Skip to: site menu | section menu | main content
De Kort & Krachtig interviews zijn eigendom van www.ezzulia.nl en een aantal worden - met toestemming en onder bronvermelding - ook geplaatst in de dinsdag editie van het dagblad SP!TS en op de website van www.ako.nl
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week
komen daar weer nieuwe bij.
Kijk hier voor het
overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de
grotere interviews.
Kort & Krachtig: Peter James
Peter James is een drukbezet man. Niet alleen is hij een succesvol schrijver, maar hij besteedt zijn tijd ook aan het produceren van films en tv-series. Hij heeft in zijn rijke filmleven gewerkt met de grote namen van Hollywood (De Niro, Pacino, Sutherland e.v.a.). Met zijn nieuwe serie Roy Grace thrillers is Peter James niet alleen in eigen land, maar ook daarbuiten uiterst succesvol.
Zijn boeken worden in 24 talen uitgegeven. In 2005 werd Peter James in Duitsland met Doodsimpel uitgeroepen tot de beste misdaadschrijver van het jaar en won in 2006 in Frankrijk als eerste buitenlander met hetzelfde boek de prestigieuze Le Prix Coeur Noir. In Nederland werd Doodsimpel onlangs tegen een kennismakingsprijs uitgebracht, samen met de derde Roy Grace thriller Op Dood Spoor. In totaal heeft James meer dan vijftien boeken geschreven.
"Ik wil de wereld beter leren begrijpen"
1. Wat zijn de ingrediënten voor een goed boek binnen jouw genre?
Iemand schreef ooit, als een grap, dat de perfecte Engelse misdaadroman de
volgende ingrediënten heeft: seks, geweld, religie, cultuur en een landhuis.
Naar aanleiding daarvan verzon ik de ultieme openingszin: ““Fuck me, I’ve
been shot,” said the vicar’s wife, as her underwear hit the library floor of
Hightower Hall with a crash…"
Ok, nu even een serieus antwoord op deze vraag, ik denk dat het begint met
sterke, innemende hoofdpersonen – zowel de goede als de kwade. Persoonlijk houd
ik er ook erg van als een boek actuele thema’s/misstanden bevat. Daarom schreef
ik in De dood voor ogen (2006) over snuff
movies en in mijn zojuist verschenen boek Op
dood spoor over diefstal. Het boek waar ik momenteel aan werk gaat over
een oplichter die misbruik maakt van het drama van 9-11.
2. Is schrijven je hoofdberoep
of doe je daarnaast nog iets anders?
Schrijven is op dit moment mijn dagelijkse werk. Voorheen wisselde ik het
schrijven van boeken af met het schrijven en produceren voor film en televisie.
Op dit moment ben ik zo druk met het overweldigende succes van de Roy Grace
serie dat geen tijd meer heb voor andere dingen. Eerlijk gezegd ligt mijn hart
ook meer bij het schrijven van boeken. Het probleem met film en tv is dat er
heel veel invloedrijke mensen zijn die zich er tegenaan bemoeien. Daardoor
verzandt het creatieve proces altijd in een compromis. Je hebt bijvoorbeeld de
scriptschrijver en vaak ook nog een tweede om het werk van de eerste te
‘polijsten’. Dan is er een producer – soms zelfs twee of meer. Van de
hoofdproducer lopen er vaak ook meer dan twee rond. Een regisseur mag ook niet
ontbreken in het plaatje, evenals de acteurs, een fotograaf, de decorontwerper,
iemand die het zaakje bewerkt, de distributeur etc. Stuk voor stuk hebben ze
invloed op het eindproduct. Als je een boek schrijft dan is het creatieve proces
volslagen zuiver. Ik heb alleen te maken met mezelf, mijn agent en mijn
redacteur. Dat is een stuk overzichtelijker. Als ik niets wil veranderen aan de
teksten die ik heb geschreven dan is er niemand die van me eist dat ik dat wel
doe. Ik ben gek op de vrijheid die je als auteur hebt ten opzichte van het
‘groepsgeneuzel’ dat aan het maken van een film vooraf gaat.
3. Hoeveel boeken lees je zelf
(ongeveer) per jaar? Wat was de laatste en wat vond je daarvan?
Ik ben een echte veelvraat als het op boeken aankomt en lees er zo’n 300 per
jaar. Fictieboeken lees ik alleen als ik niet aan een eigen boek werk. Tijdens
het schrijfproces lees ik veel non-fictie voor research en ook poëzie. Op dit
moment geniet ik bijvoorbeeld van gedichten van
Simon Armitage. Wat boeken betreft heb ik net
The History of Chloroform dichtgeklapt.
Een uiterst fascinerend en eng boek. Chloroform was één van de eerste verdovende
middelen (de andere is ether) als je alcohol niet meerekent. Voor 1850, toen er
nog geen anesthesisten bestonden, adverteerden chirurgen met hun snelheid van
opereren. Ik heb een advertentie uit 1840 gezien van een Londense chirurg waarin
stond “Uw galblaas verwijderd in vijf minuten of u krijgt uw geld terug.” Niet
te geloven toch??? En nog een belangrijk detail over chloroform, het heeft een
hele grote rol gespeeld in de criminaliteit – en in misdaadromans.
4. Wie is jouw favoriete
auteur? En welk boek zou je zelf graag geschreven willen hebben? En waarom?
Brighton Rock van
Graham Greene. Dit is één van de boeken
die mij zo inspireerde dat ik zelf ook schrijver wilde worden. Daarnaast hou ik
van dat boek omdat het zich afspeelt in mijn woonplaats Brighton en Hove. Het
beschrijft zeer treffend de donkere krochten van de stad. Er is geen ander boek
dat de pakkende eerste zin kan evenaren en het einde is donkerder en
psychologischer dan ik ooit heb gelezen. De hoofdpersonen zijn ook geweldig,
zeer menselijk, tragisch en getroebleerd. De sfeerbeschrijvingen zijn gewoon
tastbaar.
5. Wat is het mooiste,
vreemdste of meest opmerkelijke dat je als auteur hebt meegemaakt?
De mooiste momenten zijn zonder twijfel de nominaties voor Awards – en nog
fantastischer is het om ze te winnen!!! Maar, het opmerkelijkste dat ik tot nu
toe meemaakte vond afgelopen januari plaats: Ik ging naar Melbourne om wat
onderzoek te doen voor mijn nieuwe boek Dead
Man’s Footsteps. Ik had eigenlijk wat hulp nodig van een plaatselijke
politieagent. Mijn stiefdochter Lisa woont in Melbourne en heeft een vriendin
die uitgaat met een politieman. Zij zou dus een afspraak voor me regelen met die
man. Toen ik goed en wel in Melbourne was aangekomen hoorde ik dat haar vriendin
had gebroken met de agent en dat ze hem niet meer wilde bellen. Daar ging mijn
afspraak... Terwijl ik me suf piekerde hoe ik dit ging oplossen, checkte ik mijn
e-mail even in mijn hotelkamer. Er was een berichtje bij van een fan uit
Melbourne die me vroeg om haar boeken te signeren als ik ooit in de buurt was.
Ik mailde haar terug dat ik in Melbourne was en dat ze haar boeken kon afgeven
bij de receptie zodat ik ze kon signeren. Ze mailde terug dat ze ongeveer 30
mijl buiten Melbourne woonde, maar dat haar man als senior politieagent in de
stad werkte en de boeken zou afgeven. Bingo! Haar man bleek een ontzettend
aardige vent die me voorstelde aan alle mensen die ik wilde spreken – Ik bracht
drie dagen door met hem en zijn collega’s. Het toeval heeft me altijd enorm
gefascineerd en dit was er een knap staaltje van!
6. Wilde je altijd al auteur
worden? En wanneer en waarom nam je die beslissing?
Al toen ik nog een klein jochie was, wilde ik schrijver en filmmaker worden. Ik
wilde mensen entertainen maar ook met behulp van deze kanalen de wereld waar we
in leven ontdekken. Ik was alleen bang dat ik niet genoeg talent had… Ik brak
voor het eerst door op mijn zeventiende toen ik een nationale korte verhalen
wedstrijd van de BBC won. Ik mocht mijn verhaal toen live voorlezen op
televisie. Ik vond het geweldig en realiseerde me meteen dat er buiten boeken
ook allerlei andere mogelijkheden zijn om het geschreven en gesproken woord te
verspreiden. Voordat de drukpers werd uitgevonden werden verhalen immers ook
mondeling verspreid. Vandaag de dag ben ik van mening dat het genre van de
misdaadroman mij de meeste mogelijkheden biedt om de wereld te ontdekken.
Vanwege mijn jarenlange ervaring met het maken van films en televisie ben ik van
plan om mijn Roy Grace boeken uiteindelijk om te zetten in een televisiescript.
Op die manier kan ik bewerkstelligen dat de boeken zo nauwgezet mogelijk worden
omgezet in beeld.
7. Aan welke kritiek hecht je
meer waarde: van je lezers of van recensenten?
Elke schrijver die beweert dat hij of zij geen recensies leest, liegt. Alle
schrijvers die ik ooit heb ontmoet zijn zeer gevoelig voor recensies. Het is
moeilijk te zeggen wat het meeste pijn doet, de kritiek van professionals of van
lezers. Soms kunnen de lezersrecensies op Amazon erg hatelijk zijn en dan vraag
je je af wat daar achter zit. Zou het van een concurrerende auteur zijn die
onder een valse naam schrijft, zijn het de woorden van een verbitterde auteur
die maar geen uitgever kan vinden, of is de kritiek terecht??? Ik heb zelf
recensies geschreven voor twee Engelse kranten en ik vond het altijd moeilijk om
vernietigende kritiek te geven omdat ik weet hoeveel noeste arbeid er in een
boek zit. Toen heb ik besloten om alleen nog boeken te bespreken die in mijn
ogen goed waren. Ik denk dat beroepsrecensenten uiteindelijk een meer
uitgebalanceerde recensie schrijven. Maar zelfs één kritisch zinnetje in een
verder lyrische recensie kan aanvoelen als een messteek in het hart! Maar als
schrijver heb je dan altijd weer de mogelijkheid om wraak te nemen: Soms
verschijnt de naam van een recensent die vervelende dingen heeft geschreven over
mijn werk ineens in de vrieskist van een mortuarium, of op het teenkaartje van
een lijk of een bodybag…!!
8. Wat is belangrijker: de plot
van een boek of de karakters in een verhaal. En waarom?
In mijn ogen zijn een drietal dingen in een boek even belangrijk: hoofdpersonen,
onderzoek en de plot. Allereerst de karakters, de lezers moeten er een band mee
kunnen opbouwen anders zal de plot ze niet boeien. Een goed voorbeeld van
ijzersterke karakters kan ik geven aan de hand van één van mijn favoriete
auteurs Elmore Leonard. Zijn
hoofdpersonen zijn zo goed dat ze zelfs blijven boeien als ze 300 pagina’s uit
een telefoonboek voorlezen! Het allerleukste van het hele schrijfproces vind ik
het doen van onderzoek. Authenticiteit is van levensbelang in een thriller. Neem
bijvoorbeeld het politiewereldje, dat is een hele cultuur op zich. Je kunt dat
alleen maar begrijpen en geloofwaardig beschrijven als je er zelf onderdeel van
hebt uitgemaakt. Ik ben gezegend met een groot netwerk van vrienden bij de
politie van Sussex, waar mijn hoofdpersoon Roy Grace op gebaseerd is. Maar ook
met een aantal politiediensten in andere landen heb ik goede contacten, in het
bijzonder met de Landeskriminalamt in München, maar ook in de USA, Australia en
Zweden kan ik terecht met vragen. Binnenkort ga ik meelopen met de politie in
Moskou – waar ik enorm veel zin in heb! Wat me het meeste fascineert aan de
politie is de manier waarop ze naar de wereld kijken. Dat is zo anders dan de
meeste mensen doen. Als wij ‘gewone’ mensen twee mensen voor een etalage zien
staan, dan denken we dat ze nadenken over wat ze kopen. Als een politieman
hetzelfde tafereel bekijkt denkt hij ‘Waarom staan die twee mannen naar binnen
te gluren in die winkel? Zijn ze van plan een overval te plegen? Zijn ze een
drugsdeal aan het voorbereiden? Zijn het tasjesdieven?
9. Is één van de hoofdpersonen
in jouw boeken autobiografisch? Welk personage spreekt je het meeste aan?
Ik ben het meest verzot op Roy Grace, hij lijkt behoorlijk om me. Ik ben in
zekere zin ook een einzelganger. Ik ben gefascineerd door het paranormale. Ik
deel zijn opvattingen als hij fanatici bekritiseert, als hij zich ergert aan
afgrijselijke architectuur of als hij zoals in
Op dood spoor een tirade begint over de abominabele staat van het
ziekenhuis in Brighton, Sussex. Roy Grace is een man die gelooft dat we allemaal
de verplichting hebben om de wereld een stukje beter te maken vanaf het moment
dat we voet op aarde zetten. Daar ben ik het volledig mee eens en dat is ook een
van de redenen dat ik ben gaan schrijven. Ik wil de wereld beter leren begrijpen
en snappen waarom mensen bepaalde dingen doen. Maar buiten Roy Grace vind ik
Norman Potting ook erg leuk. Hij is in staat om allemaal politiek incorrecte
uitspraken te doen en er ook nog mee weg te komen!
10. Waar lig jij 's nachts
wakker van?
Ik ben altijd een slechte slaper geweest – Na mijn eerste lijkschouwing had ik
bijvoorbeeld de meest vreselijke nachtmerries. Inmiddels houden die me niet meer
wakker. De meeste slapeloze nachten heb ik als ik aan een nieuw boek werk en
mijn hoofd maar niet ophoudt met malen over het verhaal. Vooral als de
ontknoping nadert doe ik geen oog dicht. Op dit moment ben ik op dat punt
aanbeland in mijn nieuwe boek. Mijn hoofd kookt dan de hele nacht over en ik ben
continu aantekeningen aan het maken. Natuurlijk maak ik me ook net als heel veel
mensen druk over de toestand in de wereld. We vinden zoveel vanzelfsprekend.
Goede politiemachten zijn een belangrijk onderdeel van de lijm die alles met man
en macht bij elkaar probeert te houden.
Bibliografie Peter James:
Roy Grace serie:
2005: Doodsimpel
2006: De Dood voor Ogen
2007: Op Dood Spoor
Op Dood Spoor: In de nacht dat Brian
Bishop zijn vrouw vermoordde, was hij zo’n honderd kilometer van huis en lag hij
te slapen. Tenminste, zo lijkt het voor inspecteur Roy Grace, die het onderzoek
leidt naar de perverse moord op de jonge Katie Bishop, een bekend en mooi
gezicht in het chique uitgaansleven van Brighton. Heeft Brian het onmogelijke
gepresteerd door op twee plaatsen tegelijk aanwezig te zijn geweest? Of is er
sprake van een gestolen identiteit of is hij misschien toch een ingenieuze
leugenaar?
Grace graaft dieper in het leven van het gerespecteerde echtpaar en komt tot de
conclusie dat alles geheel anders is dan op het eerste gezicht leek. En dan
graaft hij iets te diep -- en plotseling staat het wankele evenwicht in zijn
persoonlijke leven op instorten...
Website Peter James:
http://www.peterjames.com/
Website uitgeverij De Fontein:
http://www.uitgeverijdefontein.nl/
De boeken van Peter James zijn verkrijgbaar in alle boekhandels en online onder andere bij www.ako.nl
© Foto: Jörg Steinmetz (gebruikt met toestemming)
Wil je reageren op dit
interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar apart topic is aangemaakt
voor reacties op dit interview. Of voor een discussie over de boeken van
Peter James.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
[5 november 2007]