Writers block
Door
Simone van der Vlugt
Ik zit vast met mijn nieuwe thriller. Terwijl thriller nummer vier, Blauw water,
nog moet uitkomen en ik me tussen de bedrijven door met de drukproef bezighoud,
is een ander deel van mij al een fase verder. Mijn hoofd zit in 2009. In Leiden.
Maar ik zit dus vast. Het beste is om een boek dan een tijdje weg te leggen, dan
komen er vanzelf oplossingen. Dat klopt, er komen zoveel oplossingen dat ik niet
kan kiezen. En als ik eindelijk kies, is dat het startsein voor nieuwe
problemen.
Kortom, een writers block. Nooit gedacht dat ik ermee te maken zou krijgen maar
niets menselijks is mij vreemd. Gelukkig moet ik tussendoor nog wat doen aan een
nieuw jeugdboek dat in mei 2008 gaat verschijnen. Dat geeft even lucht. U zult
wel denken: waar haalt ze daar nou weer de tijd voor vandaan, maar ik heb de
hele dag niets anders te doen. Ik leef in een schijnwereld, en als die wereld
niet doordraait, draai ik door. Dus als mijn overbelastingsklachten opspelen,
spreek ik alles gewoon in op een dictafoon. Het is niet hetzelfde, maar het is
beter dan niets doen.
Het probleem met thrillers schrijven is dat op een gegeven moment alles wel een
keer gedaan is. Zo niet door jezelf, dan wel door een ander. De stalker, de
gezellige huisvriend die een moordenaar blijkt te zijn, de foute man waar de
hoofdpersoon voor valt, ze trekken voortdurend voorbij. Op zich is dat niet erg,
want iedere schrijver werkt zo’n gegeven anders uit. Maar als je een paar
thrillers op je naam hebt staan, worden de keuzeonderwerpen wel steeds minder.
Je kunt moeilijk zelf gaan variëren op steeds hetzelfde thema.
Nu hebben schrijvers een creatieve geest. Variaties genoeg. En daarmee dient het
volgende vraagstuk zich aan: hoe geloofwaardig moet een thriller zijn? Moet je
als lezer ervan overtuigd zijn dat de moordenaar niet anders had kunnen
handelen? Het antwoord is natuurlijk nee, want als je dat kon, was je zelf rijp
voor het Pieter Baan Centrum. Sla de krant maar open en je komt de gekste
motieven voor gepleegde misdaden tegen. Een man eet de hersens van zijn vriend
op, een ander schiet op verschillende locaties zijn hele schoonfamilie af omdat
zijn vrouw hem heeft verlaten, een terminale moeder vermoordt haar vier kinderen
omdat ze niet van haar kroost gescheiden wil worden, noem maar op.
Ondanks die berichten zie ik voortdurend van ingenieuze plots af omdat ik ze
niet geloofwaardig vind. Omdat ik niet mee kan in de gedachtewereld van de
moordenaar. Dat pleit voor mij als mens, maar als schrijver maak ik het me
verdraaid lastig. Hoe ver kun je gaan in een thriller?
Nu is er een in boekenland algemeen bekend advies, naast rust en afleiding, om
een writers block aan te pakken. Het heet kill your darlings. Met andere
woorden, onderwerp alles wat je geschreven hebt nog eens aan een scherpe blik en
bedenk of het ook anders kan. Dat kan natuurlijk sowieso, maar dat betekent dat
je veel tekst voor niets hebt geschreven. Uren en uren werk, vernietigd door één
druk op de deleteknop. Het zal niemand verwonderen dat je instinct tot
zelfbehoud dat tot het laatste moment probeert te voorkomen. Tot je er echt aan
moet geloven.
Gelukkig heb ik een nieuw briljant idee. Geloofwaardig? Hmm, ík zou om die reden
nooit iemand vermoorden. Maar er zijn mensen die een veel minder goede reden
nodig hebben. Dus ga ik ermee aan de gang. Ik schrap de helft van mijn oude
versie. Van de tachtig A-viertjes hou ik ongeveer de helft over. Maar het speelt
zich nog steeds af in Leiden. En het komt nog steeds in 2009 uit. Hoop ik.
Vrijdag 14 december 2007.
Simone van der Vlugt is succesvol auteur van literaire thrillers en van een groot aantal jeugdboeken. Van haar thrillers De Reünie, Schaduwzuster en Het Laatste Offer zijn inmiddels al meer dan 400.000 exemplaren verkocht.
Heb je een mening over deze column?
Op het forum van Ezzulia is een topic over de columns van Simone van
der Vlugt. Geef daar je mening of discussieer met andere bezoekers van Ezzulia.
Kijk hier voor het speciale topic.
Meer columns? Kijk dan hier.