Kluizenaar
Door Tisa Pescar
Ik ben een kluizenaar. Een onverbeterlijke zelfs. Het allerliefst zou ik naar
een hutje op de hei verkassen, waar ik ongestoord mijn gang kan gaan zonder te
worden geconfronteerd met goedbedoelende mensen die zichzelf om de haverklap
onaangekondigd aan me opdringen. Dat zij veelvuldig sociale contacten nodig
hebben, betekent niet dat ik daar eveneens om zit te springen. Ik begrijp dan
ook niet waarom ze koste wat kost blijven proberen om mij hun normen en waarden
op te dringen. Ik ben gelukkig zoals ik nu leef. Laat me mijn eigen gang maar
gaan, zoals Ramses Shaffy ooit zong in een lied dat ik met recht mijn lijflied
kan noemen.
Dat mijn sociale netwerk vanwege mijn zelfgecreëerde isolement erg klein is, kan
me geen zak schelen. Doe mij maar kwaliteit in plaats van kwantiteit. De paar
vriendinnen die ik heb, zijn er onderhand wel aan gewend dat ze soms twee of
meer maanden taal noch teken van mij ontvangen. Die nemen mij dat ook niet
kwalijk. Dat ik soms uren achtereen boven in mijn schrijfkamer zit, is geen
enkel probleem voor mijn echtgenoot, die dan ongestoord tv kan kijken. Overdag
is hij trouwens weg, dus dan heeft hij al helemaal geen last van mijn zucht naar
afzondering.
De wetenschap dat ik in een hutje op de heide van alle luxe zal moeten afzien,
vind ik trouwens geen ramp. Eenvoud heeft charme, zelfs als je midden in de
winter door de vrieskou naar een ecotoilet moet lopen dat honderd meter van je
hutje vandaan staat. Of wanneer je twintig kilometer door weer en wind moet
fietsen om een supermarkt te bereiken. Fietsen is gezond en dus vang ik dan twee
vliegen in één klap.
Elektriciteit lijkt me ook geen probleem. Een paar zonnepanelen en accu’s doen
wonderen. En natuurlijk zou ik een groenten- en kruidentuin aanleggen. Dan kan
ik ten minste sla eten die op mijn tong smelt, in plaats van de plasticachtige
kroppen die ze tegenwoordig in de supermarkt verkopen. Oké, die sla is dan
waarschijnlijk wel aangevreten door slakken en ander kruipend ongedierte, maar
dat neem ik op de koop toe.
In ieder geval zou mijn leven zonder de hectiek van de huidige maatschappij een
stuk rustiger verlopen. Maar aangezien mijn hutje niet zal ontkomen aan
bouwbesluiten en andersoortige regelgeving, schat ik in dat het realiseren van
mijn droom ingewikkelder wordt dan het uitvoeren van wat creatief timmer- en
schroefwerk uit de losse pols. Voorlopig zal ik het dus met mijn bouwvallige
huisje langs de dijk moeten doen, alwaar ik lekker verder droom.
Zondag 20 september 2009.
Tisa Pescar (17 januari 1967, Rotterdam) debuteerde als auteur in 2003
met de bovennatuurlijke thriller Varcolac. Vijf jaar later werd het
opnieuw uitgebracht als Jachtmaan bij de Belgische uitgeverij Kramat. Het
op zichzelf staande vervolg Wolfmaan verscheen in juni 2009. Naast
schrijfster is Pescar ook gitariste en schilderes.
Heb je een mening over deze column?
Op het forum van Ezzulia is een topic over deze column van Tisa Pescar. Geef daar je mening of discussieer met andere bezoekers van Ezzulia.
Kijk hier voor het speciale topic.
Meer columns van Tisa Pescar? Kijk hier
Meer columns? Kijk dan hier.