KORT & KRACHTIG
Dorothy Hearst
Door: Chrisje Van Hoecke & Eric Herni
26 mei 2009 | Dorothy Hearst debuteerde vorig jaar met het eerste deel van de fantasyachtige serie De Wolven. Hearst bracht het grootste gedeelte van haar beroepsbestaan door als acquirerend redacteur en later hoofdredacteur van het gerenommeerde uitgevershuis Jossey-Bass te San Francisco. Haar expertise over de relatie tussen mens en dier deed ze onder meer op via de tientallen boeken die ze over dit onderwerp redigeerde.
Haar serie De Wolven is een
geschiedenis in drie delen. De Belofte van de Wolven is het eerste deel.
De serie zal vervolgd worden met De Reis van de Wolven en De Ziel van
de Wolven. De trilogie is - de VS en Groot-Brittannië niet meegeteld -
inmiddels in negen landen verkocht.
"Als kind schreef ik al verhalen"
Wat zijn de ingrediënten voor een goed boek binnen jouw genre?
Raven. Een menigte raven.
Ik denk dat –los van het genre- de voornaamste elementen van een boek zijn: personages waar de lezer zich mee kan identificeren – of die hij toch minstens interessant genoeg vindt om een paar uur van zijn tijd mee door te brengen - en gebeurtenissen die deze personages op de proef stellen. Ik hou er ook van als mijn personages voor keuzes komen te staan waarvan de gevolgen niet altijd erg voorspelbaar zijn.
Voor wat de science fiction elementen in het
verhaal aangaat, probeer ik de goede mix te vinden van kennis over wolven en
evolutie, en wat betreft de fantasy hoort er een degelijke portie mythologie
bij. Maar al bij al is het bij mij altijd een cocktail van verschillende genres,
dus komen er nog wel meer ingrediënten aan te pas.
Is schrijven je hoofdberoep of doe je daarnaast nog iets anders?
Schrijven is mijn beroep. Voor ik fulltime
schrijver werd, was ik uitgever. Daarvoor was ik copywriter én een erg
onsuccesvol actrice.
Heb jij naast het schrijven ook nog tijd om boeken te lezen?
Ik denk niet dat ik daar de tel kan van bijhouden. Als ik aan de eerste versie van een verhaal bezig ben lees ik meestal alleen non-fictie of ik herlees boeken, zodat ik in de creatieve fase niet gestoord wordt door wat andere schrijvers hebben verzonnen. En ik moet mezelf ook regelmatig tot de orde roepen om te stoppen met lezen als ik verondersteld wordt te schrijven.
Recent heb ik A thread of Grace van
Mary Doria Russell uitgelezen, een boek dat ik ronduit briljant vond. Ik had
voorheen enkel haar twee science fiction verhalen gelezen en ik ben helemaal weg
van de soepele manier waarop ze tussen genres heen en weer beweegt.
Wie is je favoriete auteur en welk boek zou je zelf graag geschreven hebben?
Ik heb niet echt een favoriete auteur. Mijn lijstje van lievelingsauteurs verandert constant. Dit gezegd zijnde, moet ik meteen toegeven dat ik om de paar jaar To kill a Mockingbird herlees, dus dat zal dan wel mijn lievelingsboek zijn. Ik lees en herlees ook regelmatig alles van Shakespeare. En momenteel ben ik in de ban van het werk van Barbara Kingsolver, Kazuo Ishiguro en Octavia Butler.
Ik zou er wat moois voor over hebben om
The Golden Compass geschreven te hebben. Het zit zo vol van verbeelding en
vakmanschap dat ik er helemaal in bewondering voor sta.
Wat is het mooiste, vreemdste of meest opmerkelijke dat je als auteur hebt meegemaakt?
Ik werd door een stel
wolfshonden in het gezicht gelikt en ik mocht een wolvenwelp verzorgen, twee
dingen die ik nooit had kunnen meemaken als ik dit boek niet had geschreven. En
ik ben de 15.000 jaar oude grottekeningen gaan bekijken in Les Ezyes. Het was
een heel bijzondere belevenis om daar in die grotten te staan waar mensen zo
lang geleden die kunst hadden gemaakt.
Wilde je altijd al auteur worden?
Als kind schreef ik verhalen en
toen ben ik er voor een lange tijd mee gestopt, omdat ik dacht dat alleen andere
mensen boeken konden schrijven. Als twintiger begon ik er terug aan, maar ik was
er eigenlijk nog niet klaar voor. En toen, als dertiger, kwam het allemaal
ineens terug.
Aan welke kritiek hecht je meer waarde: van je lezers of van recensenten?
Ik onderscheid twee vormen van
kritiek. De ene is tactvolle, interessante kritiek van mensen die het boek
aandachtig gelezen hebben en er zich een idee over gevormd hebben. Ik waardeer
dit soort kritiek zeer want hij helpt me een beter auteur te worden. De andere
soort is de gemene, afbrekende kritiek die ik straal negeer omdat hij niet eens
echt over mij of mijn werk gaat; het gaat eigenlijk om de mensen die de kritiek
schreven met het doel zichzelf in de kijker te werken.
Wat is belangrijker: de plot van een boek of de karakters in een verhaal?
Ze zijn even belangrijk. De plot
draagt de personages en de personages dragen de plot. Geen van beide kan het in
zijn eentje waarmaken. Een plot hoeft ook niet enkel om actie te draaien. Het
kan de innerlijke ontdekkingstocht van een personage zijn. Op die manier kan een
personage dat op een punt komt waar hij/zij een belangrijke keuze moet maken,
een plotwending op zich zijn. Ik beschouw ze niet als afzonderlijke elementen,
ze zijn met elkaar verweven.
Is één van de hoofdpersonen in jouw boeken autobiografisch?
Ze dragen allemaal wel iets van
mij in zich. Vrienden zeggen me dat ze mij herkennen in Kaala. Ik geloof ook wel
dat ik het liefst Kaala zou zijn als ik een wolf was.
Waar lig jij 's nachts wakker van?
Het idee dat wasberen op een dag zullen ontdekken dat ze 1) wendbare duimen hebben en 2) rechtop kunnen staan en dus zomaar de wereldheerschappij kunnen overnemen als ze er zin in hebben.
De Belofte van de Wolven
Auteur: Dorothy Hearst
Serie: De Wolven
Eerste deel
Oorspronkelijke titel: Promise of the Wolves
Luitingh Fantasy
ISBN: 978 90 245 2839 4
Gebonden
Prijs: € 18,95
Verschenen: juni 2008
Het verhaal begint 14.000 jaar geleden, in Zuid-Europa. Op een kwade dag is de jonge en onervaren wolvin Kaala, geboren in een wolventroep van gemend bloed, getuige van de verbanning van haar moeder en de wrede moord op haar broeders en zusters. Alleen op de wereld heeft Kaala geen andere keuze dan zich aan te sluiten bij de troep van de Snelrivier - en dan moet zij letterlijk vechten voor haar leven om haar plaats in de troep en dus ook haar toekomst veilig te stellen. Ondanks alle hindernissen en beproevingen slaagt Kaala daarin.
Het gaat opnieuw mis als Kaala en haar jonge soortgenoten toenadering zoeken tot mensenkinderen, met hen spelen en met hen op jacht gaan, want daarmee riskeren ze verbanning uit de troep. Op een van die uitstapjes redt Kaala een mensenkind van de verdrinkingsdood, met alle gevolgen van dien.
Niet lang daarna ontdekt Kaala dat het haar levensbestemming is een oogje op de mensen te houden en ervoor te zorgen dat zij hun band en het contact met de natuur niet verliezen. Om die taak tot een goed einde te brengen, moet ze een oplossing zoeken voor een opvallende tegenstelling: hoewel de wolf altijd het gezelschap van de mens opzoekt, is het voor de mens onmogelijk het gezelschap van de wolf lang te verdragen. En ook: telkens als de twee nader tot elkaar komen, leidt dat tot ruzie en strijd. Gelukkig vindt Kaala steun in het verhaal van de legendarische wolvin Lydda, die er in een grijs verleden in slaagde wolf en mens tot elkaar te brengen.
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van Dorothy Hearst.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.