Gehoorzaam
Door Marelle Boersma
Mijn nieuwe boek is
af. De eerste versie is zelfs al ge-edit tot een tweede. Geschrapt en geschaafd.
Aangevuld en bijgewerkt. Voorlopig kan ik er niet meer aan verder werken. Alle
ideeën die zich de afgelopen tijd in mijn hoofd vormden, zijn verwerkt tot
scènes. En opeens is er een leegte die ik niet meer gewend ben. Er is weer
ruimte in mijn hoofd. Heerlijk, een speelruimte voor nieuwe plannen. Automatisch
begin ik na te denken over een nieuw verhaal.
Voorzichtig test ik wat onderwerpen bij mijn lat-maatje uit.
‘Nu alweer bezig met een nieuw boek? Jeetje, heb je haast?’ verzucht hij. Hij
heeft als geen ander het harde werken van de laatste maanden meegemaakt. ‘Zou je
niet eens even een maandje rust nemen?
Rust? Er ploppen allerlei leuke plannen in mijn hoofd omhoog en ik popel om ze
uit te gaan werken tot een plot. Ik sta nog op de efficiëntiestand
geprogrammeerd. Dat betekent normaal dat ik alleen het late nieuws op tv volg,
mijn zoon prijs om zijn zelfstandigheid en een terloopse blik werp op een
groeiende stapel nieuwe boeken, allemaal om zoveel mogelijk tijd te reserveren
voor het schrijven. Hoe kan hij dan over rust praten? Een maand zelfs. Nee,
hieraan ga ik niet gehoorzamen!
Maar ik ben de beroerdste niet en ik doe een paar dagen mijn uiterste best om te
lummelen. Ik duw elk nieuw idee met kracht in een laatje achterin mijn hoofd,
zap ’s avonds langs allerlei onzinnige programma’s, hang uren aan de lijn met
mijn moeder, schrijf vele berichtjes op het Ezzulia Forum, betaal mijn
rekeningen op tijd, lees eindelijk weer eens een boek en jaag met het zweepje
achter mijn zoon aan. (Tentamens!)
Na een week begint het langzaam door te dringen. Ik geniet zowaar van het
ontspannen. Maar dan begint mijn zoon te klagen. Hij is allergisch voor mijn
moederlijke bezorgdheid over zijn schoolwerk en bonjourt me elke keer
vriendelijk doch beslist zijn kamer uit. Maar ja, ik verveel me en ik merk dat
hij meer MSN’t dan leert. School is belangrijk, duw ik hem meerdere malen onder
zijn neus. Het vriendelijke karakter van mijn zoon verandert. Zijn taalgebruik
ook. En de deur wordt voor mijn neus dichtgesmeten.
Dat is slikken. Klopt het wat hij me toesnauwt? Ben ik inderdaad vervelend? (Hij
gebruikte een ander woord). Dan besef ik dat ik misschien te ver ben gegaan.
In het weekend ben ik weer bij mijn lat-maatje. Maar ook voor hem blijkt het
wennen. Ik sta open voor uitjes zonder tijdslimiet, vind alles gezellig, lees
veel te lang de krant en wil hem overal mee helpen. En vooral dat laatste is
lastig, want ik weet alles beter en gehoorzaam per definitie niet.
Na wat gemopper, pakt mijn lat-maatje het anders aan. Geen grove woorden, geen
dichtgeslagen deur. Hij trekt me eens dicht tegen zich aan.
‘Wordt het niet eens tijd dat je aan een nieuw boek begint?’ oppert hij.
Kijk, en dan wordt het tijd om gehoorzaam te zijn…
Vrijdag 16 november 2007.
Marelle Boersma is auteur van de onlangs verschenen thriller Complex, over misstanden in de wereld van de cosmetische chirurgie.
Heb je een mening over deze column?
Op het forum van Ezzulia is een topic over de columns van Marelle
Boersma. Geef daar je mening of discussieer met andere bezoekers van Ezzulia.
Kijk hier voor het speciale topic.
Meer columns? Kijk dan hier.