Skip to: site menu | section menu | main content

 

Je bent nu op: www.ezzulia.nl » Kort & Krachtig

De Kort & Krachtig interviews zijn eigendom van www.ezzulia.nl en een aantal worden - met toestemming en onder bronvermelding - ook geplaatst in de dinsdag editie van het dagblad SP!TS  en op de website van www.ako.nl

spits

ako

Interviews 

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij.
Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.


Kort & Krachtig: Peter James

 

Peter James is een drukbezet man. Niet alleen is hij een succesvol schrijver, maar hij besteedt zijn tijd ook aan het produceren van films en tv-series. Hij heeft in zijn rijke filmleven gewerkt met de grote namen van Hollywood (De Niro, Pacino, Sutherland e.v.a.). Met zijn nieuwe serie Roy Grace thrillers is Peter James niet alleen in eigen land, maar ook daarbuiten uiterst succesvol.

Zijn boeken worden in 24 talen uitgegeven. In 2005 werd Peter James in Duitsland met Doodsimpel uitgeroepen tot de beste misdaadschrijver van het jaar en won in 2006 in Frankrijk als eerste buitenlander met hetzelfde boek de prestigieuze Le Prix Coeur Noir. In Nederland werd Doodsimpel onlangs tegen een kennismakingsprijs uitgebracht, samen met de derde Roy Grace thriller Op Dood Spoor. In totaal heeft James meer dan vijftien boeken geschreven.

"Ik wil de wereld beter leren begrijpen"

 

1. Wat zijn de ingrediënten voor een goed boek binnen jouw genre?
Iemand schreef ooit, als een grap, dat de perfecte Engelse misdaadroman de volgende ingrediënten heeft: seks, geweld, religie, cultuur en een landhuis. Naar aanleiding daarvan verzon ik de ultieme openingszin: ““Fuck me, I’ve been shot,” said the vicar’s wife, as her underwear hit the library floor of Hightower Hall with a crash…"
Ok, nu even een serieus antwoord op deze vraag, ik denk dat het begint met sterke, innemende hoofdpersonen – zowel de goede als de kwade. Persoonlijk houd ik er ook erg van als een boek actuele thema’s/misstanden bevat. Daarom schreef ik in De dood voor ogen (2006) over snuff movies en in mijn zojuist verschenen boek Op dood spoor over diefstal. Het boek waar ik momenteel aan werk gaat over een oplichter die misbruik maakt van het drama van 9-11.

2. Is schrijven je hoofdberoep of doe je daarnaast nog iets anders?
Schrijven is op dit moment mijn dagelijkse werk. Voorheen wisselde ik het schrijven van boeken af met het schrijven en produceren voor film en televisie. Op dit moment ben ik zo druk met het overweldigende succes van de Roy Grace serie dat geen tijd meer heb voor andere dingen. Eerlijk gezegd ligt mijn hart ook meer bij het schrijven van boeken. Het probleem met film en tv is dat er heel veel invloedrijke mensen zijn die zich er tegenaan bemoeien. Daardoor verzandt het creatieve proces altijd in een compromis. Je hebt bijvoorbeeld de scriptschrijver en vaak ook nog een tweede om het werk van de eerste te ‘polijsten’. Dan is er een producer – soms zelfs twee of meer. Van de hoofdproducer lopen er vaak ook meer dan twee rond. Een regisseur mag ook niet ontbreken in het plaatje, evenals de acteurs, een fotograaf, de decorontwerper, iemand die het zaakje bewerkt, de distributeur etc. Stuk voor stuk hebben ze invloed op het eindproduct. Als je een boek schrijft dan is het creatieve proces volslagen zuiver. Ik heb alleen te maken met mezelf, mijn agent en mijn redacteur. Dat is een stuk overzichtelijker. Als ik niets wil veranderen aan de teksten die ik heb geschreven dan is er niemand die van me eist dat ik dat wel doe. Ik ben gek op de vrijheid die je als auteur hebt ten opzichte van het ‘groepsgeneuzel’ dat aan het maken van een film vooraf gaat.

3. Hoeveel boeken lees je zelf (ongeveer) per jaar? Wat was de laatste en wat vond je daarvan?
Ik ben een echte veelvraat als het op boeken aankomt en lees er zo’n 300 per jaar. Fictieboeken lees ik alleen als ik niet aan een eigen boek werk. Tijdens het schrijfproces lees ik veel non-fictie voor research en ook poëzie. Op dit moment geniet ik bijvoorbeeld van gedichten van Simon Armitage. Wat boeken betreft heb ik net The History of Chloroform dichtgeklapt. Een uiterst fascinerend en eng boek. Chloroform was één van de eerste verdovende middelen (de andere is ether) als je alcohol niet meerekent. Voor 1850, toen er nog geen anesthesisten bestonden, adverteerden chirurgen met hun snelheid van opereren. Ik heb een advertentie uit 1840 gezien van een Londense chirurg waarin stond “Uw galblaas verwijderd in vijf minuten of u krijgt uw geld terug.” Niet te geloven toch??? En nog een belangrijk detail over chloroform, het heeft een hele grote rol gespeeld in de criminaliteit – en in misdaadromans.

4. Wie is jouw favoriete auteur? En welk boek zou je zelf graag geschreven willen hebben? En waarom?
Brighton Rock van Graham Greene. Dit is één van de boeken die mij zo inspireerde dat ik zelf ook schrijver wilde worden. Daarnaast hou ik van dat boek omdat het zich afspeelt in mijn woonplaats Brighton en Hove. Het beschrijft zeer treffend de donkere krochten van de stad. Er is geen ander boek dat de pakkende eerste zin kan evenaren en het einde is donkerder en psychologischer dan ik ooit heb gelezen. De hoofdpersonen zijn ook geweldig, zeer menselijk, tragisch en getroebleerd. De sfeerbeschrijvingen zijn gewoon tastbaar.

5. Wat is het mooiste, vreemdste of meest opmerkelijke dat je als auteur hebt meegemaakt?
De mooiste momenten zijn zonder twijfel de nominaties voor Awards – en nog fantastischer is het om ze te winnen!!! Maar, het opmerkelijkste dat ik tot nu toe meemaakte vond afgelopen januari plaats: Ik ging naar Melbourne om wat onderzoek te doen voor mijn nieuwe boek Dead Man’s Footsteps. Ik had eigenlijk wat hulp nodig van een plaatselijke politieagent. Mijn stiefdochter Lisa woont in Melbourne en heeft een vriendin die uitgaat met een politieman. Zij zou dus een afspraak voor me regelen met die man. Toen ik goed en wel in Melbourne was aangekomen hoorde ik dat haar vriendin had gebroken met de agent en dat ze hem niet meer wilde bellen. Daar ging mijn afspraak... Terwijl ik me suf piekerde hoe ik dit ging oplossen, checkte ik mijn e-mail even in mijn hotelkamer. Er was een berichtje bij van een fan uit Melbourne die me vroeg om haar boeken te signeren als ik ooit in de buurt was. Ik mailde haar terug dat ik in Melbourne was en dat ze haar boeken kon afgeven bij de receptie zodat ik ze kon signeren. Ze mailde terug dat ze ongeveer 30 mijl buiten Melbourne woonde, maar dat haar man als senior politieagent in de stad werkte en de boeken zou afgeven. Bingo! Haar man bleek een ontzettend aardige vent die me voorstelde aan alle mensen die ik wilde spreken – Ik bracht drie dagen door met hem en zijn collega’s. Het toeval heeft me altijd enorm gefascineerd en dit was er een knap staaltje van!

6. Wilde je altijd al auteur worden? En wanneer en waarom nam je die beslissing?
Al toen ik nog een klein jochie was, wilde ik schrijver en filmmaker worden. Ik wilde mensen entertainen maar ook met behulp van deze kanalen de wereld waar we in leven ontdekken. Ik was alleen bang dat ik niet genoeg talent had… Ik brak voor het eerst door op mijn zeventiende toen ik een nationale korte verhalen wedstrijd van de BBC won. Ik mocht mijn verhaal toen live voorlezen op televisie. Ik vond het geweldig en realiseerde me meteen dat er buiten boeken ook allerlei andere mogelijkheden zijn om het geschreven en gesproken woord te verspreiden. Voordat de drukpers werd uitgevonden werden verhalen immers ook mondeling verspreid. Vandaag de dag ben ik van mening dat het genre van de misdaadroman mij de meeste mogelijkheden biedt om de wereld te ontdekken. Vanwege mijn jarenlange ervaring met het maken van films en televisie ben ik van plan om mijn Roy Grace boeken uiteindelijk om te zetten in een televisiescript. Op die manier kan ik bewerkstelligen dat de boeken zo nauwgezet mogelijk worden omgezet in beeld.

7. Aan welke kritiek hecht je meer waarde: van je lezers of van recensenten?
Elke schrijver die beweert dat hij of zij geen recensies leest, liegt. Alle schrijvers die ik ooit heb ontmoet zijn zeer gevoelig voor recensies. Het is moeilijk te zeggen wat het meeste pijn doet, de kritiek van professionals of van lezers. Soms kunnen de lezersrecensies op Amazon erg hatelijk zijn en dan vraag je je af wat daar achter zit. Zou het van een concurrerende auteur zijn die onder een valse naam schrijft, zijn het de woorden van een verbitterde auteur die maar geen uitgever kan vinden, of is de kritiek terecht??? Ik heb zelf recensies geschreven voor twee Engelse kranten en ik vond het altijd moeilijk om vernietigende kritiek te geven omdat ik weet hoeveel noeste arbeid er in een boek zit. Toen heb ik besloten om alleen nog boeken te bespreken die in mijn ogen goed waren. Ik denk dat beroepsrecensenten uiteindelijk een meer uitgebalanceerde recensie schrijven. Maar zelfs één kritisch zinnetje in een verder lyrische recensie kan aanvoelen als een messteek in het hart! Maar als schrijver heb je dan altijd weer de mogelijkheid om wraak te nemen: Soms verschijnt de naam van een recensent die vervelende dingen heeft geschreven over mijn werk ineens in de vrieskist van een mortuarium, of op het teenkaartje van een lijk of een bodybag…!!

8. Wat is belangrijker: de plot van een boek of de karakters in een verhaal. En waarom?
In mijn ogen zijn een drietal dingen in een boek even belangrijk: hoofdpersonen, onderzoek en de plot. Allereerst de karakters, de lezers moeten er een band mee kunnen opbouwen anders zal de plot ze niet boeien. Een goed voorbeeld van ijzersterke karakters kan ik geven aan de hand van één van mijn favoriete auteurs Elmore Leonard. Zijn hoofdpersonen zijn zo goed dat ze zelfs blijven boeien als ze 300 pagina’s uit een telefoonboek voorlezen! Het allerleukste van het hele schrijfproces vind ik het doen van onderzoek. Authenticiteit is van levensbelang in een thriller. Neem bijvoorbeeld het politiewereldje, dat is een hele cultuur op zich. Je kunt dat alleen maar begrijpen en geloofwaardig beschrijven als je er zelf onderdeel van hebt uitgemaakt. Ik ben gezegend met een groot netwerk van vrienden bij de politie van Sussex, waar mijn hoofdpersoon Roy Grace op gebaseerd is. Maar ook met een aantal politiediensten in andere landen heb ik goede contacten, in het bijzonder met de Landeskriminalamt in München, maar ook in de USA, Australia en Zweden kan ik terecht met vragen. Binnenkort ga ik meelopen met de politie in Moskou – waar ik enorm veel zin in heb! Wat me het meeste fascineert aan de politie is de manier waarop ze naar de wereld kijken. Dat is zo anders dan de meeste mensen doen. Als wij ‘gewone’ mensen twee mensen voor een etalage zien staan, dan denken we dat ze nadenken over wat ze kopen. Als een politieman hetzelfde tafereel bekijkt denkt hij ‘Waarom staan die twee mannen naar binnen te gluren in die winkel? Zijn ze van plan een overval te plegen? Zijn ze een drugsdeal aan het voorbereiden? Zijn het tasjesdieven?

9. Is één van de hoofdpersonen in jouw boeken autobiografisch? Welk personage spreekt je het meeste aan?
Ik ben het meest verzot op Roy Grace, hij lijkt behoorlijk om me. Ik ben in zekere zin ook een einzelganger. Ik ben gefascineerd door het paranormale. Ik deel zijn opvattingen als hij fanatici bekritiseert, als hij zich ergert aan afgrijselijke architectuur of als hij zoals in Op dood spoor een tirade begint over de abominabele staat van het ziekenhuis in Brighton, Sussex. Roy Grace is een man die gelooft dat we allemaal de verplichting hebben om de wereld een stukje beter te maken vanaf het moment dat we voet op aarde zetten. Daar ben ik het volledig mee eens en dat is ook een van de redenen dat ik ben gaan schrijven. Ik wil de wereld beter leren begrijpen en snappen waarom mensen bepaalde dingen doen. Maar buiten Roy Grace vind ik Norman Potting ook erg leuk. Hij is in staat om allemaal politiek incorrecte uitspraken te doen en er ook nog mee weg te komen!

10. Waar lig jij 's nachts wakker van?
Ik ben altijd een slechte slaper geweest – Na mijn eerste lijkschouwing had ik bijvoorbeeld de meest vreselijke nachtmerries. Inmiddels houden die me niet meer wakker. De meeste slapeloze nachten heb ik als ik aan een nieuw boek werk en mijn hoofd maar niet ophoudt met malen over het verhaal. Vooral als de ontknoping nadert doe ik geen oog dicht. Op dit moment ben ik op dat punt aanbeland in mijn nieuwe boek. Mijn hoofd kookt dan de hele nacht over en ik ben continu aantekeningen aan het maken. Natuurlijk maak ik me ook net als heel veel mensen druk over de toestand in de wereld. We vinden zoveel vanzelfsprekend. Goede politiemachten zijn een belangrijk onderdeel van de lijm die alles met man en macht bij elkaar probeert te houden.


Bibliografie Peter James:
Roy Grace serie:
2005: Doodsimpel
2006: De Dood voor Ogen
2007: Op Dood Spoor

Op Dood Spoor: In de nacht dat Brian Bishop zijn vrouw vermoordde, was hij zo’n honderd kilometer van huis en lag hij te slapen. Tenminste, zo lijkt het voor inspecteur Roy Grace, die het onderzoek leidt naar de perverse moord op de jonge Katie Bishop, een bekend en mooi gezicht in het chique uitgaansleven van Brighton. Heeft Brian het onmogelijke gepresteerd door op twee plaatsen tegelijk aanwezig te zijn geweest? Of is er sprake van een gestolen identiteit of is hij misschien toch een ingenieuze leugenaar?

Grace graaft dieper in het leven van het gerespecteerde echtpaar en komt tot de conclusie dat alles geheel anders is dan op het eerste gezicht leek. En dan graaft hij iets te diep -- en plotseling staat het wankele evenwicht in zijn persoonlijke leven op instorten...

Website Peter James: http://www.peterjames.com/
Website uitgeverij De Fontein: http://www.uitgeverijdefontein.nl/


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De boeken van Peter James zijn verkrijgbaar in alle boekhandels en online onder andere bij www.ako.nl

© Foto: Jörg Steinmetz (gebruikt met toestemming)

 

Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar apart topic is aangemaakt voor reacties op dit interview. Of voor een discussie over de boeken van Peter James.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.

 

[5 november 2007]

 

Terug naar boven

Back to top