Het dilemma: perfectie of ontbossing
Door
Simone van der Vlugt
Februari is begonnen en meteen begint de drukte. Zo zit je maandenlang rustig
achter je computer, geef je af en toe eens een lezing en heb je alle tijd om met
je hond te wandelen, maar in de maand dat je boek uitkomt heb je helemaal
nergens meer tijd voor. Een bomvolle agenda, niet alleen doordeweeks maar ook de
weekeinden staan vol afspraken, beheerst mijn leven. Ik heb het natuurlijk zelf
gedaan, ik had ook nee kunnen zeggen. Maar je zegt geen nee tegen interviews,
want het is belangrijk om je boek te promoten. Een gemiddeld interview duurt
echter snel twee tot drie uur, waarna je helemaal sufgepraat bent, en waar je
verbazingwekkend weinig van terugziet in de tekst. Intussen heb ik geleerd om
iets bondiger te antwoorden en het interview maximaal anderhalf uur te laten
duren. Dat is meer dan genoeg.
Maar bij een interview hoort een foto, waar weer een aparte afspraak voor
gemaakt wordt. De helft van de week zit je dus opgepoetst te wachten op een
fotograaf die al gauw anderhalf uur nodig heeft om een geschikte foto te maken.
Maar dat maakt allemaal niet uit. Ik vind het leuk om te doen. Maar of ik
straks, als de fotograaf van het blad Rails komt, het kan opbrengen om stralend
te lachen moeten we nog maar afwachten. Ik baal namelijk. Omdat er een fout op
de flaptekst van mijn nieuwe boek staat. Een fout die niet meer hersteld kan
worden.
Een boek komt nooit in één keer tot stand, dat begrijpt iedereen. Je schrapt, je schaaft, je verandert eens wat, je maakt fouten. Die herstel je weer, maar niet overal, omdat je een foutje snel over het hoofd ziet. Daarom laat ik altijd een aantal mensen met scherpe blik de drukproef lezen. Alles wat ik zelf, en de correctors bij de uitgeverij, niet hebben gezien komt er dan wel uit. En daarna lezen we het allemaal nóg een keer, tot we het boek met onze ogen dicht, ons uit hoofd, kunnen opdreunen. Knappe jongen die nu nog een fout ontdekt. Gaat niet gebeuren.
Natuurlijk gebeurt dat wel, in ieder boek
weer. Maar dat er een foutje op de flaptekst staat, is me nog niet overkomen.
Het is mijn eigen schuld, ik heb op een gegeven moment de dochter van Lisa de
leeftijd van vijf jaar gegeven, nadat ze in eerdere versies zes jaar was. Met
het gevolg dat ze in het boek dus vijf jaar is, en op de flaptekst nog zes.
Paniek bij de uitgeverij! We bellen heen en weer: wat moeten we doen? Het boek
is al gedrukt, de omslag ook. De hele eerste druk van 100.000 exemplaren door de
papiervernietiger halen? Ik wil geen boek met een fout erop, ook geen kleintje.
Dan gaan al die lezers me mailen om me op die fout te wijzen en krijg ik dat
tijdens lezingen tot in het oneindige te horen. Maar ik denk aan al die bomen
die gesneuveld zijn ten behoeve van mijn boek, aan alle inkt die is gebruikt, de
productiekosten, de arbeidskracht… Maar vooral de bomen. Ik ben een natuurmens
en zie met lede ogen aan hoe de ontbossing maar door en doorgaat.
Dus het is niet anders. Er staat een foutje op de flaptekst. We gaan het niet
terugdraaien. (Dat is dan weer het nadeel van zo’n hoge oplage). Als u er niet
mee kunt leven, moet u maar wachten op de tweede druk, dan is de fout hersteld.
Of u verwerkt het in stilte en denkt aan de bomen.
Dinsdag 12 februari 2008
Simone van der Vlugt is succesvol auteur van literaire thrillers en van een groot aantal jeugdboeken. Van haar thrillers De Reünie, Schaduwzuster en Het Laatste Offer zijn inmiddels al meer dan 400.000 exemplaren verkocht.
Heb je een mening over deze column?
Op het forum van Ezzulia is een topic over de columns van Simone van
der Vlugt. Geef daar je mening of discussieer met andere bezoekers van Ezzulia.
Kijk hier voor het speciale topic.
Meer columns? Kijk dan hier.