Skip to: site menu | section menu | main content

 

 
Currently viewing: www.ezzulia.nl » Columns





 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

Frustratie

Door Marelle Boersma


Het weekend komt eraan. Tijd om wat leuks te doen. En dit keer ga ik met de trein. Ik plan de reistijd ruim, zodat een vertraging niet meteen mijn humeur zal verpesten. Bij de NS doen ze namelijk aan frustratiegarantie. Want lukt het ze niet om je een vertraging in je maag te splitsen, dan is het wel zo druk dat je met je dure kaartje alleen maar een staanplaats hebt. Maar als je je daar van tevoren op in stelt, kan het alleen maar meevallen. Dacht ik.
Het weer is goed en de busverbinding naar het station altijd een ramp. Dus pak ik de fiets om de acht kilometer rustig peddelend af te leggen. Op die manier doe ik Al Gore ook nog een plezier, want dat is zeker milieuneutraal. Misschien slaat de balans zelfs wel door naar de positieve kant. Zo ben ik lekker posi bezig, vind ik zelf.
Vrolijk gestemd kom ik aan op het station. Nog ruim de tijd voor mijn trein vertrekt. Ik stap af bij de fietsenstalling. Maar terwijl ik normaal een kaartje aan mijn remkabel geniet krijg, word ik nu doorverwezen naar een gigantisch metalen hekwerk, met draaideur. ‘Daar moet u door.’
‘En hoe doe ik dat?’ vraag ik vriendelijk.
‘Met uw chipknip.’
Dat wordt dus een probleem, want die ligt thuis. En dat is acht kilometer terugfietsen. Op zo`n moment zakt mijn vrolijke stemming vrij snel weg. Zeker als de man achter de balie mij op geen enkele manier tegemoet wil komen.
‘Had dat niet eerder aangekondigd kunnen worden?’
‘We delen al vier maanden foldertjes uit, mevrouw.’
‘Nou, niet aan mij,’ weet ik zeker.
Blijkt dat in een hoekje een bakje heeft gestaan waar die foldertjes ooit in gelegen hebben. Tja, dat schiet niet op. Ik probeer van alles, want een veilig onderkomen voor mijn fiets is me best wat waard. ‘Kunt u voor mij niet een uitzondering maken. Zet mijn fiets hier gewoon aan de zijkant, ik wil er best voor betalen.’
Maar de medewerking is nihil. Geen chipknip, geen stalling.
Ik baal als de bekende stekker, maar ik kom met mijn fiets, zonder chipknip dat grote hekwerk niet door.
‘Allemaal beveiliging, mevrouw. We moeten met de tijd mee.’
Terwijl de NS berucht is om zijn vertragingen, blijkt er toch een afdeling te zijn die met een enorme versnelling een nieuwe regel heeft ingevoerd. De beveiliging van de fietsenstalling mag geen oponthoud oplopen. Nou, ben ik blij mee…
Er zit niets anders op dan, met fiets, weer de stalling uit te lopen. Maar ik kan het natuurlijk niet nalaten om nog een opmerking te plaatsen, want als iemand mij tegenwerkt zal die dat weten ook. ‘Als mijn fiets straks gestolen wordt, klaag ik u aan. U bent een fietsenstalling, en dat mag u niet weigeren. Zeker niet als ik er graag voor wil betalen!’ Het maakt weinig indruk.
Toch doet zo`n opmerking mij in ieder geval een beetje goed. Ik laat niet over me heen lopen.
Door al dat gezeik begint de tijd nu toch wel te dringen, dus prop ik mijn fiets in een houder tussen de vele studentenfietsen. Hopelijk veilig tot zondagavond. Ik scoor snel een kaartje en sjees naar het perron. Net op tijd… om mijn trein keurig op tijd voor mijn neus weg te zien rijden.
Het is ze weer gelukt. Gegarandeerd frustratie!
 


Zaterdag 21 juli 2007.

Marelle Boersma is auteur van de onlangs verschenen thriller Complex, over misstanden in de wereld van de cosmetische chirurgie. 

 

Heb je een mening over deze column?
Op het forum van Ezzulia is een topic over de columns van Marelle Boersma. Geef daar je mening of discussieer met andere bezoekers van Ezzulia.

Kijk hier voor het speciale topic.

 

Meer columns? Kijk dan hier.

 

 

 

Terug naar boven

Terug naar boven