Gezellig
Door Gerd Boeren
Ik ben gek op mijn gezinnetje!
Desalniettemin kon ik wel een gat in de lucht springen toen ik hoorde dat mijn
twee jongste dochters zin hadden in een dagje pretpark en mijn man spontaan
aanbood hen te vergezellen. Ik kreeg onverwacht een hele dag voor mezelf! Mijn
oudste is er natuurlijk ook nog, maar sinds haar puberteit brengt ze meer tijd
door met haar vrienden dan met haar mama, dus waarom zou dat vandaag anders
zijn?
Die laatste veronderstelling bleek voorbarig. Mijn oudste wou dolgraag met mij gezellig naar de stad fietsen om daar een cadeautje te kopen voor haar bijna jarige zus. Konden we dat gezellig samen in de voormiddag doen? Dan kon ze later nog met haar vrienden naar de film. Hoewel ik mijn vrije dag alweer gehalveerd zag, vond ik het geen slecht idee. Een beetje lichaamsbeweging doet niemand kwaad, en als we dan toch in de stad waren, dan was er vast nog wel tijd om in de boekhandel te gaan kijken…
Zo gezegd, zo gedaan en wat later reden we onder een waterig zonnetje richting stad. De situatie benaderde de perfectie, ware het niet dat mijn oudste er een moordend tempo op na hield. Amper driehonderd meter van huis snakte ik al naar adem. Toen ik haar, op dat moment nog vriendelijk, vroeg of ze misschien wat zachter wou rijden, toen beet ze me toe dat dit nu eenmaal haar tempo was en dat we nooit op tijd terug zouden zijn voor de afspraak met haar vrienden als we trager gingen fietsen. Kortom, toen we onze fietsen stalden in de winkelstraat was ik afgepeigerd, verhit en allesbehalve gezellig. Mijn kordate dochter trok zich er weinig van aan. Vastberaden beende ze naar de winkel waar ze hoopte een geschenkje te vinden voor haar zus. Mijn oudste weet namelijk goed wat ze wil en ik kan niet anders dan toegeven dat dat een mooie eigenschap is. Mezelf voorhoudend dat de moeder van Kim Clijsters waarschijnlijk ook geen partij is voor haar dochter in een spelletje tennis, en dat de vader van Tom Boonen de Bom uit Balen ook wel niet zal kunnen bijhouden op de fiets, liep ik op een drafje achter haar aan. Gelukkig! De tweede winkel die ze aandeed had al wat ze zocht. Er kwam een eind aan het gehol en er was nog tijd om naar de boekhandel te gaan!
Daar kwam ik tot rust. Ik vergat mijn frustratie, voelde mijn bezwete shirt niet meer tegen mijn rug plakken, en keek vergenoegd rond wat voor lekkers er uitgestald lag. Vrij vlug trok een kloek boek mijn aandacht. Het betrof een dikke pil van Nobelprijswinnaar Orhan Pamuk, De heer Cevdet en zonen. Uitgeverij De Arbeiderspers is het werk van Pamuk aan het (her)uitgeven in gebonden versie. Dit boek, De heer Cevdet en zonen dus, was het debuut van Pamuk en is nu voor het eerst vertaald in het Nederlands. Het gaat over een handelaar in elektra en ijzerwaren die in de vroege twintigste eeuw in Istanbul een gezin sticht en fortuin vergaart. Later gaat het verhaal verder via zijn kinderen en achterkleinkinderen en op die manier brengt Orhan Pamuk een hele eeuw Turkije in beeld. Heerlijk! Ik ben gek op dat soort familiegeschiedenissen. In het verleden las ik met heel veel genoegen De Buddenbrooks van Thomas Mann, een roman over een rijke koopmansfamilie in het Duitse hanzestadje Lübeck. Het verhaal beslaat veertig jaar, en in die veertig jaar richt de familie zich ten gronde. Niet dat ik kick op families die de afgrond in kukelen. Verre van. Zeker in het echte leven heb ik niets liever dan dat het iedereen voor de wind gaat. Alleen is zo’n vlakke levensloop dodelijk voor een roman. Daar moeten wel wat leuke en minder leuke dingen gebeuren, wil het blijven boeien.
Intussen begon mijn dochter ongedurig te worden. Of we dan nu misschien terug naar huis konden fietsen? Vergenoegd rekende ik aan de kassa De heer Cevdet en zonen af. Met een glimlach rond de lippen die er die dag niet meer afging, stopte ik de buit in mijn fietstas en reed ik achter mijn dochter aan terug naar huis. Wijzer geworden liet ik haar voorop rijden en speelde ik wieltjeszuiger. Er gaat toch niks boven zo’n lekker fietstochtje!
Wanneer ik tijd ga vinden om me door die 710 pagina’s Pamuk heen te werken, is nu nog een raadsel. Vandaag in elk geval niet. Ik moet immers nog zorgen dat er voor de pretparkgangers eten op tafel staat. En mijn fietskampioene wil morgen graag haar lievelingsbroek weer aan. Dat wordt nog even wassen en strijken. Een mens heeft zijn handen vol aan zo’n gezin. Ik doe het met liefde en plezier. Mijn dag kan niet meer stuk. Het idee dat De heer Cevdet en zonen netjes wacht tot ik weer wat leesruimte krijg, draagt daar zeker toe bij.
Zondag 20 mei 2007.
Gerd Boeren is moeder van drie opgroeiende dochters. Ze combineert gezin en werk met haar hobby: lezen en recenseren. Voor Ezzulia schrijft ze regelmatig een column.