Skip to: site menu | section menu | main content

 

 
Currently viewing: www.ezzulia.nl » Columns



 

 


 

 

 

 

 

 


 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

Het dilemma: perfectie of ontbossing

Door Simone van der Vlugt

Februari is begonnen en meteen begint de drukte. Zo zit je maandenlang rustig achter je computer, geef je af en toe eens een lezing en heb je alle tijd om met je hond te wandelen, maar in de maand dat je boek uitkomt heb je helemaal nergens meer tijd voor. Een bomvolle agenda, niet alleen doordeweeks maar ook de weekeinden staan vol afspraken, beheerst mijn leven. Ik heb het natuurlijk zelf gedaan, ik had ook nee kunnen zeggen. Maar je zegt geen nee tegen interviews, want het is belangrijk om je boek te promoten. Een gemiddeld interview duurt echter snel twee tot drie uur, waarna je helemaal sufgepraat bent, en waar je verbazingwekkend weinig van terugziet in de tekst. Intussen heb ik geleerd om iets bondiger te antwoorden en het interview maximaal anderhalf uur te laten duren. Dat is meer dan genoeg.
Maar bij een interview hoort een foto, waar weer een aparte afspraak voor gemaakt wordt. De helft van de week zit je dus opgepoetst te wachten op een fotograaf die al gauw anderhalf uur nodig heeft om een geschikte foto te maken.
Maar dat maakt allemaal niet uit. Ik vind het leuk om te doen. Maar of ik straks, als de fotograaf van het blad Rails komt, het kan opbrengen om stralend te lachen moeten we nog maar afwachten. Ik baal namelijk. Omdat er een fout op de flaptekst van mijn nieuwe boek staat. Een fout die niet meer hersteld kan worden. 

Een boek komt nooit in n keer tot stand, dat begrijpt iedereen. Je schrapt, je schaaft, je verandert eens wat, je maakt fouten. Die herstel je weer, maar niet overal, omdat je een foutje snel over het hoofd ziet. Daarom laat ik altijd een aantal mensen met scherpe blik de drukproef lezen. Alles wat ik zelf, en de correctors bij de uitgeverij, niet hebben gezien komt er dan wel uit. En daarna lezen we het allemaal ng een keer, tot we het boek met onze ogen dicht, ons uit hoofd, kunnen opdreunen. Knappe jongen die nu nog een fout ontdekt. Gaat niet gebeuren. 

Natuurlijk gebeurt dat wel, in ieder boek weer. Maar dat er een foutje op de flaptekst staat, is me nog niet overkomen. Het is mijn eigen schuld, ik heb op een gegeven moment de dochter van Lisa de leeftijd van vijf jaar gegeven, nadat ze in eerdere versies zes jaar was. Met het gevolg dat ze in het boek dus vijf jaar is, en op de flaptekst nog zes.
Paniek bij de uitgeverij! We bellen heen en weer: wat moeten we doen? Het boek is al gedrukt, de omslag ook. De hele eerste druk van 100.000 exemplaren door de papiervernietiger halen? Ik wil geen boek met een fout erop, ook geen kleintje. Dan gaan al die lezers me mailen om me op die fout te wijzen en krijg ik dat tijdens lezingen tot in het oneindige te horen.  Maar ik denk aan al die bomen die gesneuveld zijn ten behoeve van mijn boek, aan alle inkt die is gebruikt, de productiekosten, de arbeidskracht… Maar vooral de bomen. Ik ben een natuurmens en zie met lede ogen aan hoe de ontbossing maar door en doorgaat.
Dus het is niet anders. Er staat een foutje op de flaptekst. We gaan het niet terugdraaien. (Dat is dan weer het nadeel van zo’n hoge oplage). Als u er niet mee kunt leven, moet u maar wachten op de tweede druk, dan is de fout hersteld. Of u verwerkt het in stilte en denkt aan de bomen. 

 


Dinsdag 12 februari 2008

Simone van der Vlugt is succesvol auteur van literaire thrillers en van een groot aantal jeugdboeken. Van haar thrillers De Renie, Schaduwzuster en Het Laatste Offer zijn inmiddels al meer dan 400.000 exemplaren verkocht.

 

Heb je een mening over deze column?
Op het forum van Ezzulia is een topic over de columns van Simone van der Vlugt. Geef daar je mening of discussieer met andere bezoekers van Ezzulia.

Kijk hier voor het speciale topic.


 

Meer columns? Kijk dan hier.

 

 

 

Terug naar boven

Terug naar boven