Perfect
Door Marelle Boersma
In een opwelling besluit ik dat ik een
vrije middag neem. Ik heb net de resultaten van mijn onderzoek samengevat en
opgestuurd en dus vind ik dat ik het verdiend heb. De boog kan niet altijd
gespannen zijn. Vanmorgen vroeg zag ik tussen mijn te smalle oogleden dat het
overal een grote bende was in huis. Na een druk weekend vol afspraken stond het
aanrecht vol met afwas, mijn wasmand puilde uit en de eettafel werd bedolven
onder stapels ongelezen kranten en andere post. Dus verliet ik zo snel mogelijk
mijn huis, mijn zoon nog diep in slaap.
Als ik vanuit mijn werk naar de supermarkt fiets schijnt het zonnetje en ik
krijg steeds meer zin in de vrije middag die voor me ligt. Mijn voornemen is
goed: ik ga die middag ons huis wat leefbaarder en gezelliger maken. Mijn zoon
heeft herfstvakantie en dan lijkt het mij niet leuk om in een onopgeruimd huis
te moeten bivakkeren. Ik weet dat ik niet perfect ben, maar ik probeer wel na te
streven dat alles zoveel mogelijk in goede banen geleid wordt. Enig
perfectionisme is me niet vreemd.
Met een zware tas vol boodschappen kom ik thuis. Zoonlief zit frisgewassen
achter zijn computer. Luid schaterend om de opmerkingen van zijn vrienden die
via een voicechat hetzelfde internetspel spelen. De zeer korte groet
maakt mij duidelijk dat mijn aanwezigheid voor hem overbodig is. Hmm.
Mezelf toesprekend dat hij me ook niet heeft gevraagd om thuis te komen, begin
ik de boodschappen uit te pakken. Het is nog maar een paar jaar geleden dat ik
me schuldig zat te voelen op mijn werk als hij vrij was. Maar ik was niet in
staat om elke schoolvakantie vrij te nemen, ook al vond ik dat ik, als
alleenstaande moeder, dat eigenlijk moest doen. De perfecte moeder. De spagaat
waarin ik toen verkeerde is steeds kleiner geworden. Alsof mijn psychische
gesteldheid gelijke tred houdt met het fysieke deel. Want een echte spagaat kan
ik, nu de jaartjes mee gaan tellen, echt wel vergeten.
Ik ruim mijn boodschappen op en smeer een boterham. Als ik een eenzame lunch aan
het eten ben, maak ik een to do lijstje. Het bevat te veel noodzakelijke
en dus vervelende dingen. En dus zet ik er wat zaken op die ik eigenlijk dit
weekend had willen doen, maar waaraan ik niet was toegekomen, zoals het
schrijven van deze column. Zuchtend begin ik bovenaan het lijstje. Ik bel de
tandarts voor de steeds weer uitgestelde afspraak en maak er meteen eentje voor
zoonlief. Ik werk de afwas weg en pak dan de wasmand. Een diepe zucht ontsnapt.
Is dat nou een vrije middag? Achterstallige klusjes doen in huis? Mijn
mondhoeken trekken naar beneden. Gatver…
Ik hoor de luide lach van zoonlief uit zijn kamer komen. Hij ergert zich niet
aan de troep in huis. Hij is gewoon lekker aan het genieten. Hij heeft een vrije
dag en geniet daarvan. En eigenlijk heeft hij gewoon groot gelijk!
Ik zet de wasmand terug. In de kamer keer ik de volle eettafel de rug toe en zet
mijn computer aan. Mijn mondhoeken beginnen omhoog te krullen. Een brede
glimlach trekt langzaam maar zeker over mijn gezicht. Ik heb een vrije middag.
En dus ga ik doen waar ik zin in heb. Vanavond ga ik wel puin ruimen in huis. Nu
ga ik mijn column schrijven. Lekker genieten. Dat is pas perfect!
Deze column verscheen ook op de website van het nieuwe magazine LOF (www.lofonline.nl) , een blad voor moeders met ambitie.
Zondag 9 december 2007.
Marelle Boersma is auteur van de onlangs verschenen thriller Complex, over misstanden in de wereld van de cosmetische chirurgie.
Heb je een mening over deze column?
Op het forum van Ezzulia is een topic over de columns van Marelle
Boersma. Geef daar je mening of discussieer met andere bezoekers van Ezzulia.
Kijk hier voor het speciale topic.
Meer columns? Kijk dan hier.