Ik bedenk, dus het ontstaat?
Door Marelle Boersma
Er zijn voelers, doeners en denkers. Ik behoor duidelijk tot de laatste
categorie. Ik denk altijd. Soms wel eens te veel, soms te ver vooruit. Dat
gebeurt gewoon en het is moeilijk dat denkproces te stoppen.
Hoe zit dat nu bij het schrijven? Vanaf het moment dat ik met mijn eerste boek
begon, duiken er voortdurend thema’s in mijn hoofd op. Ik vind dat fantastisch.
Ik heb ‘inspiratie’, zoals dat in schrijverstermen heet. Daarna begint bij mij
een heel denkproces. Ik creëer verhaallijnen, personages worden geboren en ik
voorzie allerlei spannende ontwikkelingen. Het nadenken over het plot blijft
doorgaan tot de laatste zin is geschreven. Dus ik ben ook als schrijver een
typische denker. Tenminste, dat dacht ik altijd.
Vlak voor het verschijnen van mijn thriller Stil water, een boek over de absurd hoge bonussen van topmanagers, gebeurt er iets opmerkelijks. Het verhaal draait om Rona, een vrouw bij wie een hersenbeschadiging wordt geconstateerd. Ik beschrijf wat dit voor impact heeft op haar leven. Op het moment dat ik de drukproeven moet doornemen, krijg ik het ontstellende bericht dat mijn zusje ziek is: ze heeft een hersentumor. De manier waarop ze met deze ziekte omgaat heeft beangstigend veel weg van Rona’s ervaringen. Ik merk dat mijn fantasiewereld zich vlecht in mijn persoonlijke leven. Ik durf niemand over deze bijna profetische waarnemingen te vertellen. Mijn leven staat al op losse schroeven en ik wil mijn controle niet nog meer kwijt raken. Maar er gebeurt nog meer. In de maand waarin Stil water verschijnt, komt een topambtenaar in opspraak vanwege de gigantische bonus die hij opstrijkt. Zijn naam: M. Boersma, topmanager bij Essent. Bovendien spoelen er die zomer ook nog onverklaarbaar veel bruinvissen aan. Dit moet toch toeval zijn? Dan lees ik de recensie van Eric Herni, die het heeft over het ‘soms akelig actuele verhaal’. Hij heeft geen idee…
Als denker moet je soms zaken even
parkeren. Maar in de jaren erna blijven nieuwe thema’s in mijn hoofd opduiken,
die – een jaar na het opschrijven - weer blijken uit te komen. Het is
verbijsterend. Zeker als in recensies woorden worden gebruikt als
- ‘zeer actuele thriller’
- ‘Boersma’s Complex zit de tijdgeest ongemakkelijk dicht op de huid…’
- ‘De schrijfster… ziet die (vraag) in de realiteit van alledag beantwoord
worden.’
Wat is er aan de hand? Ik wil niet dat mijn verhalen uitkomen.
Maar ook het volgende boek zorgt weer voor parallellen met het feitelijke leven.
Een reactie van een lezer: ‘Je loopt voor op de actualiteit. Best eng: wordt
fictie werkelijkheid?’
Ik kan er bijna niet meer omheen dat ik méér heb dan slechts wat inspiratie.
Natuurlijk wenst geen enkele vezel in mijn lijf dat een atleet door een speer
getroffen werd, of dat een bekende topsporter op doping werd betrapt. Gelukkig
is Simon Vroemen nu vrijgesproken, want het was net alsof ik hem op een of
andere manier in mijn thriller had getrokken. Maar het blijft me intrigeren. Is
het wel allemaal toeval?
Nu mijn nieuwe thriller de
Babymakelaar op het punt staat geboren te worden, vraag ik me af wat er gaat
gebeuren. Ik wil niet dat onschuldige vrouwen de dood ingejaagd worden, dat
mensen misleid worden en dat baby’s …
Ho, wacht even. Ik denk niet na! Natuurlijk kan dit allemaal gebeuren, maar het
komt toch niet door mij? Of wel? Is het dan toch: ik bedenk, dus het ontstaat?
Ik wil hier niet meer over nadenken. Sommige dingen moet je accepteren in je
leven. Een plaats geven die goed voelt. Ik besef dat mijn inspiratie gevoed
wordt door mijn intuïtie. Daar kan ik als schrijver gebruik van maken. Ik kan
thema’s aansnijden die verband houden met toekomstige ontwikkelingen, want dat
heb ik tot nu toe elke keer gedaan. Ik bepaal toch niet wat er gaat gebeuren?
Het is hooguit een soort voorvoelendheid van dingen die komen gaan.
Voelers, doeners en denkers. Ik moet hier nog even over nadenken, want, ben ik
eigenlijk wel een denker? Het lijkt erop dat ik misschien toch meer een voeler
ben, of zelfs een voorvoeler.
Of denk ik dat nu alleen maar?
Zondag 6 september 2009.
Marelle Boersma is auteur van de thrillers Nephila's Netwerk (2005), Stil Water (2006), Complex (2007) en Schaduwspelen (2008).
Haar vijfde thriller, De Babymakelaar, verschijnt later dit jaar bij uitgeverij Verbum.
Heb je een mening over deze column?
Op het forum van Ezzulia is een topic over deze column van Marelle Boersma. Geef daar je mening of discussieer met andere bezoekers van Ezzulia.
Kijk
hier voor het speciale topic.
Meer columns van Marelle Boersma? Kijk hier
Nog meer columns? Kijk dan hier.