Deze week 'De achtste rune' gelezen:
Mijn kennismaking met Adrian Stone, waarvan ik pas achteraf tot de ontdekking kwam dat de auteur vermoedelijk een Nederlanders was. Hoe dan ook, ik heb het boek in een kleine vier dagen uitgelezen, wat voor een trage lezer als ik als erg snel beschouwd kan worden. Het leest namelijk erg vlot weg zonder dat het verhaal uitzonderlijk simpel gebracht wordt. Interessant is de maatschappij gedomineerd door de priesterklasse en de politieke wereld die daarachter schuil gaat. De personages zijn geen van allen sympathiek te noemen, al denk ik niet dat het de intentie was van de auteur om echt sympathieke personages neer te zetten.
Wel heb ik problemen met het plot: wanneer het boek het einde begint te naderen, vervalt de auteur in voorspelbaarheden.
- Spoiler: show
- Denk hier bijvoorbeeld aan de ‘onverwachte’ reddingsactie van Hotar die je al vanaf het begin van het hoofdstuk ziet aankomen, of de dood verklaarde Danobe die wonder boven wonder geheeld wordt door Serina. Deze twee situaties getuigen niet alleen van voorspelbaarheid, maar ook van het maken van de gemakkelijkste keuze voorhanden. Tegen het einde maakt Stone ook keuzes die op mij onrealistisch overkomen. De tot dan onbelangrijke Serina wordt in een belangrijke rol geduwd, haar aanwezigheid tijdens de initiatie kan bij mij alleen verklaard worden omdat de auteur haar wil doen laten gelden als een hoofdpersonage. Vengal, een opportunist eerste klas die tevens een representatie is van het klassensysteem in de maatschappij, veranderd ineens in een sympathisant van Serina en maakt keuzes die zijn eigen positie naar beneden kunnen halen. Hoe komt ie er in godsnaam op om Serina de sleutel van haar halsband te geven, en waarom steunt hij ineens de oppositie terwijl hij in de rest van het boek juist Danobe steunt omdat deze zijn positie veiligstelt? Heel vreemd.
En dan hebben we het nog niet eens gehad over het meest storende van allemaal: Ghelan die in de laatste paar pagina’s even snel in een rol wordt gedwongen die hem in staat stelt in een volgend deel de strijd op te nemen tegen Danobe.
Ik denk dat er veel meer uit het verhaal gehaald had kunnen worden, het begint namelijk echt goed. Wanneer het verhaal echter begint te vorderen doet de auteur hetzelfde als zoveel fantasyauteurs doen: hij vervalt in de alom bekende clichés en brengt daarmee een potentieel goed verhaal om zeep.
