Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.
Ezzulia Interview:
Allan Folsom
Het is ‘De dag van…. Allan Folsom’.
Hij is ter ere van zijn nieuwste boek
"Dag van de Samenzwering" in Amsterdam. De Amerikaanse bestsellerauteur
stapt op witte gympen de interviewruimte binnen. Hij is casual gekleed, jeans
met blouse en een jasje om het af te maken. Om zijn pols prijkt opvallend het
gele armbandje van Livestrong, symbool voor de strijd tegen kanker. De inmiddels
drieënzestig jarige auteur maakt een vitale indruk. In tegenstelling tot zijn
lijvige boeken oogt hij zelf slank. Zijn heldere blauwe ogen kijken oplettend de
wereld in. Ontspannen neemt hij plaats in een gemakkelijke stoel, slaat zijn
benen over elkaar en kijkt of hij wil zeggen ‘kom maar op’.
Door Kim Moelands |
Ezzulia.nl
"Ik heb niet
bewust een nieuwe stijl willen creëren, het gebeurde gewoon"
Bestseller en poepluiers
Folsom
had al een enerverende loopbaan achter de rug als documentairemaker en
scenarioschrijver voordat hij zijn succesvolle debuutthriller De dag na
morgen schreef. “De televisie- en filmwereld leverde me op den duur meer
frustratie dan plezier op. Er wordt veel geschreven, maar de meeste dingen
belanden uiteindelijk in de prullenbak. Ik voelde als me een architect die
gebouwen ontwerpt die nooit gerealiseerd worden.” Ook de commercialisering van
het televisie- en filmwereldje gaf Folsom een ongemakkelijk gevoel.
“Vroeger had je nog te maken met een klein clubje mensen en nu is het allemaal
veel onoverzichtelijker.” Folsom besloot zijn carrière over een andere
boeg te gooien. “Ik zei tegen mezelf: Allan, als je een script kunt schrijven
dan kun je ook een boek maken.” Het idee voor De dag na morgen kreeg hij
tijdens een reis door Europa. Folsom werkte twee jaar lang non-stop aan
het verhaal en liet het door zijn agent naar acht uitgevers sturen. “Mijn aanpak
was ongebruikelijk. Normaliter stuur je een outline en de eerste paar
hoofdstukken naar een uitgever en op basis van de reacties schrijf je verder. Ik
schotelde ze gelijk het hele boek voor.” De Amerikaanse uitgever Little, Brown
and Company won de strijd om het boek uiteindelijk. Het bereikte de derde plaats
in de New York Times bestsellerslijst en er werden ruim anderhalf miljoen
exemplaren verkocht. Niet gek voor een eerste poging als auteur. “Enerzijds ging
ik natuurlijk volledig uit mijn dak door het overweldigende succes van De dag
na morgen. Ik kon al mijn frustraties van de afgelopen jaren langs mijn rug
laten afglijden. Maar het kneep anderzijds ook mijn strot dicht. Van iemand die
gewend was achter de schermen te werken, stond ik ineens in de spotlights. Toen
ik met mijn tweede boek wilde beginnen, realiseerde ik me ineens dat er heel
veel mensen meekeken over mijn schouder. Dat heeft een tijdje verlammend
gewerkt.” Zijn plotselinge succes als thrillerauteur was niet de enige
verandering in Folsoms leven. “Mijn vrouw was in die tijd ook nog zwanger
van ons eerste en enige kind. Ineens was ik een beroemde, schrijvende vader voor
wie poepluiers een dagelijks terugkerend ritueel waren.”
Nieuw
elan
Folsoms
debuutroman wordt gezien als een boek dat het thrillergenre nieuw elan inblies.
Het heeft veel thrillerauteurs geïnspireerd, waaronder Dan Brown. “Ik heb niet
bewust een nieuwe stijl willen creëren, het gebeurde gewoon. Mijn filmische
schrijfstijl en de complexe plot was op dat moment blijkbaar uniek. Ook schijn
ik volgens Italiaanse deskundigen de eerste te zijn geweest die de lezer het
verhaal laat beleven door de ogen van de hoofdpersonen.” Die filmische
schrijfstijl dankt Folsom aan Hollywood. “Ik heb daar geleerd om het
publiek gelijk het verhaal in te trekken. Actie is het sleutelwoord. Vooral bij
televisie is dat heel belangrijk door de zapcultuur. Het verhaal moet de lezers
zo raken dat ze niets liever willen dan verder lezen. Voordat ze zijn bekomen
van de ene gebeurtenis krijgen ze de volgende alweer voor hun kiezen. Deze
constante stroom van gebeurtenissen is de motor van het verhaal.”
Typisch
Hollywood
Ondanks zijn
verleden in de filmwereld heeft geen van Folsoms boeken het tot het witte
doek geschopt. Hij liep weer keihard tegen zijn aloude frustratie aan. “Voor
De dag na morgen heb ik een filmscript geschreven. Het traject was al zover
gevorderd dat we op het punt stonden tot opnames over te gaan. De studio heeft
het uiteindelijk geblokkeerd. Ze wilden een andere scriptschrijver hebben. De
producer was het daar niet mee eens, maar ik werd toch ontslagen. Ze hebben er
uiteindelijk een paar schrijvers en zes miljoen dollar tegenaan gekwakt en de
film is er nog steeds niet. Waarschijnlijk zal ie er ook nooit komen, typisch
Hollywood.” Op dit moment voert Folsom gesprekken om te kijken of het
mogelijk is om van Dag van vergelding en Dag van de samenzwering
miniseries te maken. “Dat werkt veel beter omdat je veel meer tijd hebt om het
verhaal goed te vertellen. In een film moet alles tot een gecomprimeerd verhaal
worden gebracht. De tijd zal het leren.”
Waarheen
leidt de weg???
De
hoofdpersonen eisen een belangrijke plaats op in Folsoms verhalen. “Ik
heb ze nodig om me door de plot te leiden. Zij bepalen waar het verhaal
uiteindelijk heengaat. Zo blijft het voor mijzelf ook een avontuur om het boek
te schrijven.” Deze manier van schrijven is niet altijd efficiënt. “Soms brengen
mijn hoofdpersonen me naar een doodlopende straat. De enige manier om dan weer
verder te komen is een stap terug te doen en vanaf dat punt weer helemaal
opnieuw te beginnen. Soms worden hier wel dertig tot veertig pagina’s
onbruikbaar door. Die gooi ik dan zonder pardon weg. Het gerucht dat ik vaak
twee keer zoveel pagina’s schrijf dan er uiteindelijk in het boek terechtkomen,
klopt dus (lacht). Het manuscript van Dag van vergelding was in eerste
instantie 1300 pagina’s…”
Folsoms uitgever klaagt vaak over het tempo waarin zijn boeken verschijnen. Nu doet hij gemiddeld zo’n twee à drie jaar over een boek. “Ze zouden het liefst een boek per jaar van me zien. Ik ben nog een beetje zoekende hoe ik dat voor elkaar ga krijgen. Misschien moet ik simpelere plots gaan verzinnen en met minder karakters gaan werken. Op zich voel ik er best voor om sneller en minder omvangrijk te gaan schrijven. Mijn huidige werkwijze put me heel erg uit. Aan het einde van een boek ben ik echt geen leuk gezelschap meer, vraag maar aan mijn vrouw… Op dit moment is de trend ook dat mensen dunnere boeken lezen. Met dit commerciële aspect moet ik ook rekening houden. Als het me lukt om jaarlijks een boek in de winkel te krijgen, dan verdien ik ook twee keer zo veel (lacht).”
Nicolas
Marten returns
Folsoms
hoofdpersonen zijn vaak hele gewone mensen die uiteindelijk meer in hun mars
hebben, dan ze zelf ooit gedacht hadden. “Ik doe eigenlijk een beetje hetzelfde
als Shakespeare (zonder mezelf daarmee te willen vergelijken overigens).
Hij zette gewone mensen op een groot podium waardoor ze ineens gingen schitteren
alsof ze koningen waren. Dat trucje pas ik ook toe. Ik neem een ogenschijnlijk
doorsnee karakter, breng hem of haar in een uitzonderlijke situatie en laat hen
dan hun eigen boontjes doppen.”
In Dag van de samenzwering laat Folsom voor het eerst een hoofdpersoon uit een vorig boek terugkomen. Nicolas Marten speelde ook in Dag van vergelding een hoofdrol. “Ik vind hem zo’n interessante persoon, dat ik met hem door wilde. Marten wil niks meer met zijn verleden te maken hebben, heeft zijn naam veranderd en heeft genoeg van alle bloed en ellende. In Dag van de samenzwering sleep ik hem weer aan zijn haren de wereld in waar hij zo’n hekel aan heeft gekregen. In mijn volgende boek zal hij ook een belangrijke rol spelen, omdat veel van mijn lezers hem aardig vinden.” Ook de Russische detective uit Dag van de samenzwering maakt een goede kans als herintreder. “Het voordeel van het hergebruiken van een hoofdpersoon is, dat je niet steeds het wiel hoeft uit te vinden. Ik ken de persoon waar ik over schrijf, hoef me niet in zijn achtergrond te verdiepen, etc.”
Acteurs
als hoofdpersoon
Veel van
Folsoms collega-auteurs leggen stukjes van zichzelf in hun karakters of
gebruiken mensen uit hun omgeving als voorbeeld. “De hoofdpersonen die het
meeste op mij lijken zijn waarschijnlijk de dode hoofdpersonen (lacht). Zonder
gekheid, ik kijk niet in de spiegel als ik schrijf. Meestal baseer ik de
karakters op acteurs (sommige zijn al lang dood). Dat maakt het voor mij
makkelijker om mijn hoofdpersonen op een realistische manier tot leven te
brengen. Ik weet hoe ze praten en bewegen en hoe ze op bepaalde situaties
reageren. De politieagent uit De dag na morgen is bijvoorbeeld afgeleid
van acteur Spencer Tracy.
Realistische thema’s
Vaak begint
de aanzet tot een boek met een klein ideetje dat een hele tijd in Folsoms
hoofd blijft rondspoken en steeds groter wordt. Hij schrijft zes tot zeven dagen
per week. “Ik ben een harde werker, maar ook ik heb soms mijn dag niet.”
Ontspannen doet hij dagelijks op zijn fiets of in het zwembad. “Een goede film
of een fles wijn wil ook nog wel eens helpen om mijn geest weer helder en
creatief te krijgen.” Zijn inspiratie haalt Folsom veelal uit kranten.
“Ik probeer wel altijd te schrijven over dingen die een link hebben met wat op
dat moment in de maatschappij speelt. Zoals in Dag van de samenzwering
dat gaat over een groot complot rondom de Amerikaanse president. Dat zou zomaar
echt kunnen gebeuren. Het centrale thema is macht en het misbruik daarvan.” Ook
in zijn volgende boek wil Folsom iets met dit thema gaan doen, maar dan
toegespitst op één persoon en niet op een groep mensen of instantie als de kerk,
een regering of iets dergelijks. “Denk bijvoorbeeld aan het internet en wat er
zou gebeuren als één persoon dat zou manipuleren. Op die manier kan zo iemand
enorme schade aanrichten zonder dat hij of zij in de openbaarheid hoeft te
treden. Ik ben nog niet aan het schrijven hoor, maar het zou zomaar iets in die
richting kunnen zijn…”
Ook in ‘real life’ maakt Folsom zich druk om de toestand in de wereld. “Het is een grote puinhoop en ik vraag me af of het ooit nog goed komt. In Amerika word je de hele dag door op een dwingende manier geconfronteerd met het nieuws en daar word ik wel eens gek van. In Europa is het allemaal veel rustiger en gemoedelijker. Daarom vind ik het ook heerlijk om hier op tournee te gaan. De mensen zijn hier veel vriendelijker. Na Amsterdam vlieg ik voor promotie door naar Barcelona en daarna plak ik er nog een paar dagen achteraan. Even heerlijk tot mezelf komen en mijn neus achterna lopen in Europa, voordat ik weer met beide benen op de hectische Amerikaanse bodem land.”
(mei 2007)
Foto's: Kim Moelands voor Ezzulia.nl
Bibliografie Allan Folsom:
1994: Dag na Morgen (Day After Tomorrow)
1998: Dag van Bekentenis (Day Of Confession)
2004: Dag van Vergelding (Exile)
2007: Dag van de Samenzwering (Machiavelli Covenant)
Allan Folsom,
Dag van de Samenzwering: Tuinarchitect Nicholas Marten wordt bij het
sterfbed van een vriendin geroepen. Ze weet hem nog net te vertellen dat haar
man en kind op geheimzinnige wijze om het leven zijn gekomen, en dat ze zelf
vermoedelijk is vergiftigd. Als Marten probeert te achterhalen wat er is
gebeurd, stuit hij overal op tegenwerking. Hij krijgt onverwacht hulp van
niemand minder dan John Henry Harris, de president van de Verenigde Staten.
Tijdens een staatsbezoek aan Europa ontdekt Harris dat een broederschap binnen
het Witte Huis een prijs heeft gezet op het hoofd van de Duitse bondskanselier.
Door deze wetenschap is ook Harris zijn leven niet meer zeker. Samen met Marten
en de mooie, maar mysterieuze journaliste Demi Picard probeert Harris de
machtigste organisatie die de wereld ooit gekend heeft te ontmantelen.
