Orïsha #1 Bloed en Beenderen - Tomi Adeyemi

Fantasy, SF, Literatuur en thrillers. Iedere vrijdag een nieuwe leestip.



Orïsha #1 Bloed en Beenderen - Tomi Adeyemi

Berichtdoor Rob/Beldaran » vr nov 29, 2019 07:15

Afbeelding

‘Bloed en Beenderen’ is een verhaal dat indruk maakt, en is mede door de gewelddadige scenes niet echt een boek voor de YA. Ik kijk dan ook uit naar het komende voorjaar uit te brengen vervolg: ‘Vrees en Wraak’. Het verhaal kent drie vertellers, in de eerste persoon.

‘Orïsha #1 Bloed en Beenderen’ - Tomi Adeyemi – 2018

Afbeelding

Ooit leefden er in Orïsha mensen met magische krachten. Tot een wrede koning besloot de maji, een minderheid met donkere huid en zilverwitte haren, te vervolgen. Zélie kan zich de nacht dat ze toe moest kijken hoe de handlangers van de koning haar moeder ophingen nog levendig herinneren. Sindsdien is magie een doodzonde en een donkere huid iets om op neer te kijken. Tien jaar later krijgt Zélie de kans om de magie terug te brengen naar Orïsha. Met de hulp van een prinses op de vlucht, moet ze uit handen zien te blijven van Inan, de kroonprins, die vastbesloten is de magie nu voorgoed uit te bannen. Gevaar ligt overal op de loer in Orïsha, maar het grootste gevaar schuilt misschien nog wel in haar groeiende gevoelens voor de vijanden…

Kies mij. Ik moet alles op alles zetten om niet te schreeuwen. Ik boor mijn nagels in het marulahout van mijn stok en knijp hard om te voorkomen dat ik nerveus ga schuifelen. Zweet druppelt in mijn nek, maar ik weet niet of het door de ochtendhitte komt of omdat mijn hart zo wild tekeergaat. Maan na maan ben ik overgeslagen. Vandaag mag dat niet weer gebeuren. Ik duw een lok sneeuwwit haar achter mijn oor en doe mijn best om stil te zitten. Zoals altijd maakt Mama Agba een zenuwslopende toestand van de selectie. Ze staart ons een voor een net zo lang aan tot we beginnen te draaien. Ze trekt geconcentreerd haar wenkbrauwen samen, zodat de vouwen in haar kaalgeschoren hoofd nog dieper worden. Met haar donkerbruine huid en sobere kaftan ziet Mama Agba eruit als alle andere oudjes van ons dorp. Je zou nooit denken dat een vrouw van haar leeftijd zo dodelijk kan zijn. ‘Ahum,’ voor in de ahéré schraapt Yemi haar keel, om ons er weinig subtiel aan te herinneren dat zij de test al heeft gehaald. Ze grijnst spottend en laat haar handgesneden stok ronddraaien, benieuwd wie van ons ze mag verslaan in het examengevecht. De meeste meisjes deinzen terug bij het vooruitzicht om het tegen Yemi op te moeten nemen, maar vandaag snak ik ernaar. Ik heb geoefend en ik ben er klaar voor. Ik weet dat ik kan winnen. ‘Zélie.’ Mama Agba’s ruwe stem doorbreekt de stilte. Een collectieve zucht ontsnapt aan de vijftien meisjes die niet zijn gekozen. Mijn naam gaat rond tussen de gevlochten wanden van de rieten ahéré tot ik me realiseer dat Mama Agba mij heeft geroepen. ‘Echt?’ Mama Agba smakt met haar lippen. ‘Ik kan iemand anders kiezen –’ ‘Nee!’ Ik krabbel overeind en buig snel. ‘Bedankt, Mama Agba. Ik ben er klaar voor.’ De zee van bruine gezichten wijkt uiteen als ik naar voren loop. Bij iedere stap concentreer ik me op het gevoel van mijn blote voeten op het gevlochten riet van de vloer, ik test hoe stroef hij is zodat ik dit duel zal winnen. Ik wil eindelijk slagen. Wanneer ik de zwarte mat die dienstdoet als arena heb bereikt, buigt Yemi als eerste. Ze wacht tot ik hetzelfde zal doen, maar haar blik stookt het vuurtje in mijn binnenste alleen nog maar verder op. Er spreekt geen respect uit haar houding, geen belofte van een serieus gevecht. Ze vindt me te min omdat ik een divîner ben. Ze denkt dat ik ga verliezen. ‘Búígen, Zélie.’ Hoewel ik de waarschuwing in Mama Agba’s stem duidelijk hoor, kan ik mezelf er niet toe zetten om in beweging te komen. Nu ik zo dicht bij Yemi ben zie ik niets anders dan haar weelderige zwarte haar en haar kokosnootbruine huid, die zo veel lichter is dan die van mij. Haar gezicht heeft de zachtbruine tint van de Orïshans die nooit een dag in de zon hebben hoeven werken. Een bevoorrecht leven, gefinancierd door het zwijggeld van de vader die ze nooit heeft ontmoet, een edelman die zijn bastaarddochter naar ons dorp heeft verbannen om aan de schande te ontkomen. Ik trek mijn schouders naar achteren en duw mijn borst vooruit. Nu sta ik nog rechter, terwijl ik juist zou moeten buigen. Yemi valt op in de menigte divîners, die allemaal sneeuwwit haar hebben en die steeds weer worden gedwongen om te buigen voor mensen die eruitzien zoals zij.
De wereld gaat aan vlijt ten onder... daarom ben ik als het even kan inactief met een goed boek of leuke film.
Avatar gebruiker
Rob/Beldaran
De Ziener
{ PROGRESS_TO_NEXT_RANK }
 
Berichten: 7088
Geregistreerd: do aug 28, 2014 19:02
Woonplaats: Rijswijk

Keer terug naar De Leestip van Beldaran

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast