik had het
gevoel dat ik openhartig moest zijn, ook al riskeerde ik hier de woede van mijn
familie mee, om mijn lezers te laten zien hoe normaal het is om je zo te voelen.
Ik ben verrast over hoeveel mensen gereageerd hebben op mijn eerlijkheid. Die
mensen lijken onder de indruk te zijn van mijn moed om dit te doen. Ik weet niet
zeker of ik hierom veroordeeld word, hoewel ik het idee krijg dat mijn lezers
erg dankbaar zijn voor mijn oprechtheid. Ik denk ook niet dat het een bewuste
beslissing van mij is geweest om op deze manier te schrijven, maar meer een
onderdeel van wie ik ben. Het is voor mij een schok geweest om te realiseren dat
de meeste mensen deze karaktertrek niet met mij delen.
Hoe waren de reacties van je familie op het boek?
Het grootste deel van mijn familie heeft mij
enorm gesteund. Ik denk dat mijn boek hun ogen ook deels heeft geopend voor hun
eigen gedrag, met als resultaat dat ze hun gedrag ook iets hebben veranderd. Ik
weet dat een aantal familieleden vindt dat ze niet in een gunstig licht zijn
neergezet, maar dat is een risico dat ik genomen heb door dit boek te schrijven.
En natuurlijk zijn het mijn memoires en sommige familieleden herinneren zich de
dingen anders dan ik, maar ze respecteren allemaal het feit dat dit mijn verhaal
is en dat dit de manier is waarop ik me de dingen herinner.
Wat hoopte je te bereiken door jouw verhaal te vertellen?
Met het publiceren van dit boek hoopte ik
andere mensen te helpen die een groot verlies hebben geleden, door de dood van
een geliefde of zelfs een scheiding. Op basis van de vele positieve e-mails die
ik heb ontvangen van dankbare lezers, denk ik dat ik mijn doel heb bereikt.
Ben je door veel lezers benaderd en wat deed dat met je?
Heel veel lezers hebben mij benaderd en dat
geeft me het gevoel dat mijn inspanning en alle emoties die bovenkwamen tijdens
het schrijven van dit boek, de moeite waard waren. Ik ben heel erg dankbaar dat
ik hiermee mensen kan helpen om zich door zo’n verschrikkelijke ervaring heen te
slaan. Op een rare manier geeft het Arron’s dood een beetje eer, alsof het niet
helemaal zinloos was, dat hij gestorven is.
De beelden van de instortende WTC torens worden nog steeds regelmatig op televisie vertoond zonder enige waarschuwing vooraf. Hoe voelt het om zo vaak en steeds onverwachts aan Arron te worden herinnerd door de media?
Ik haat die beelden nog steeds, maar ik begin
er langzaam een beetje aan te wennen. Ik probeer het kanaal altijd zo snel
mogelijk te veranderen.
Wat ben je van plan om dit jaar te doen op 11 september?
Ik probeer de dag altijd zo normaal als
mogelijk te maken. Ik laat de kinderen beslissen of ze naar school willen gaan
of niet en meestal doen we iets eenvoudigs als samen wandelen of fietsen. Soms
halen we mooie herinneringen op aan Arron. Ook maak ik altijd het vogelbad
schoon en plant er wat nieuwe bloemen omheen.
Heeft het publiceren van dit boek jouw leven veranderd?
Ik denk dat ik meer vrede heb met Arron zijn
dood en dat ik meer genegenheid voel voor mijn familie, dan voor ik het boek
schreef.
Wat is het grootste verschil tussen de Abigail Carter die je was voor 11 september 2001 en de Abigail die je nu bent?
Vóór die vreselijke dag gleed ik door het
leven op een vastliggend pad en kon ik het mezelf en anderen moeilijk vergeven
als dingen niet liepen zoals ze moesten. Nu leef ik ieder moment, nooit zeker
van wat de dag zal brengen. Ik heb minder moeite met onvoorspelbaarheid en
verwelkom dit zelfs enigszins. Ik voel me alsof ik wakker ben geworden en de
dingen veel beter zie. Ik waardeer tegenwoordig de kleine dingen.
Wat is het meest bijzondere dat gebeurd is sinds je boek gepubliceerd is?
Ik denk dat het de e-mails zijn die ik van
lezers krijg, het lezen van hun droevige verhalen en het weten dat zij de tijd
hebben genomen om naar mij te schrijven, omdat mijn boek zulke sterke gevoelens
in hen heeft opgeroepen. Het besef dat mijn boek echt geholpen heeft om iemand
anders door een moeilijke tijd heen te helpen. Die momenten blijven zich
voordoen met iedere bijzondere e-mail die ik krijg.
"Verbinding verbroken" beschrijft jouw manier om met het verlies van je man om te gaan en eindigt met een scene waarin jij wakker wordt in je nieuwe huis, klaar om een nieuw leven te beginnen. Heeft de verhuizing naar Seattle gebracht waar je op hoopte?
Het heeft ons zeker een nieuw begin gebracht.
Mijn kinderen zijn hier tot rust gekomen en hebben het goed naar hun zin. Ik had
me niet meer kunnen wensen.
Hoe gaat het nu met jou?
Ik ga niet zeggen dat het allemaal perfect
gaat, want het voelt soms nog steeds alsof we in een achtbaan zitten, maar de
dalen zijn minder diep. Mijn zoon heeft een moeilijk voorjaar gehad, maar ik ben
zoveel sterker nu, dat ik hem hier veel beter doorheen heb kunnen helpen, dan
een paar jaar geleden.
Lees je zelf ook veel en wat zijn je favorieten? Ben je door een schrijver geïnspireerd toen je aan je eigen boek werkte?
Ik lees enorm veel. Ik ben een groot fan van
Ann Lamott’s boek Traveling Mercies en haar boek over schrijven
Bird by Bird. Het boek Duizend schitterende zonnen
van Khaled Hosseini kon ik echt niet wegleggen. Terwijl ik mijn boek
schreef, werd ik enorm geïnspireerd door het boek Jaar van het magisch denken
van Joan Didion.
In
hoeveel talen is je boek vertaald en hoeveel boeken zijn er al verkocht? Hoe
voelt het om hier succes mee te hebben?
Mijn boek is in Canada gepubliceerd in maart
2008 en het komt nu uit in de VS en Nederland. In september 2009 wordt het
uitgebracht in Australië. Ik heb werkelijk geen idee hoeveel boeken er verkocht
zijn, verkoopaantallen was niet mijn motivatie om dit boek te schrijven. Het
doel was om anderen te helpen. Uiteraard geldt wel; hoe meer mensen het lezen,
hoe beter. Ik hoop dat dit een boek is dat mensen aan elkaar doorgeven. Ik hoop
dat er straks een heleboel verweerde, betraande en veel gelezen exemplaren in
omloop zijn.
Kunnen we nog meer boeken van jou verwachten in de toekomst?
Ik hoop het zeker. Schrijven in de zomer is
moeilijk voor mij omdat mijn kinderen drie maanden thuis zijn. Ik kijk uit naar
september als de scholen weer begonnen zijn en ik tijd heb om wat uren alleen te
schrijven. Ik heb geleerd om geen uitspraken te doen over wat ik ga schrijven,
ik heb er niet zoveel over te zeggen waar mijn schrijfwerk uitkomt. Het feit dat
ik überhaupt kan schrijven, is al een grote verrassing voor me. Het blijft iets
dat veel mensen verbaast, het feit dat ik voor 11 september 2001 geen
schrijfster was. Ik geloofde zelf ook dat ik absoluut geen talent had om
schrijfster te worden. Er was veel overtuigingskracht nodig om mij te laten
geloven dat het schrijven van een boek een mogelijkheid was voor mij. Ik was
vastbesloten dat mijn verhaal andere mensen kon helpen en dat heeft mij
gemotiveerd om dit hele proces door te gaan.
Foto;s: Peter Waweru
(gebruikt met toestemming)
Verbinding Verbroken
Auteur: Abigail Carter
Oorspronkelijke titel: The Alchemy of Loss
Mistal Uitgevers
ISBN: 978 90 499 5087 3
Paperback
Prijs: € 17,95
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van Abigail Carter.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.